| |
 |
27-09: We laten even wat horen tussendoor...
Crossing USA 2009
|
10 April 2011 | 23:38:24
|
Hier het originele bericht van 27 september. Later, thuis hebben we de verslagen per dag van onze laatste week bijgewerkt.
Hoi allemaal,
Allereerst willen wij jullie bedanken voor jullie medeleven na de "burglary" in Jacksonville. We zijn er nog steeds niet overheen en we denken er constant aan, maar de laatste dagen van onze honeymoon moeten ook vooral nog leuk zijn, niewaar?
Daarnaast willen wij jullie laten weten dat we nog steeds Alive and Kicking zijn. Omdat we nu niet meer elke dag kunnen posten, dachten we dat het wel verstandig was om ff te laten weten dat we er nog steeds zijn en dat de reis gewoon voortgezet wordt, dus bij deze!
Intussen zitten we in Sellersburg, Indiana in weer een ander hotel, waar ze ook weer een pc voor algemeen gebruik hebben, dus daar maken we dankbaar gebruik van. We hebben na het drama in Florida de staten Georgia, South Carolina, North Carolina, Tennessee, Arkansas, Missouri, Illinois, Indiana en Kentucky doorkruist, waarna we nu weer in Indiana zijn beland, een eindje onder Indianapolis.
Morgen richting Chicago en dinsdag naar Detroit, waar we woensdagmiddag een poging gaan doen om naar jullie allemaal terug te reizen. Het is hier nog steeds leuk en we vervelen ons niet, maar we zijn ook wel weer blij om terug te gaan naar het koude Nederlandje. Als we terug zijn zullen we alsnog de site voorzien van de verslagen en de foto's die we natuurlijk wel gewoon gemaakt hebben met de nieuwe camera!
Tot 1 oktober in The Netherlands...
Liefs, Susan & Sander |
|
|
|
27-09: St. Louis-Mount Vernon-Louisville
Crossing USA 2009
|
10 April 2011 | 23:34:31
|
|
|
|
26-09: Memphis-Graceland-Sikeston
Crossing USA 2009
|
10 April 2011 | 23:29:23
|
Vannacht voor het eerst weer een Quality Inn aangedurfd en gelukkig is het weer goed bevallen... We hebben nog 185 mijl voor de boeg, voor we één van de andere hoogtepunten hebben van deze reis, Graceland!
Van Nashville tot Jackson rijden we in de regen en na precies 3 uur rijden komen we aan op 3734 Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee. We hebben al een dag of wat Elvis Radio aan staan via de satellietradio in de auto en gelukkig melden ze daar dat de zon schijnt in Memphis en dat ze de zon al weken niet hebben gezien. Nou hebben wij het ook wel weer gehad met de bewolking en de regen en we bedenken steeds hoe lekker het is als je aan de Westkust bent. Daar hoef je niet na te denken of je een lange of korte broek, of schoenen of flipflops aan doet. Daar is het vooral overal heet! 
Aan de rechterkant van de Boulevard parkeren we de auto op een megaparking aan de overkant van Graceland, Elvis z'n huis. We kopen een tourticket van 33 dollar per persoon, maar dan hebben we wel meteen toegang tot Graceland zelf, de musea aan de overkant en zelfs tot zijn vliegtuigen. Als we van de parking langs de musea (met winkeltjes) lopen, zien we de vliegtuigen al staan. Dan moeten we naar de busjes die af en aan naar Graceland rijden. Ze steken alleen maar de weg over, rijden door de wereldberoemde poort, rijden zijn oprijlaan over en zetten ons voor de voordeur af.
De grootte van het huis valt Susan wel mee eigenlijk, voor zo'n wereldster. Nadat Sander vertelt dat dat wel erg decadent klinkt, stappen we gewoon de drempel over en staan we in het huis van The King! We komen meteen in de woonkamer, die nog helemaal is achtergelaten zoals ie in 1977 was. Aan de rechterkant is het zitgedeelte inclusief bankstel en oude televisie, die voor de begrippen van 1977 waarschijnlijk highly sophisticated was.
Midden achter de deur is de trapopgang. Bovenaan de trap hangt een dikke draperie die de bovenverdieping afschermt van het zicht van de bezoekers. Priscilla (Presley) schijnt ooit gezegd te hebben dat de verdieping het enige gedeelte was waar Elvis zich ooit echt kon terug trekken en het is de bedoeling dat dit altijd zo blijft en dat daar nooit meer iemand een stap zal zetten. 
Aan de linkerkant bevindt zich de eetkamer. Een mooie grote gedekte tafel staat in het midden, omringd door kasten met het oude servies. Van daaruit loop je zo de keuken in. Het is toch echt heel raar dat je gewoon de keuken inloopt van de man die toch wel de grootste beroemdheid van de wereld genoemd mag worden.
Dan gaan we door een, aan alle kanten met spiegels beplakte, trapafgang naar beneden naar de entertainment room. Deze is compleet in geel met zwart ingericht. Hier zitten een aantal ouwe TV's in de muur gebouwd en het verhaal gaat dat Elvis dit wilde omdat hij gezien zou hebben dat de President van Amerika dit ook had. Ook zien we hier een barretje en een hele hoop LP's en singletjes, die hij daar heeft beluisterd met zijn manager Colonel (Tom) Parker, die eigenlijk Dries van Kuijk heet en uit Breda komt.
Weer uit de kelder, via een andere trap komen we in de beroemde "Jungle Room". Dit is een zitkamer met bank en stoelen, maar alles is van bomen en bladeren gemaakt. Weer naar buiten lopen we een stukje door de tuin naar de garage waar het kantoor van Vernon (pa Presley) was. Hier werden alle fanmail en kado's voor The King ontvangen en bewaard. Weer buiten lopen we langs het zwembad, waarna de graven liggen van Elvis zelf, zijn tweelingbroertje Jessie die slechts een dag oud werd, zijn vader Vernon, zijn moeder Gladys en zijn oma Minnie Mae. Ook al waren wij erg jong toen Elvis stierf, het is toch op z'n minst indrukwekkend te noemen op het moment dat je aan zijn graf staat... 
Met het busje gaan we weer naar de overkant, waar we als eerste het museum(pje) bezoeken met de auto's van Elvis. Hier staan de Pink Cadillac van z'n moeder, de Mercedes waarin Elvis en Priscilla getrouwd zijn en ook nog een Ferrari. Daarna zien we alle andere bezienswaardigheden in de verschillende musea, maar het opvallendst is wel dat na elk museumpje een winkel is die groter is. Na 6 winkeltjes besluiten we toch maar om de lamp te kopen die het welkomstbord van Las Vegas moet voorstellen. Wel leuk is dat hier een extra knopje opzit, dat Elvis "Viva Las Vegas" laat zingen. In Vegas zelf hadden we die lamp ook al gezien, maar nu hebben we voor de helft dezelfde lamp, maar dan met meer functies. Is dat niet gaaf??!?!?
Terug naar de auto komen we langs de 2 vliegtuigen, die onmiskenbaar van Elvis zijn. De Boeing draagt de naam Lisa Marie en is voorzien van de bekende bliksemschicht en TCB (Taking Care of Business). We lopen door het vliegtuig, terwijl geen enkele andere bezoeker te bekennen is. Alles is afgedekt met plastic hoezen, maar we kunnen nog steeds alles goed zien: de eettafel, de gouden kranen op de wastafels en we zitten zelfs even op zijn bed, waar een bordje op ligt met de tekst Do not touch. We zijn alleen even vergeten wat dat ook al weer betekent...
Weer in de auto zetten we de Tomtom op het Hard Rock Café waar we alweer een glaasje scoren en waar we heerlijk eten. De crew van het HRC geeft zelfs om het kwartier een optreden! Ze dansen op YMCA en daarna gaan ze weer vrolijk aan het werk. Als we weer buiten komen, is er op een binnenplaats ook live muziek te horen en is er een soort braderietje. Susan laat hier een echte Elvis tattoo zetten!
Memphis uit rijden we over de 55 Noord en steken we de Mississippi River over onder een prachtige zonsondergang. We rijden de staat Missouri in en stoppen nog even om te tanken in het plaatsje Holland. Vanaf Tennessee hebben we nog maar 7 uur tijdverschil met Nederland en bedenken we na deze enerverende dag, dat we Amerika nog steeds het mooiste land van de wereld vinden!
Gereden miles: 329 (530km)
Overnachting: Comfort Inn, Sikeston, Missouri |
|
|
|
25-09: Smoky Mountains-Gatlinburg-Nashville
Crossing USA 2009
|
10 April 2011 | 23:09:30
|
Met nog een week te gaan van onze reis, moeten we toch elke dag weer moed verzamelen om het resterende deel af te leggen. Het lijkt wel of we minder plezier beleven aan het bekijken van de bezienswaardigheden en we maken ons ook steeds druk over het aantal kilometers dat we nog te gaan hebben en of dat allemaal wel lukt...
Gelukkig maken we het allemaal samen door en is er niets aan te merken op saamhorigheid in ons zo prille huwelijk. We proberen ons aan het reisschema te houden en we zitten vooral veel in de auto om kilometers te maken. Eerlijk gezegd voelen we ons daar het veiligst, want we zijn wel een beetje paranoia geworden met al onze bezittingen (die we nog over hebben) in de auto. 
We rijden via de 985N, 23N, 123NO, 76NW en de 23N richting Great Smoky Mountains National Park. Op de 23 nabij Toccoa maken we een bochtje naar Seneca, omdat we dan ook door de staat South Carolina gereisd hebben. Uiteindelijk komen we weer aan in Clayton, waarna we Nantahala National Forest doorkruisen. Het regent de hele tijd zachtjes!
In het park rijden we de Clingman Dome Road naar boven. De hele weg kunnen we weinig zien, omdat we compleet in de mist zitten. Zou dit park daarom Smoky Mountains heten?  Boven aangekomen gaat ineens de zon schijnen en hebben we een prachtig uitzicht over de groen beboste bergen met op veel plaatsen een pluk mist of rook zoals ze dit hier noemen. Echt de moeite waard om dit hele stuk naar boven te rijden!
Dezelfde weg moeten we ook weer terug en hoe lager we komen, hoe meer mist we weer zien. We rijden uit het park richting Gatlinburg waar weer een shotglass wordt gescoord in het HRC, waarna we de weg vervolgen naar het Westen, richting Nashville.
Nashville is het mekka van de country muziek en menig bekend country zanger is groot geworden in de Grand Ole Opry. Na lang zoeken in Nashville vinden we het "heilige" gebouw waar Dolly Parton en Kenny Rogers groot werden. Op een enorme parkeerplaats parkeren we de auto en proberen hem zonder veel nadenken gewoon achter te laten.
De Grand Ole Opry is wel toegankelijk, maar niet verder dan de hal voor de toegangsdeuren, want er is zojuist een concert begonnen. Geen idee van wie, maar waarschijnlijk een grootheid in de Country. We lopen nog even op ons gemak langs een soort winkelcentrum waar we allebei nodig even moeten plassen en waar we nog wat Diet Cokes inslaan.
Het HRC in Nashville is sneller gevonden dan de Grand Ole Opry, maar ook het Hard Rock Café is dicht! Ze zijn het aan het verbouwen, maar gelukkig is de Rockshop wel gewoon open. Weer vraagt Susan om promostuff van JOn, maar helaas is het hier allemaal al weg gegeven. Omdat ze medelijden met Susan hadden, kreeg ze wel mooi het shotglass voor niks! 
Even na Nashville, op weg naar Memphis, komen we langs Dickson en besluiten we daar toch maar weer een Quality Inn te proberen. Het zal toch niet in elk hotel van deze keten een catastrofe worden?
Gereden miles: 467 (752km)
Overnachting: Quality Inn, Dickson, Tennessee |
|
|
|
24-09: Jacksonville-Atlanta-Oakwood
Crossing USA 2009
|
10 April 2011 | 19:09:52
|
We proberen er iets van te maken hier, maar het lukt niet echt...
We hebben onderweg naar de staat Georgia, een nieuwe fotocamera gekocht. De enige foto's die we nog hebben, zijn de foto's die hier op deze site staan en de film is helemaal weg, dus lijkt het niet handig om hier ook een nieuwe videocamera te kopen. Dat doen we thuis wel weer. Evenals een nieuwe laptop, want daar hebben we hier in de laatste week ook niks aan.
We zijn in Jacksonville weg gegaan, nadat we in het hotel wel van de manager en zijn assistente hun visitekaartjes hadden gekregen. Ook hebben we nog gevraagd naar eventuele camerabeelden van de camera die bij de geforceerde kamerdeur hing, maar volgens de manager doet die camera het al lang niet meer. Dat geloven we natuurlijk niet, maar we moeten verder!
We zijn richting Atlanta gereden en vervolgens met een bochtje richting de Smokey Mountains. In Atlanta hebben we een glaasje gehaald en verder boeide het ons echt niks allemaal. De hele weg hebben we steeds opnieuw beseft welke beelden niemand ooit meer zal zien. Menig traantje is gelaten onderweg. Wel hebben we de dvd nog van de ceremonie zelf gelukkig.
Aan het eind van de dag belanden we in een hotel in Oakwood, een rustig dorpje op de weg naar de bergen. We vragen voordat we boeken aan de dame aan de balie of dit hotel veilig is en we vertellen ons verhaal. Ze heeft veel medelijden met ons en verzekerd ons dat we veilig zijn. Buiten op het bankje zit ook een man, die ons verhaal toevallig heeft gehoord. Hij zegt ons dat het verschrikkelijk is, maar dat we moeten onthouden dat de "memories" belangrijk zijn en dat als we later samen in een bejaardenhuis wonen, we aan deze reis en aan ons huwelijk alleen nog maar positieve herinneringen moeten koesteren.
Gelukkig heeft dit hotel een PC met internet waar we even gebruik van kunnen maken om jullie te vertellen dat de verslagen niet meer elke dag opnieuw zullen volgen...
Gereden miles: 458 (733km)
Overnachting: Jameson Inn, Oakwood, Georgia |
|
|
|
23-09: Alle bewijzen zijn weg...
Crossing USA 2009
|
10 April 2011 | 18:55:29
|
Beste allemaal,
Normaal gesproken zouden we hier zitten om een leuk verhaaltje te schrijven over wat we allemaal weer hebben gezien. Achteraf gezien was 23-09-09 een geweldige reisdag en hebben we het toch opgebracht om hier een positief verslag van te posten. De dag liep alleen heel anders af dan we gehoopt hadden en daarom hebben we gemeend het diefstal verhaal nog even apart op de site te vertellen:
Nadat 23 september als een leuke dag begon, we gingen toen naar Kennedy Space Center, loopt het allemaal dramatisch af voor ons... 
We komen 's avonds om 20.30 uur bij het hotel aan in Jacksonville, Florida, waar we een Quality Inn boeken. We hebben hier in de voorgaande jaren heel goede ervaringen mee en het is een luxe hotel. We zetten snel alle bagage op de kamer, trekken de deur dicht en rijden met de auto
200 meter
verder, naar Denny's, om te dineren. Als we om 21.30 uur terug komen, vraagt Susan vanaf het toilet aan Sander om alvast de laptop aan te sluiten. We hebben de verslagjes van 22-09 en 23-09 nog te schrijven...
Sander zegt dat hij de laptop niet kan vinden en kijkt nog een keer goed. Susan zegt dat de laptoptas naast de cameratas staat op de bank in de kamer. Ook die kan ie niet vinden. Als Susan dan ook mee komt zoeken, halen we de hele kamer ondersteboven, maar geen laptop- of cameratas te vinden! De rest van de bagage staat keurig zoals wij het hebben neergezet...
Na een minuut of 10 bellen we met de receptie om te vertellen dat deze spullen weg zijn. Ze vragen of er schade aan de deur is, en als we dat checken, blijkt dat inderdaad het geval. Er zit een verse beschadiging van een soort schroevedraaier tussen de deur en het kozijn. Als we dat zien, schrikken we pas echt...we zijn bestolen! De receptioniste zegt dat de security onderweg is naar onze kamer en dat de sheriff wordt gebeld. We mogen niks aanraken intussen.
De security is er snel en zegt meteen dat de schade veel groter had moeten zijn, als er zou zijn ingebroken. Hij vroeg ook of we de spullen niet gewoon in de auto hadden staan. Dan beseft Susan ineens wat we kwijt zijn en vraagt hem of hij ons wil beschuldigen van het stelen van onze eigen spullen?!?!? Hij zegt dat de sheriff onderweg is en dat we even moeten wachten, verder vragen we hem maar niks meer...
Als we buiten wachten beseffen we allebei dat ALLES weg is. De videocamera met alle bandjes (ook de bandjes die al vol waren), de fotocamera met foto's van vandaag en gisteren. Gelukkig, denken we nog, hebben we de foto's bijna elke dag van het toestel gehaald en op de laptop gezet. Juist, de laptop is ook weg! We hebben helemaal niks meer, niet van alle belevenissen, niet van onze trouwdag. Wat zijn wij verdrietig, dat is niet te beschrijven!
De sheriff komt later en die maakt een rapport. Hij gaat het naar ons thuis sturen voor de verzekering. Verder denken wij dat we er niets meer van horen en als er al camera's of een laptop worden gevonden, dan toch nooit de filmpjes. Waarschijnlijk heeft iemand de camera's eruit gehaald en ligt onze film ergens in de struiken straks te vergaan. Wat erg! We hebben zoveel mooie dingen gezien en wat te denken van onze trouwdag!
Van de manager van het hotel krijgen we nog wel een andere kamer, maar we hebben geen oog dicht gedaan! Sander heeft zelfs de de deur gebarrikadeerd met de bank, stoelen en onze koffers. We voelen ons absoluut niet meer veilig! We denken aan wat we kwijt zijn, zijn verdrietig en hebben geen zin meer in de rest van de reis. We wachten tot het in Nederland een schappelijke tijd is om te kunnen bellen, zodat de paniek daar niet al te groot is. We vertellen het hele verhaal aan Truus, zodat die alvast met onze verzekering kan bellen om te vertellen wat er gebeurd is...
De enige foto's die we nog hebben, zijn de foto's die hier op deze site staan en de film is helemaal weg. De laptop hebben we ook niet meer, dus kunnen we ook niet gemakkelijk elke dag een verslag typen. Hiervoor zijn we nu afhankelijk van een PC met internet in een hotel of een internetcafé. We proberen zo vaak mogelijk iets te laten horen van ons! |
|
|
|
23-09: Cape Canaveral-Jacksonville
Crossing USA 2009
|
10 April 2011 | 18:33:19
|
We zetten de wekker al vroeg, want om 8.00 uur wordt raket Delta II vanaf Cape Canaveral gelanceerd. We staan buiten bij Linda's Lounge, maar daar is niks te zien. Als we dan gaan ontbijten binnen zegt een man dat de lancering is uitgesteld tot 8.59 uur.
We rijden tot een kilometer of 10 vanaf de lanceerplatforms waar we de lucht afspeuren tot half tien. Wanneer we nog steeds niets zien, geven we het op. Weer terug in het hotel zien we op het nieuws dat de lancering helemaal is uitgesteld met minimaal een dag! 
Via de 95N gaan we langs Merrit Island naar Cape Canaveral, waar we 38 dollar per persoon betalen voor het Kennedy Space Center. We bekijken eerst 2 Imax films en worden daarna in een busje getransporteerd voor een rondrit over het hele terrein. Eerst komen we langs de Nasa hangar waar deuren van 100 meter hoog in zitten, zodat de space shuttle Atlantis (die daar binnen staat) verticaal naar buiten kan. Volgens onze gids is het bijzonder dat we een space shuttle kunnen zien in de hangar, omdat normaal de deuren altijd dicht zijn.
De eerste stop is bij de Gantry 39, een uitkijktoren die op grote afstand uitkijkt op de platforms 39A en 39B. Platform 39A is de plek vanwaar alle Apollo's en een groot deel van de Space Shuttles zijn gelanceerd. Platform 39B is de plek vanwaar vanaf 1986 de Space Shuttles zijn gelanceerd. De eerste lancering van 39B was die van de space shuttle Challenger in 1986, waarvan iedereen wel weet dat die lancering eindigde met een grote knal! Als we naar het Zuidoosten kijken, zien we de platformpjes voor de raketten. Hier had vanochtend dus de Delta II vandaan moeten gaan...
Teruglopend naar ons busje zien we toevallig één van de twee Crawlers. Dit zijn mobiele platforms op rupsbanden, die de raketten in verticale stand naar hun platform kunnen brengen.
De 2e stop is bij de Saturn V raket (in Houston hadden we de Saturn II al gezien). De raket is echt mega groot en ligt op zijn kant in een grote hal. Als je aan de achterkant de grote motoren ziet hangen is dit toch wel heel indrukwekkend! In deze hal staat ook een paal met daarin een echt stuk maansteen, wat iedereen natuurlijk wil aanraken.
Met de bus terug naar de ingang worden we gereden door gids Tom. Hij vertelt dat hij vanaf Apollo 11 (maanlanding in 1969) alle lanceringen had gezien! Hij heeft 30 jaar in de Administration Building van Nasa gewerkt aan de andere kant van de rivier en zegt dat hij een Space Junky is. Nadat hij met pensioen ging in 1998, is hij in Kennedy Space Center blijven werken als chauffeur en gids voor toeristenbusjes. 
De rit terug naar het begin van het park duurde een kwartier, maar het leek veel langer. Iedereen heeft ademloos zitten luisteren naar Tom zijn verhaal over de Challenger. Niemand zei iets... Voor zover we het nog terug kunnen halen, hier the story of the Challenger: Christa McAuliffe is uitgekozen uit 11000 docenten in Amerika om aan het project Teachers In Space mee te doen. Als reserve doet ook Barbara Morgan mee. Samen ondergaan Christa en Barbara een anderhalf jaar durende training als astronauten, met als hoogtepunt de lancering van de Challenger, waarmee ze een bezoek zullen brengen aan de ruimte. Het doel is om in de ruimte als lerares proeven te doen en de kinderen van Amerika iets bij te brengen over het heelal...
Op 26 januari 1986 staat de lancering gepland, maar een deur sluit niet goed en de missie wordt een dag uitgesteld. Op 27 januari wordt opnieuw een poging gedaan. Het is dan zo uitzonderlijk koud in Florida dat de ijspegels aan de motoren van de Challenger hangen. Nadat ze de pegels en het overige ijs zoveel mogelijk hebben verwijderd, blijkt het toch té koud om de Challenger te lanceren. Wederom wordt de missie uitgesteld met een dag...
Dan, op 28 januari, is het 30 graden Fahrenheit (-1,5 graad C) en mogen ze weg. Voordat de Challenger door de dampkring gaat, moet gas worden terug genomen om door de hoge dichtheid van de lucht te komen. Daarna moeten ze gas bijgeven om hoger te komen en juist daar gaat het mis. De Challenger ontploft en 7 bemanningsleden (inclusief lerares Christa) laten hierbij het leven terwijl de hele wereld toekijkt... 
Barbara, de reserve-lerares, kijkt vanaf de grond toe en besluit op dat moment dat ze "whatever it takes" de droom van Christa alsnog waar zal gaan maken! Ze geeft zich meteen weer op voor het programma, maar vanwege het ongeluk wordt het Teachers in Space Program stopgezet. Barbara besluit dan voor het hogere doel te gaan. Ze gaat voor jaren en jaren in training bij Nasa om door te leren voor astronaut! Uiteindelijk krijgt ze in 1999 (13 jaar na het ongeluk) haar eerste kans op een ruimtevlucht, maar de missie wordt afgeblazen. Pas na 22 jaar (in 2008) vloog Barbara eindelijk als astronaut de ruimte in en loste ze haar belofte aan Christa in. Toen dat achter de rug was, is ze op 57-jarige leeftijd terug gegaan naar haar oude liefde... Ze werd weer lerares!
Echt een heel indrukwekkend verhaal! Tom had ook van beide vrouwen een grote foto voor in de bus hangen, waar hij de hele dag mee rondreed. Tom vertelt verder (terwijl we nog een alligator uit een slootje zien stappen) dat de space shuttle Discovery weer terug is op Kennedy Space Center. Toevallig hebben wij deze op TV zien landen op Edwards Airforce Base in California! Ze landen altijd op een andere plek als op Cape Canaveral, waarna ze wel weer terug gebracht moeten worden naar Florida. Dit gebeurt dan op de rug van een Boeing, zoals vandaag toevallig ook gebeurd is met de Discovery!
We lopen nog even langs het Memorial, waar een grote muur staat met de namen van alle astronauten die ooit tijdens een missie zijn omgekomen, waaronder ook de bemanning van de Challenger en van de Columbia die in 2003 ontplofte boven Texas, terwijl ze de landing inzetten op Cape Canaveral. Onder het Memorial is een grote vijver waar we nog een grote schildpad zien zwemmen. 
Weer uit het park besluiten we vandaag nog een stuk Noordelijker te komen tot aan Jacksonville, zodat we morgen meteen naar Atlanta, Georgia kunnen rijden. We checken in bij Quality Inn om 20.15 uur en hebben nog niet gegeten. We zetten snel alle bagage op onze kamer 328 (3 hoog achterin) en gaan met de auto naar Denny's, 200 meter verderop om te dineren. Als we terug komen op onze kamer omstreeks 21.30 uur is het ondenkbare gebeurd. Er is ingebroken op onze kamer en onze dierbare films, foto's en beide camera's zijn verdwenen! Ook de laptop waarop alles veilig gesteld was, is pleite... The rest is history!
Omdat we alles kwijt zijn hebben we dus geen foto's om te plaatsen op de site van 22 en 23 september 2009. Wel kunnen we via Google nog aan een paar afbeeldingen komen, die we dan maar op de site zetten...
Gereden miles: 181 (291km)
Overnachting: Quality Inn, Jacksonville, Florida |
|
|
|
22-09: Florida City-Miami-Cocoa Beach
Crossing USA 2009
|
10 April 2011 | 15:45:51
|
Omdat we gisteravond wel errug laat stopten met auto rijden, besluiten we het vandaag rustiger aan te doen. We zijn te laat wakker voor het ontbijt, maar aangezien dat bestaat uit slappe koffie en een donut boeit dat ons niet zoveel. De auto wordt weer vol getankt en bij het tankstation hebben ze over het algemeen betere koffie, dus het begin van de dag is gemaakt... Op naar Miami!
Het eerste wat we zien in Miami is een aantal busjes, die onderzoek doen naar criminele activiteiten. Er staat ook echt op de busjes Crime Scene Investigation, dus we voelen ons bijna in CSI: Miami. We rijden naar de Bayside Marketplace, een groot overdekt winkelcentrum aan de baai van Miami, waar we weer wat souvenirs inslaan en waar toevallig (?) ook een Hard Rock Cafe zit.
De baai ligt tussen Miami City en Miami Beach, een soort schiereiland aan Florida, waar je zon, zee en strand ziet, zoals je dat in de Caribbean mag verwachten. Wit strand, blauwe zee en een heel felle, hete zon. Natuurlijk ontbreken de palmbomen ook niet! We maken hier prachtige foto's als we later over het strand lopen, maar zoals intussen iedereen wel weet, liggen die foto's niet bij onze fotograaf en zullen ze ook nooit in ons album belanden...
Als we weer terugrijden over de vele bruggen tussen City en Beach, komen we langs het Holocaust Memorial. In Miami Beach wonen veel joden en er zijn ook overlevenden van Auschwitz bij. Het Memorial is een groot plein met een ronde vijver, waarin een koperen grote arm naar de lucht reikt. Op de arm staat een nummer, zoals de joden dat in Auschwitz op hun arm getattoeëerd kregen. Om de arm heen klimmen mensen omhoog, al met al een indrukwekkend ding! Aan de rand van het plein staan nog verschillende teksten in de muren gegraveerd, waaronder één van Anne Frank...
We rijden over Ocean Drive, waar we door een zwerver worden gefeliciteerd met ons huwelijk. (Hij heeft onze magneet op de auto ook gezien met Just Married). We bedanken hem en lopen door over het strand, waar we zelfs een beetje verbranden!
Via de kust aan de Oostzijde van Florida, rijden we omhoog richting Hollywood. Ja, ook hier hebben ze een Hollywood, zij het natuurlijk veel minder bekend als de wijk in Los Angeles. Hier is een HRC hotel en casino, genoemd Seminole Hard Rock Hotel, omdat het gerund wordt door indianen. Casino's in Amerika zijn niet overal toegestaan, behalve in Las Vegas en Atlantic City, maar indianen openen casino's waar ze zin hebben. Zij trekken zich niet zoveel aan van de wet daar... 
We rijden uiteindelijk door tot Cocoa Beach, net onder Cape Canaveral, waar we morgen Kennedy Space Center gaan bezoeken. Bij ons hotel zit een kroegje genaamd Linda's Lounge, waar we nog laat dineren en waar we binnen mogen roken. Je begrijpt dat we daar niet weg te slaan zijn. Jammer genoeg heeft Linda maar 4 flesjes Heineken in voorraad, dus de lol is ook weer snel over...
Als we tegen Linda vertellen dat we morgen naar het Space Center willen, vertelt ze dat haar man daar werkt en dat ie vannacht door moet werken omdat er morgenvroeg om 8.00 uur een raket gelanceerd wordt! Dat hebben wij weer, wat gaaf dat we dan net daar zijn! We zitten
20 kilometer
van Cape Canaveral vandaan en als we vanuit onze hotelkamer over de bomen kijken, moeten we hem kunnen zien, dus dat wordt weer vroeg de wekker zetten...
Gereden Miles: 242 (387km)
Overnachting: Best Western, Cocoa Beach, Florida |
|
|
|
21-09: Big Cypress Swamp-Everglades-Florida Keys
Crossing USA 2009
|
23 September 2009 | 06:18:38
|
Christus, wat hebben wij vandaag veel gezien! We liepen al een week lang een dag voor op ons schema, maar we dachten die voorsprong vandaag wel kwijt te raken. Dankzij eeuwig rustig blijvende en "excellente" chauffeur Sander, hebben we het toch maar mooi gered!
We beginnen in het Big Cypress Swamp, een giga moeras, wat het best te zien is van highway 41 die er recht doorheen loopt. Er leven hier heel veel diersoorten, maar de meest bijzondere is wel de poema, die hier een bedreigde diersoort is. We worden dan ook overal gewaarschuwd voor overstekende poema's, maar we hebben er helaas geen gezien. We zijn hier naar het Visitor Center gegaan en hebben daar een filmpje bekeken over het ontstaan van het moeras en ook van de Everglades, die eronder liggen. Het komt allemaal door Lake Okeechobee... Als dit meer overloopt, zoekt het water de gemakkelijkste weg naar de zee, in dit geval de Gulf of Mexico. Het overtollige water uit het meer loopt dus over lager gelegen land naar de zee terug en dat is de reden dat het hele Zuidwesten van Florida tot een halve meter onder water staat... Goed opgelet hè? 
Uit het moeras rijden we richting Florida City, waar de ingang van de Everglades ligt. Hier loopt highway 9936 door van Oost (Florida City) naar West (Flamingo). Als je dan in Flamingo bent, houdt het land op en kun je niet anders als dezelfde weg terug volgen. Aan het begin van het park start een wandelpad, waar een "gator hole" ligt. Dit is een gat wat door alligators wordt gegraven om bij een lagere waterstand toch bij het water te kunnen komen. Het is hier ook vergeven van de muggen, dus gaan wij, tot de tanden bewapend met Autan, het avontuur tegemoet. Natuurlijk verstopten de gators zich voor ons, want we hebben er weer geen een gezien! Wel maakten we, bij elk suizend struikje of raar geluidje, aanstalten om het op een rennen te zetten, maar dat was niet nodig (pfff...).
Bij de Pa-Hay-Okee Overlook heb je een prachtig uitzicht over de Everglades. Je loopt hier overal over een soort van boardwalks, zodat je voeten het water niet raken, maar deze gaat ook nog eens 18 meter omhoog. Van bovenaf kijk je, zover je kunt kijken, over heel veel vlakten met galigaangras, allemaal een halve meter onder water. Ook zien we hier prachtige, oranje sprinkhanen, die gewillig bleven zitten voor de foto. Verder sterft het hier van de vogels en de hagedisjes. Als we goed in het water kijken, zien we ook nog kleine visjes zwemmen! 
Uiteindelijk komen we in Flamingo aan, waar we een oneindig uitzicht hebben over de Florida Bay, met allerlei kleine keys (eilandjes) erin. We staan op het randje van het vasteland van Amerika en kijken zo uit op een klein eilandje voor ons, wat Frank Key heet...
Als we onze weg weer terug rijden, wachten in een poeltje van water een zooitje aasgieren. Wat zijn dat toch lelijke beesten met hun rooie koppen... Wel lijken ze, als ze vliegen op haviken of valken, want ze hebben enorme vleugels. Even verderop zien we ook een eagle vliegen, die we nu eens een keer vliegend op de foto kunnen vastleggen. En weer rijden we aan het begin van het park een keer naar de gator hole, maar er is nog steeds niemand thuis. Het Everglades park heeft nog een bedreigde diersoort, die wij niet hebben kunnen vinden, en dat is de krokodil. Daarmee is dit park de enige plek ter wereld, dat zowel alligators als krokodillen in huis heeft.
Weer terug in Florida City besluiten we dat we nog tijd genoeg hebben om over de Florida Keys te rijden. Onderaan de "slurf" Florida liggen nog een heleboel koraal-eilandjes, waarvan er 17 een naam hebben. Deze eilandjes zijn door heel veel bruggen verbonden, waardoor je van Key Largo tot Key West kunt rijden. Één van die bruggen heet de Seven Mile Bridge en als je daar overheen rijdt, bedenk je je wel even dat het raar is dat je over een brug van 11 kilometer rijdt, die midden in de zee ligt. Als we Key West bijna naderen, is de zon bijna onder. Helaas schuift er net een wolk voor de zon, zodat we hem niet letterlijk in zee zien zakken. 
Aangekomen op Key West, hebben we behoefte aan rust en aan food. Gelukkig zit hier ook een HRC, dus zitten we lekker buiten onder de palmbomen, in een lekker zeebriesje bij 35 graden, aan een Jumbo Combo. Wat hebben we het toch goed war? We rijden naar het meest Zuidelijke puntje, waar een dikke paal ons vertelt dat we nog 145 kilometer van Cuba zitten. We zitten midden in de Caraibisch Gebied! Het is ook meteen het aller-aller-aller Zuidelijkste punt van heel Amerika en das toch wel bijzonder...
Dan willen we een hotel gaan zoeken, maar ten eerste vinden we niks onder de 150 dollar (zelfs niet met onze coupons) en ze hebben nergens smoking rooms. Sander zegt dat ie nog fit zat is, en Susan gelooft dat als ze hem aankijkt en dus besluiten we de 170 kilometer over de Florida Keys ook weer terug te rijden naar Florida City, waar we om 1.30 uur alsnog een betaalbaar, luxe en smoking hotel vinden. Het duurt niet lang voordat we slapen en dromen van het feit dat we net nog "in" zee reden, vlakbij Cuba, Jamaica en de Bahama's...
Gereden miles: 490 (784km)
Overnachting: Comfort Inn, Florida City, Florida
P.S. @ Bartje: Wat leuk dat je zelf hebt gereageerd! 
Een hele dikke kus aan jou, of nog beter... een vette windkus! |
|
|
|
20-09: Tallahassee-Orlando-Tampa-Naples
Crossing USA 2009
|
21 September 2009 | 06:10:54
|
Het hopen heeft geholpen! Maar niet te vroeg juichen... We stappen buiten en meteen verwarmd een felle zon ons, weliswaar met hier en daar een wolkje. We hebben vandaag zo'n 800 op de planning, dus eigenlijk vertrekken we weer te laat. Maar goed, de zon doet ons weer wat opleven...
Susan zeurt al 3 dagen dat ze een paar eieren als ontbijt wil, dus die wens wordt eerst vervuld. In een wegrestaurant worden we door een jonge serveerster met rotte tanden en een puist op d'r lip geholpen. De eieren smaakten er echter niet minder om! 
Rond een uur of 3 zijn we in Orlando, waar natuurlijk een hoog Mickey Mouse gehalte heerst, vanwege Walt Disney World en dat trekt ons niet zo. Wel gaan we even over de Universal City Walk lopen bij de Universal Studios, want dan proeven we de zon, die nog steeds schijnt, pas echt. Ook eten we een lekker stuk taart in het Hard Rock Cafe (het gaat bijna vervelen, maar niet heus) en na deze adempauze gaan we verder naar Tampa. Als Susan daar even uitstapt voor haar zoveelste glaasje, regent het intussen als ze weer naar buiten loopt. De regen is gewoon warm, want de thermometer geeft gewoon 35 graden aan...
Dan beginnen we aan het laatste lange stuk van vandaag, we willen namelijk net vóór het Everglades National Park stoppen voor een hotel. We hebben als doel Naples, maar dan begint het toch te regenen! Sander zei van de week al dat hij nog nooit zoiets had gezien, maar dit sloeg alles! De lucht zwart, de regen nat, de wegen blank en de airco in de auto maar ietsje warmer...
Na een paar uur turen en een onrustige Susan naast zich, is vooral Sander blij dat we in Naples zijn beland. We gaan maar weer opnieuw hoop verzamelen voor de dag van morgen!
Gereden Miles: 497 (796km)
Overnachting: Comfort Inn, Naples, Florida |
|
|
|
19-09: Diamondhead-Biloxi-Tallahassee
Crossing USA 2009
|
21 September 2009 | 05:53:58
|
Het bericht van 19 september heeft een dag op zich laten wachten... We hadden er gisteren echt geen puf meer voor. Niet omdat we nou echt zo moe waren, maar we waren de bewolking en de voorspelde regen enorm beu!
We zijn uit Diamondhead vertrokken met een felle zon tussen de bewolking door. We zouden richting de Panhandle rijden, maar voordat we daar zouden zijn, moesten we de staat Mississippi nog uit en de staat Alabama nog door... Op zo'n 70 kilometer van het hotel van vanochtend begint het weer te regenen, niet normaal! We zijn dan binnen in het Hard Rock Hotel & Casino in Biloxi, Mississippi en we zien door de ramen buiten de palmbomen tekeer gaan. Bijna horizontale regen! Gelukkig was er een casino, en waar een casino is wordt in Amerika ook binnen gerookt, dus we konden wel even wachten met een mok Starbucks.
Uiteindelijk durfden we weer naar onze auto te lopen, die aan de kade geparkeerd stond. We keken daar voor het eerst echt goed naar de 3e kust van Amerika, die we nog niet eerder hadden gezien, de Golf van Mexico. We kunnen ons bijna voorstellen wat het voor die mensen geweest moet zijn om Katrina aan te zien komen.
We maken weer wat kilometers en komen door een stukje Alabama. Weer een staat op het lijstje erbij... Dan belanden we in de Panhandle, het bovenste stuk van Florida. Nu kennen de meesten Florida als de "slurf" die rechts onderaan Amerika hangt, maar daar hoort nog een breed stuk bovenop. En dat noemen ze de Panhandle, waar het strand van Pensacola tot aan Panama City reikt. Waarschijnlijk een prachtig stuk, maar wij hadden al tussen de buien door moeten rennen, dat we dat voor een 2e keer voor gezien hielden...
Wel zijn we bij Destin gestopt, omdat ook daar een HRC zit. Tegenover zat de Wal Mart en als je in Amerika bent, moet je toch zeker 1 keer in een Wal Mart zijn geweest. Het is een supermarkt, maar dan zo een waar je ook auto's kunt kopen (ze hebben er ook gewoon brood hoor...). Aangezien we vandaag toch niet veel behoefte hadden om cultureel verantwoord bezig te zijn, hebben we maar een halve dag daar geshopt. Onze koeltas was toevallig vanochtend overleden, dus hebben we daar een keigave cooler gekocht, die al weer dienst doet op de achterbank... 
Als we van Alabama de grens oversteken met Florida, is er nog maar 6 uur tijdverschil met Nederland. Later in de vakantie worden er dat weer even 7, maar waar dat precies is, moeten we nog even uitzoeken. Uiteindelijk bereiken we dan Tallahassee, de hoofdstad van Florida, waar we snel een hotel zoeken. Het is buiten eindelijk even droog en nog steeds 30 graden, dus benauwd. We zetten meteen de TV op the Weather Channel en zien dat het sowieso de komende week hier niet beter wordt! Stukken van Georgia zijn al overstroomd en Tennessee doet het al niet veel beter. Dit zijn dan de staten waar we nog naar toe moeten! Terwijl we 2 wassen draaien en drogen in de muntjeswasmachine van het hotel, overwegen we serieus of we niet beter de vlucht kunnen omboeken en weer terug te rijden naar Vegas, waar ze 110 graden (42C) aangeven! Maar ja, dat is ook wel weer overdreven, nie? We gaan maar slapen en proberen weer een beetje hoop bij elkaar te sprokkelen, want we zijn tenslotte in the Sunshine State!
Gereden miles: 367 (588km)
Overnachting: Howard Johnson, Tallahassee, Florida
P.S.: We hadden ook weinig inspiratie om te fotograferen vandaag, dus hebben we alle doorkruiste staten tot nu toe maar even op een rijtje gezet. |
|
|
|
18-09: Lake Charles-New Orleans-Diamondhead
Crossing USA 2009
|
19 September 2009 | 07:14:54
|
We liepen gisteravond, toen we in Lake Charles, Louisiana arriveerden alweer anderhalve dag voor op schema, maar dat werd vanochtend toch even teniet gedaan. We hebben ons helemaal verslapen! De wekker om 8 uur hebben we niet gehoord, terwijl het toch wel als een sirene van een hurricane warning klinkt... Maar goed, we kunnen het hebben. We vertrekken pas om 12.00 uur uit het hotel, richting New Orleans.
Wat is het hier ook al benauwd zeg... Net zoals in Texas is het eigenlijk de hele tijd bewolkt, maar het is daarnaast ook gewoon 85 graden (30C). Af en toe hebben we een beetje zonneschijn in de auto, die intussen als tweede woning dient. Het duurt altijd een paar dagen voordat je al je meegenomen bagage hebt gereorganiseerd in de auto, maar we hebben onze draai gevonden. Dat moet ook wel, in deze auto hebben we het plan om 14.000 kilometer te rijden! 
Nadat we nog Oostelijker zijn gereden, nog steeds op de I-10, nemen we de afrit naar Highway 1, een binnendoor route naar New Orleans. Hier krijgen we een bui, waarvan Sander zelfs zegt dat hij nog nooit zoiets heeft meegemaakt of gezien. We zien een paar honderd meter voor ons een witte waas hangen, terwijl wij net in de zon rijden en vragen ons nog af wat dat is. Nou daar zijn we zo achter! Dit is dus een echte flash-flood, waar ze ons al sinds Arizona voor waarschuwen. Ineens valt het water zo hard en zo veel naar beneden dat je letterlijk geen hand voor ogen ziet. Gelukkig heeft iedereen hier last van en zoals we van de Amerikanen wel kennen, neemt iedereen gas terug en houdt rekening met elkaar... Das wel wat anders als bij ons. Wel staat meteen de hele weg blank en hebben we aqua-planning waar je u tegen zegt. En nog steeds ligt er op de achterkant van de auto een laagje rood zand uit Monument Valley!
Via highway 1 en nog wat kleinere afslagen bereiken we White Castle. Dit is de eerste plaats aan Plantation Alley, zoals de binnendoor route in de volksmond wordt genoemd. Hier staan een paar prachtige, oude plantage villa's, zoals je ze zag in North & South. De eerste is Nottoway Plantation, wat bijzonder is omdat the mansion (het hoofdverblijf) 5000 m2 oppervlakte heeft! Er zitten 65 kamers in en 165 deuren, maar wat wij vooral mooi vonden was de enorme veranda, rondom het huis en ja, compleet met schommelstoelen... 
Weer terug naar de auto, lopen we door de giftshop, waar we een mooie lijst kopen voor onze trouwfoto voor thuis. Ook krijgt Susan weer iets blinkends van Sander. Deze keer is het een zilveren armband, en een hele mooie! De dame aan de kassa spreekt ons aan met een leuk Louisiaans accent. Ze klinkt als Ashton, de zus van Orry Main uit North & South (RIP Patrick Swayze), een zangerig Zuidelijk toontje. Weer doorgereden over Plantation Alley, komen we in Vacherie, waar we de 2e plantage bekijken, deze keer alleen vanaf de weg. Deze villa is zo mooi, omdat de oprijlaan ervoor wordt omringd door 28 gigantische eikenbomen van 300 jaar oud! Je ziet bijna niet waar de bomen ophouden en het huis begint.
Weer gaan we terug op de I-10, nu rechtstreeks naar New Orleans, naar het French Quarter. We parkeren de auto in een parkeergarage, waar we van bovenaf voor het eerst de Mississippi River zien liggen. We lopen over N. Peters Street, waar we het HRC alvast gevonden hebben voor het diner van vanavond. Verderop loop je in het oude deel van The French Quarter, wat zo bekend is van de mooie balkons met bogen van gietijzer en volgehangen met bloembakken en hanging baskets. We hebben het bekendste pand, op Royal Street 700 mooi op de foto gezet. Verder lopen we naar Café Du Monde, waar ze maar 2 dingen verkopen: Cafe au Lait en beignets. Hier hebben we genoten van iets wat je bij ons alleen maar met Oud en Nieuw eet en dat ook nog onder het genot van straatmuzikanten die de echte jazz en blues spelen.
Als we weer terug lopen naar het HRC, komen we alleen maar muzikanten en kunstenaars tegen. Heerlijk, die live muziek op straat en iedereen aan de kant staat mee te swingen! Wij hebben het ervaren als een geweldige stad, waar we best een paar dagen zouden willen doorbrengen, maar de plicht roept! Verder is iedereen hier heel easy going. Wat jammer dat hurricane Katrina hier op 29 augustus 2005 verandering in heeft gebracht. Er woont nu nog maar de helft van de mensen in New Orleans als voor Katrina, veel mensen zijn uit angst verhuisd. We kopen in een winkel een boek met foto's en verhalen van 4 jaar geleden, wat we dadelijk in het hotel willen gaan lezen. Ook al is het dan alweer 4 jaar geleden, we willen wel buiten New Orleans een hotel gaan zoeken, dat lijkt veiliger te voelen. 
Even later passeren we de grens met de staat Mississippi en daar besluiten we voldoende afstand te hebben van een 2e Katrina. Als we ingecheckt hebben en op onze kamer het boek over Katrina openen, blijkt New Orleans niet het ergst te zijn getroffen, maar de plaatsen Oostelijk van New Orleans in Mississippi en raadt eens waar wij vannacht slapen?????
Gereden Miles: 292 (468km)
Overnachting: Diamondhead Resort, Diamondhead, Mississippi |
|
|
|
17-09: San Antonio-Houston-Lake Charles
Crossing USA 2009
|
18 September 2009 | 06:39:14
|
We liggen nu één dag voor op ons schema, dus het gaat allemaal voorspoedig... We rijden van San Antonio via de I-10 naar het Oosten naar Houston (we've got a problem!), voor alweer het 6e Hard Rock Café shotglass voor de verzameling. De rest van de stad gaan we niet veel zien, want volgens de boeken is dit dé stad om te verdwalen. Er worden zo vaak nieuwe wegen aangelegd, wegen verlegd en straatnamen veranderd, dat niemand er wijs uit kan. Ook onze Tomtom niet, merken we meteen...
We rijden via de I-45 verder naar het Zuiden, waar we op de NASA parkway, net onder Houston, het Johnson Space Center bezoeken. We zijn nog net op tijd binnen om aan de NASA Tram Tour mee te doen, die over het hele terrein van de basis rijdt en rondleidingen verzorgt. We beginnen in de Historic Mission Control, waar de gids ons uitlegt dat in de jaren zestig, dit het zenuwcentrum was van de Gemini en Apollo vluchten. Daarna ook nog van de verschillende Space shuttles. Het gekke is dat 1 foto op onze digitale camera meer bytes aan geheugen nodig heeft, dan alle 5 de mega computers die daar in de jaren zestig stonden, bij elkaar!
Vanuit deze controlekamer zien we via TV-schermen de ISS Mission Control Room, die gewoon in gebruik is op het moment dat wij daar zitten. Ook is te zien dat dé Mission Control Room, waar alle Control Rooms bij elkaar komen, vlak bij de kamer ligt waar we nu zijn. Dit is de control room waar ze 40 jaar geleden hoorden: "Houston, Tranquility Base here. The eagle has landed", de beroemde woorden van Neil Armstrong, die als eerste voet op de maan zette. We mogen niet in de hoofd-controle ruimte, vanwege de veiligheid. We hebben deze room trouwens wel op 11 september nog op TV gezien hier, toen de Space Shuttle Discovery landde op Edwards Airforce Base in California. De missie werd namelijk uitgevoerd vanuit Houston.
Weer in de tram, rijden we naar Hangar X, die zo genoemd wordt omdat er X-periments uitgevoerd worden. Hier staat een mega dummy van een space shuttle, waar ze met de astronauten allerlei tests uitvoeren. Ook zien we hier de enorme Canadarm, een robot-arm die door Canadezen is ontwikkeld. De space shuttle hier binnen is op ware grootte nagemaakt en Sander zag zich daar al helemaal in zitten, zoals je op de foto ziet. 
Het laatste punt is de hangar waar de Saturn VI in ligt. De hangar is net zo groot als de raket zelf, echt huge! Als je daar dan onder de branders staat, die zo groot zijn, dat we ze niet eens allemaal tegelijk op de foto krijgen, voel je je erg nietig. We lopen er helemaal omheen, waar we aan de andere kant op de muur collages vinden van alle 17 Apollo vluchten. Boven in de Mission Control vertelde de gids ons dat Ed White de eerste man was die een spacewalk deed. Dat betekent dat hij de eerste was in de ruimte, dat hij dus liep, buiten de Gemini waarmee hij toen vloog. Deze Ed White zien we later op de collage terug in de Apollo 1, die nog voor hij gelanceerd werd in brand vloog en Ed met 2 collega's levend verbrandde... Voor elke astronaut die het leven liet tijdens een missie, is buiten in een park een boom geplant. We zien de bomen voor de astronauten van de Challenger (1986) en de jongere bomen van de Columbia, die in 2003 uit elkaar viel tijdens de vlucht terug naar huis...
Weer terug in het Visitor Center kopen we nog wat zooi (leuk voor thuis) en bereiden we onze reis naar New Orleans, Louisiana voor. Hier hadden we gepland over 2 dagen pas te zijn, dus hoe verder we richting Louisiana komen, hoe beter. We willen in ieder geval Texas verlaten. Dit is namelijk niet onze favoriete staat gebleken. Iedereen weet wel over de voorliefde van Amerikanen om alles groter, breder en langer te hebben, maar de Texanen spannen de kroon! Wij hebben deze mensen, in tegenstelling tot alle andere staten in dit hele land, ervaren als een beetje arrogant, pattriotistisch en erg van zichzelf overtuigd. Niet erg vriendelijk bovendien, die cowboys... 
We zijn dan ook blij als we rond 21.00 uur ons hotel betrekken, net over de staatsgrens in Louisiana. Precies voor de deur van onze kamer staat de teller op 7233 miles, wat betekent dat we nu op de kop af 4000(!) mijl gereden hebben. Ook hier is het nog redelijk bewolkt, maar ook erg warm, wat het allemaal een beetje benauwd maakt. We gaan zo maar eens kijken of er geen hurricane onze kant op komt, we zijn tenslotte in Tornado Alley beland...
Gereden miles: 383 (613km)
Overnachting: Howard Johnson Motel, Lake Charles, Louisiana |
|
|
|
16-09: Fort Worth-Dallas-San Antonio
Crossing USA 2009
|
17 September 2009 | 09:17:11
|
We worden pas om 10.00 uur wakker! Gek hè? Tot 10 uur hadden we gratis ontbijt, dus we trekken gauw wat aan en zijn in 2 minuten in de ontbijtzaal. Met een lieve lach krijgen we het toch nog voor elkaar om roerei, wafels en natuurlijk koffie naar binnen te werken. Voor we de hele bende weer hebben ingepakt is het alweer half 12, maar we liggen voor op ons schema, dus het boeit niks...
We gaan naar de oldtown van Fort Worth. In de voorstad van Dallas is meer over de Texanen en de cowboys te zien als in Dallas zelf. We gaan naar de Fort Worth Stock Yards en daar ruikt het net zo als dat we vroeger wel eens met onze opa's naar de Bossche veemarkt gingen. Hier is een grote arena, waar rodeo wedstrijden worden gehouden 's avonds. We hebben er vlug even een foto gemaakt, en toen weer snel naar buiten... Wat een lucht!
Natuurlijk hebben ze hier ook giftshops en dus hebben we Sander een echte cowboyhoed laten passen, die uiteindelijk op het hoofd van zijn vader moet belanden. We zijn te vroeg voor de parade, die vanmiddag om 4 uur zal zijn. De parade bestaat uit cowboys, die hun vee (allemaal longhorns) door de straten van Fort Worth mennen. Helaas hebben we geen longhorn gezien, we hebben ze alleen geroken... We hebben lekker op het gemak geluncht bij Saloon The Buffalo Butt en de foto laat zich raden waarom deze Saloon zo heet.
Daarna hadden we nog dik 50 kilometer te gaan naar Dallas, waar we alleen maar heen willen, vanwege de moord op President Kennedy. We stoppen op Elm Street, waar het Sixt Floor Museum staat. Wat nu een museum is, was in 1963 de School Book Depository, vanwaar Lee Harvey Oswald op de 6e verdieping Kennedy zou hebben doodgeschoten. We lopen het hele museum door met een audio tour op onze kop en meteen worden we al gewaarschuwd dat er geen foto's of video's gemaakt mogen worden. Foto's hebben we niet van het museum, maar video wel! Susan heeft gewoon net gedaan of ze geen Engels verstond...
Even serieus, het is wel erg indrukwekkend om te zien waar de man vermoord is, waar we vorig jaar in Washington DC op zijn graf hebben gestaan. Ook hier gaan enorm veel complot theorieën over de ronde, maar als je daar even doorheen kijkt, zie je een knappe, jonge President met een jong gezinnetje, die gewoon in het openbaar doodgeschoten wordt. Verschrikkelijk voor zijn gezin, maar ook voor een hele natie. Kennedy was in die tijd een idool in Amerika!
Als we op de 6e verdieping belanden, zien we het raam waardoor L.H. Oswald heeft geschoten. Het staat er nog precies zo bij met een voorraad boekendozen om hem heen. Om de plek te handhaven zoals hij was is er een grote glazen muur omheen gezet, maar ook dat weerhield ons er niet van gewoon te filmen. Aan het einde van de tour zijn we naar buiten gegaan waar we vanaf de hoek van Houston Street en Elm Street op de weg een kruis zien staan. Dat is dus de plek waar John Fitzgerald Kennedy aan zijn einde kwam.
We staan ook nog even op Grassy Knolls, het grasheuveltje aan de overkant van de straat, waar vandaan ook geschoten zou zijn en wat zou bewijzen dat Oswald niet alleen opereerde. Hier hebben we Truda even gebeld... We weten van vorig jaar wat een indruk de dood van Kennedy op haar maakte als meisje van bijna 14. Vorig jaar stonden we met haar samen bij zijn graf en we willen haar nu ook een beetje laten meedelen in de plek waar het allemaal gebeurde. Ze kreeg er kippenvel van...
Nadat we vlakbij het Hard Rock Café hadden bezocht (om het maar eens over een heel andere boeg te gooien) kwamen we er achter dat we onze All Access pas in Denver hebben laten liggen. En er stond nog wel 20 dollar op! We vroegen of we ook alleen een colaatje mochten drinken en we hoefden niet eens af te rekenen... 
Nu nog even 485 kilometers afleggen naar San Antonio en dan gaan we weer een hotel zoeken voor vanavond. We arriveren tegen elven in de stad, waar we met een knorrende maag ontdekken dat de keuken van het HRC al dicht is. We kopen een shotglass en lopen over de River Walk. Langs de Rio de San Antonio is, in de vorm van een hoefijzer, een parkje aangelegd wat een meter of 6 onder de gewone straten doorloopt. Dit is gedaan om overstromingen te voorkomen, maar het is een prachtig gezicht. Met een voldaan gevoel over vandaag, gaan we naar ons hotel, waar het onbedoeld toch weer later is dan we gepland hadden...
Gereden miles: 330 (528km)
Overnachting: La Quinta Inn, San Antonio, Texas |
|
|
|
15-09: Albuquerque-Roswell-Fort Worth
Crossing USA 2009
|
17 September 2009 | 08:44:28
|
We hebben vandaag pas écht veel kilometers te gaan, dus staan we om 07.00 uur al naast ons bed. We gaan namelijk naar Roswell, New Mexico en dat ligt echt in de middle of nowhere, dus hebben we bijna geen Interstates, maar allemaal Highways, waar je maximaal 65 mijl per uur mag, terwijl je niemand tegen komt...
Als we in Roswell aankomen, hebben we er al 4,5 uur opzitten en stoppen we maar meteen bij het Visitor Center. Hier is een hele aardige dame die ons alles wil vertellen over Roswell en omgeving, maar we leggen haar al snel uit dat we komen voor wat er hier in 1947 is gebeurd en niet voor alle andere mooie bezienswaardigheden, want daar hebben we geen tijd voor!
De legende gaat dat een boer in 1947 in Corona, in de bergen dichtbij Roswell, aan het kamperen was en dat hij toen een UFO zag crashen. Ook heeft hij 4 wezens gezien, waarvan er 2 direct waren overleden. Hij heeft contact gezocht met zijn familie, die hem van de "camping" ophaalden en hij heeft het voorval gemeld bij de Airforce Base, die in Roswell was.
In eerste instantie heeft de Airforce Base bevestigd dat het om een UFO ging en dat er 4 aliens bij betrokken waren. Een plaatselijke uitvaartondernemer heeft toen nog 4 kistjes voor kinderen afgeleverd om de aliens in te "bewaren". Zelf heeft de boer materiaal van de gecrashte UFO mee genomen en aan verschillende mensen laten zien. Ook de regering heeft de crash wereldkundig gemaakt, tot 5 dagen later...
Toen zei de regering ineens dat het niet om een gecrashte UFO ging, maar om een weerballon. Vanaf toen waren de rapen gaar. De boer en iedereen die van hem het materiaal mocht zien en die zijn verhaal geloofden, zijn vanaf dat moment door de regering het zwijgen opgelegd en bedreigd. De boer is intussen al lang overleden en de mensen die het zagen ook, maar hun nageslacht vecht nog steeds voor de waarheid en voor hun erkenning. Een aantal hebben toen het UFO museum in Roswell opgericht en daar zijn wij gaan kijken wat er nou precies gebeurd is. 
De dame van het Visitor Center heeft van ons nog mooie foto's genomen van ons en de aliens en zelfs eentje waarop wij lijken te worden ontvoerd! Daarna zijn we naar het museum getogen en hebben we net zoveel over de "waarheid" van de boer gehoord als over de "waarheid" van de regering. Of het nu wel of niet gebeurd is, is voor ons niet helemaal duidelijk, maar dat er iets niet klopt snappen wij wel... De betrokkenen zijn in 1995 nog een keer naar buiten gekomen met hun verhaal en ineens stond alles weer op z'n kop. Er zijn nog verschillende onderzoeken gedaan, en zelfs de President van destijds heeft toegegeven dat er iets niet in de haak was, maar de enige aliens die wij hebben gezien, stonden in de Giftshop... Wel een gaaf verhaal en we gaan thuis nog eens meer daarover bekijken of lezen.
Uit Roswell willen we alvast richting Dallas, Texas rijden en we zien op de Tomtom dat dat "slechts" 800 kilometer van ons vandaan is. Maar ja, what the heck! We gaan ervoor! Als we de grens tussen de staten New Mexico en Texas overgaan, zien we dat we nog maar 7 uur van jullie vandaan zitten, dus weer een andere tijdzone. We moesten wel 2 keer tanken vandaag, maar om 23.15 uur stoppen we voor het hotel in Fort Worth, een voorstad van Dallas. Hier hebben we de Cowboy Inn Suite en ze hebben hier Heineken, dus dat belooft veel goeds...
Gereden miles: 658 (1053km)
Overnachting: Trinity Hotel, Fort Worth, Texas |
|
|
|
14-09: Denver-Santa Fe-Albuquerque
Crossing USA 2009
|
15 September 2009 | 06:50:01
|
We hebben een flinke rit voor de boeg... Van Denver, Colorado naar Albuquerque, New Mexico. Waar we van de week aan de linkerkant van de Rockies omhoog reden, rijden we nu aan de rechterkant weer naar beneden. We zien de hoge bergen nog lang naast ons. Vooral veel kilometers maken, want pas aan het einde van de rit komen de steden Santa Fe en Albuquerque. Volgens onze planning moeten we 736 kilometer rijden!
Het grootste deel van de reis gaat over de Interstate 25 naar het Zuiden. Omdat we een beetje uitgeslapen hadden, vertrokken we pas om 10.30 uur en hebben we i.v.m. tijdgebrek maar niet ontbeten. Tegen de middag gingen de magen toch wel knorren en we besloten een authentiek Amerikaanse diner te zoeken. Die vonden we in Colorado City en hij heette Max's Place. Je moet je voorstellen dat het er dan net zo aan toe gaat als in een film. Koffie wordt ingeschonken door een waitress met strikje op d'r kont en al voor je 'm op hebt, is er alweer bijgeschonken, gratis! Iedereen die er komt eten is volgens de waitress een "love" of een "darling". Echt supervriendelijk.
We hadden allebei erg veel zin in eieren, dus bestelden we een omelet van 3 eieren. Komt me d'r daar toch een bord aan! Een dikke omelet die ze 3 keer moesten vouwen voor die op het grote bord paste, hash browns (aardappelkoek of rösti) voor een weeshuis en 4 stukken toast met boter! En dat dan per persoon. Voorlopig hoeven we niks meer te eten.
Susan neemt het stuur vanaf hier over, omdat een lange rechte weg op de cruise control wel erg geestdodend is. We zetten de muziek gewoon snoeihard en zitten keihard mee te zingen en voor we het weten is het nog maar 40 kilometer tot Sante Fe. We rijden daar naar The Plaza, de oudste staatshoofdstad van Amerika. Het was in begin 1800 een stadje waar alleen de lokale bevolking kwam, maar toen de Santa Fe Trail werd aangelegd, kwamen de handelaren uit de hele VS hier naartoe. Op het midden van The Plaza staat een grote obelisk, vanwaar je, als je rondkijkt allemaal huizen, winkels en galerieën in Adobe-stijl ziet. Deze Spaanse koloniale stijl herken je door de gebouwen, met platte daken, die aan de buitenkant aangesmeerd zijn met water en stro en waarvan je de draagbalken ziet liggen. De Palace of the Governors is hier een mooi voorbeeld van. Dit gebouw is al 400 jaar oud en staat nog steeds op water, klei en stro.
Tussen Santa Fe en Albuquerque loopt het oude Turquoise Trail. Hier liggen oude mijndorpen, waar ze vroeger turkoois dolven. In Santa Fe stikt het dan ook van de sieraden met turkoois, allemaal gezet in zilver. Susan had een leuk winkeltje gezien en nog erger; in dat winkeltje lag een prachtige ring! Nou had ze van Sander pas 5 dagen geleden al een prachtige ring gekregen, maar deze kreeg ze ook van hem! Hij is echt supermooi (maar natuurlijk niet zo mooi als die van 09-09-09). 
Als het gaat schemeren vertrekken we richting Albuquerque. Omdat er in de boeken staat dat deze stad alleen de moeite waard is om te zien vanwege de Oldtown (en die van Santa Fe is veel mooier), besluiten we aan de rand van de stad een motel te zoeken, zodat we morgen meteen weer de weg opkunnen. Toevallig komen we weer aan de Route 66 uit en daar vinden we ons motel voor vanavond. Morgen vragen we: "Is this the way to Amarillo?"
Gereden Miles: 452 (723km)
Overnachting: Ambassador Inn, Albuquerque, New Mexico
P.S. @ Aranka: Ik heb nog in ieder HRC een BJ speldje kunnen kopen (das beter geregeld als in Amsterdam!) maar ik heb het natuurlijk in Las Vegas gekocht... By the way: Ik heb er twee! One for me and one for you.
P.S. @ allemaal: Met Sander zijn hand gaat het steeds beter. Iedereen vraagt er steeds naar, dus doen we even het verhaal:
In het vliegtuig of bij de controles waren er geen problemen met een gipsarm, dus gewoon gevlogen met het gips. De chirurg had geadviseerd het gips zo lang mogelijk te dragen en dat er 3 tot 4 weken voor staat, maar als het vervelend zou gaan doen, konden we het er zelf afknippen. Natuurlijk hebben we de arts de brace laten zien en die zou als goede vervanger voor het gips kunnen dienen. Hij zei wel dat het het beste was om de vingers zoveel mogelijk te bewegen, om therapie na het gips te voorkomen. Toen we in Phoenix waren ging de hand zo erg zwellen en pijn doen (waarschijnlijk van het vliegen) dat we het gips er afgeknipt hebben. Sander heeft toen de brace gedragen om stoten te voorkomen en zoveel mogelijk zijn vingers geprobeerd te bewegen. Zijn pink is alleen een beetje moeilijk op eigen kracht recht te krijgen, maar hij oefent steeds om de spieren weer aan te sterken. Verder gaat het helemaal super, alleen draagt Susan de bagage, want dat durven we nog niet aan... |
|
|
|
13-09: Rocky Mountains-Denver
Crossing USA 2009
|
14 September 2009 | 07:40:07
|
Gisteren zijn we aan de linkerzijde van de Rocky Mountains, in Grand Junction, geëindigd. Vandaag willen we aan de rechterzijde van de Rocky Mountains, in Denver eindigen. Dat betekent dus maar 1 ding: We moeten dwars door de Rocky Mountains heen!
Volgens onze bibliotheek van wetenswaardigheden, die we bij ons hebben, is het het leukst als je via Rocky Mountain National Park rijdt. We moeten dan over de Trail Ridge Road, over het "dak" van Amerika. Het is namelijk de hoogste plek in Amerika waar je via een autoweg kunt rijden van 77 kilometer lang en veel kansen heb je niet, want deze weg is slechts 2,5 maand van het jaar open...
Voor we bij het Rocky Mountain National Park zijn, moeten we eerst nog een stuk van 400 kilometer afleggen over de Interstate 70 naar het Oosten. We vertrekken vanochtend pas om 10.00 uur, dus zijn we benieuwd of we het allemaal bij daglicht gaan zien. Bovendien geeft de weerman hier erg slecht weer aan met buien en onweer enzo. Maar ja, niets houdt ons tegen deze vakantie, we moeten tenslotte toch die kant op!
Het valt allemaal erg mee en voor we het weten zijn we bij Granby, de afslag naar het park. We hebben tot dan alleen maar zonneschijn gehad, hoewel we op afstand weer de hele dag de buien zien hangen. Om 15.00 uur zijn we dan in het park en wederom besparen we 20 dollars met onze Annual Pass. Meteen beginnen de haarspeldbochten en de enorme afgronden aan Susan d'r kant. We kunnen op verschillende uitkijkpunten mijlenver kijken en we zien de besneeuwde bergtoppen al voor ons.
Als we Farview Curve bereiken stappen we uit de auto en merken we meteen dat we beter een vest aan kunnen doen. Het is hier 43 graden Fahrenheit (= 6 graden Celsius)! Even verderop bereiken we het Alpine Visitor Center, waar we de eerste sneeuw- en ijslagen van dichtbij op de berg kunnen zien. Hier proberen we even te bellen met Elshout, maar er is natuurlijk geen bereik...
Nog geen kilometer verder, bereiken we het hoogste punt wat we vandaag met de auto kunnen bereiken, 3713 meters hoog! En Sander rijdt dat of ie fusten aan het verdelen is over zijn klanten. Terwijl hij rijdt ziet ie ook nog van alles (Susan heeft stukken met haar ogen dicht gezeten) en zo konden we mooi een aantal beavers tussen de rotsen zien kruipen...
Dan komt de afdaling... Wat we zo raar vonden is dat er bijna geen vangrails te bekennen is op die hoogte, maar dat er wel om de 10 meter een grote houten stok aan de rand van de weg staat. Susan zegt nog dat die toch geen auto kunnen tegenhouden die van de rand dreigt te gaan, maar later blijkt dat die stokken er staan om van bovenaf de weg te kunnen herkennen als er een meter of 2 sneeuw op de weg ligt.
Weer uit het park gereden, zien we verschillende Elks. Dit zijn elanden en de mooiste zijn natuurlijk de mannetjes met hun gigantische gewei. Een paar van de elks kwamen wel erg dicht bij de auto, maar dan konden we ze ook goed fotograferen. Nog steeds hangen ook de buien in de buurt, maar we hebben wederom nagenoeg geen druppel gezien, raar hè?
We zien dat we vanmiddag de eerste 2000 mijl van onze reis er al op hebben zitten. Das toch al mooi 3200 kilometer van de geplande 14000. En dan te bedenken dat we vandaag onze 9e dag hier hebben en dat we 3 dagen geen kilometer hebben gereden...
We stellen de Tomtom in op Denver, waarvan we nu weten dat we dat rond de schemering zullen bereiken. Als we Denver bereiken beleven we de eerste, echte bui van deze vakantie. De auto werd er niet eens van schoon, want de bui was slechts van korte duur. Wel een mooie regenboog voor ons! We zoeken eerst een motel aan de hand van ons kortingsbonnenboekje en daarna rijden we nog even Denver in. Er is tenslotte nog een Hard Rock Café hier. In de etalage hangt een enorme poster van Jon, maar wat Susan ook zegt, vraagt of zelfs biedt, hij hangt nog steeds in het raam van het HRC in Denver...
Gereden miles: 424 (679km)
Overnachting: Extended Stay America, Denver, Colorado |
|
|
|
12-09: Mesa Verde NP-Durango
Crossing USA 2009
|
13 September 2009 | 08:03:10
|
Hier zijn we weer! Vanochtend zien we op TV dat Sedona, waar we op 7 september doorheen reden is overvallen door een modderstroom! Wel raar om te zien dat dat ergens gebeurt waar we zelf kort geleden waren en waar het zo bloedverziekend heet was!
We beginnen vandaag slechts op 8 mijl afstand van het motel aan een volgende bezienswaardigheid: Mesa Verde National Park. Dit park ligt aan het begin van de Rocky Mountains en is ook het eerste van de vele, nu nog onbekende stukken die we gaan zien deze vakantie. En weer sparen we 10 dollar entree uit. In de beginjaren van 1900 hebben boeren hier ruïnes gevonden van nederzettingen die onder een canyon hangen. We hebben van de week al eerder zoiets gezien in Montezuma Castle, maar dit is nog groter en er zijn veel meer van dit soort bouwsels. Mesa Verde ligt op een tafelberg, die dit keer begroeid en bebost is en dus mooi groen (en niet zo kaal als de andere tafelbergen die we al zagen). Het fascinerende eraan is dat de Pueblo indianen hier de rotsen tot huizen hebben omgetoverd vanaf 1100 n.Chr. en dat er dus honderden jaren niemand van het bestaan van deze woningen wist! 
Je kunt in het park bij een Ranger een tour boeken die ook in de woningen gaat, maar dat moet via houten ladders van meters hoog en soms moet je je weer door een tunnel kruipend een weg naar buiten banen. Dat zagen wij niet zo zitten, dus hebben wij het park met de auto rondgereden. Van allerlei viewpoints heb je dan prachtig zicht op de gebouwen. Zoals je op de foto's ook kunt zien, hingen er soms hele nederzettingen onder tegen de kloof waar onze auto bovenop geparkeerd stond! Het grootste van de gebouwen is Cliff Palace, waar wel 150 kamers in gebouwd waren. Ook zijn we nog even in het bijbehorende museum geweest, waar we konden kijken naar de verschillende gewassen, wapens en bouwmanieren van de Pueblo's.
Via dezelfde weg als we binnenkwamen, zijn we ook weer terug gereden. Op deze weg waren steile stukken te rijden met vele haarspeldbochten, maar het zou nog veel erger worden! We rijden door over highway 160 naar Durango, een oud zilvermijnstadje. Je kunt van Durango naar Silverton met een oude stoomstrein, maar die reis duurt 9 uur, dus besluiten we deze te rijden met de auto. Deze tour over highway 550 bevat een deel van de San Juan Skyway Tour, die zo genoemd wordt omdat je met de auto onderweg 14 toppen van boven de 4200 meter passeert. Nou, een paar daarvan hebben wij zeker gezien!
We rijden langs Silverton richting Ouray, waar ook verschillende hot springs (warmwaterbronnen) zijn. In Ouray zagen we het plaatselijke zwembad, wat blauw gemaakt was voor een caraibische look, maar waarvan het water gewoon donkerbruin was, en warm zo te zien! Het deel van highway 550 dat wij vandaag reden was echt voor avonturiers. Wat een steile wegen, zonder vangrails en honderden meters steil naar beneden. Het was dan ook een goed idee om Susan een deel van deze weg zelf te laten rijden. Als je zelf rijdt is het niet zo angstig, omdat je niet echt naar beneden kijkt en Sander heeft zo eens kunnen ervaren dat dat heus niet altijd grappig is... Omdat we even op adem wilden komen van deze duizelingwekkende rit, stopten we zomaar ergens langs de weg op een vlak stuk. Hier zien we (heel toevallig) een bord staan met Boom Towns erop. Dat was wel ff lachen!
Onderweg naar Grand Junction, wat ons geplande eindpunt van vandaag is, zien we heel veel regenbuien hangen, waarvoor we gewaarschuwd zijn. Sowieso is het niet heel prettig om zelf op 3500 meter hoogte te rijden en zwaar weer op komst te hebben... Toch hebben we de hele dag de dreiging hiervan gevoeld, maar het leek wel of buien voor ons uitweken of wegschoven, want we hebben een paar druppeltjes op de voorruit gehad, maar die waren op 2 handen te tellen. We hebben een prachtige foto gemaakt van een bui die rechts van ons hing. Als je goed kijkt zie je in het midden van de foto een hele mooie regenboog...
Gereden Miles: 266 (426km)
Overnachting: Mesa Inn, Grand Junction, Colorado |
|
|
|
11-09: Grand Canyon-Monument Valley
Crossing USA 2009
|
13 September 2009 | 07:21:38
|
Vandaag is het 11 september, we zijn benieuwd wat we daar hier, aan de andere kant van Amerika van merken... We zetten de TV nog even aan in onze motelkamer en zien dat er op zo'n beetje alle zenders aandacht aan besteed wordt. Ook zien we dat het erg slecht weer is in New Jersey. Een aantal dorpen zijn compleet overstroomd! Hopelijk heeft Jon nog droge sokken. Voor het komende weekend voorspellen ze ook voor de warmste delen van Amerika (waar wij zitten dus...) veel regen en overstromingen, dus dat wordt oppassen geblazen!
Om 10.00 uur vertrekken we weer uit Williams, vanwaar het nog 85 kilometer recht omhoog naar de Zuidelijke ingang van the Grand Canyon is. We rijden nog een klein stukje over de Route 66, wat meer de naam heeft dan dat er daadwerkelijk nog zoveel te zien is. Het merendeel is oud en vergaan, maar het is leuk dat er nog zoveel commercieels te vinden is.
Om 11.30 uur zijn we bij de ingang van the Grand Canyon, waar we deze keer $ 25,00 uitsparen met de Annual Pass. Het grappige is dat we de pas van een man in Culemborg via Marktplaats hebben gekocht voor 25 euro (terwijl ie 80 dollar kost) en dat de handtekening die die meneer er een jaar geleden op heeft gezet, exact op de handtekening van Sander lijkt! We moeten met de pas ook een ID tonen en niemand ziet het verschil.
We komen aan bij het eerste zicht op de Canyon, waar we vanaf de parkeerplaats hebben gefilmd, om duidelijk te maken hoe indrukwekkend een gat van 1,5 kilometer diep er uit ziet als je er ineens in kijkt. Het is dan ook nog eens kilometers lang en er zijn eigenlijk geen woorden voor om te beschrijven wat je dan ziet... We hebben wederom gefilmd en foto's gemaakt, maar dan nog zie je lang niet wat je zou zien als je daar staat. Nou hebben wij in de andere vakanties nog wel meer indrukwekkende dingen gezien, maar we blijven erbij: Hier kan niks tegen op! Je voelt je echt mini, mini, mini als je daar op een randje staat in dit enorme natuurgeweld.
Vanaf dit punt werd er veel aan de weg gewerkt en waren er ook al wegen verlegd, dus onze Tomtom raakte regelmatig verward. We gingen over de Desert View Drive naar het Oosten, waar we nog op enkele plaatsen zijn uitgestapt om te kijken en bij het punt Grand View hebben we een mooie steen voor Truda uitgezocht. We hebben hem maar vast op de foto gezet, zodat ze plek kan maken in haar kastje met keien uit Amerika, want het is wel een joekel!
Om 14.00 uur rijden we aan de Oostkant weer uit het park, nadat we nog bij de uitkijktoren op Desert View zijn nog geweest. Hier zien we dat zelfs in de Grand Canyon de vlag halfstok hangt vanwege 11 september. We hebben nu nog 250 kilometer te rijden naar Monument Valley. Toen we daar 2 jaar geleden waren ging het net een beetje schemeren, dus hebben we daar niet veel mooie foto's van. Nou, deze keer wel! We konden helemaal door het park rijden over een rood zandpad. Monument Valley is vooral bekend van alle films die hier zijn opgenomen (o.a. Once upon a time in the West) en er is een uitkijkpunt genoemd naar regisseur John Ford. Op dit punt heb je een magnifiek uitzicht over de 4 bekendste stukken steen die nog in de vallei staan. Om een indruk te geven hebben we elkaar gefotografeerd, staand op een klif ervoor, zodat je kan zien hoe groot en weids het allemaal is.
Op ditzelfde punt stond een monument voor een jongen van 32 die daar het leven had gelaten omdat hij getroffen was door de bliksem. Nou begon het daar, toen wij er stonden ook akelig donker te worden en hier en daar te flitsen, dat we besloten om maar weer eens rechtsomkeer te maken. Met die enorme wolken en een ondergaande zon aan de andere kant hebben we wel prachtige plaatjes kunnen schieten vinden we zelluf...
We dachten dat we de vallei op een korte, haarspeldachtige manier weer zouden kunnen verlaten, maar die weg werd niet meer gebruikt, dus moesten we weer helemaal terug naar Kayenta. Vervolgens zijn we via highway 160 door de Four Corners gereden. Dit gebied wordt zo genoemd omdat hier 4 staten op 1 punt bij elkaar komen. Dit zijn Arizona, Utah, New Mexico en Colorado en op dit punt staat een memorial, waar we te laat voor waren om het te zien, omdat het intussen al donker was. Wel zijn we nu in Colorado en rijden we richting Cortez, waar we weer een motel gaan zoeken om de nacht door te brengen. Twee jaar geleden hebben we geleerd dat we moeten letten op de tijdsverschillen in Amerika en dus vragen we bij het motel eerst hoe laat het is. We zitten nu nog maar op 8 uur achterstand op jullie!
Gereden miles: 398 (637km)
Overnachting: Rodeway Inn, Cortez, Colorado
P.S. @ Nancy & Marcel:
maak er een gezellig feestje van! (ook al zijn wij er niet bij...) |
|
|
|
10-09: Hoover Dam-Skywalk-Caverns
Crossing USA 2009
|
12 September 2009 | 08:48:58
|
Vandaag was een beetje een tegenvaller... Hoe kan het ook, The Day After... Wat was gisteren een geweldige dag! We hebben er echt van genoten en vooral Susan kan haar ogen niet van haar nieuwe ring afhouden. Het bruidsboeket verdwijnt in het middenconcole van de auto, want daar is het donker en warm, dus de meeste kans om te drogen... Elke keer als we elkaar aankijken moeten we weer even zeggen dat we nu toch echt getrouwd zijn...
Maar goed, ook weer over op de orde van de dag... Twee jaar geleden reden we van Las Vegas naar de Grand Canyon over de normale weg. Maar ja, toen was de Grand Canyon Skywalk ook nog niet af! Daar wilden we deze keer toch echt naar toe, ook al wisten we nog niet of we er wel op durfden. De skywalk is namelijk een hoefijzervorm die bovenop een hele steile canyon ligt op zo'n 1,5 kilometer boven de Colorado River. De bedoeling is dat je er over heen loopt en omdat de bodem en de zijkanten van glas zijn, lijkt het alsof je op de lucht loopt (at least we think so...) 
We rijden uit Vegas weg en komen dan automatisch over weer over de Hoover Dam. Op de weg naar Vegas kwamen we daar een beetje laat langs, waardoor we slechte foto's hadden, dus deden we een nieuwe poging. Deze keer lukte het wel! Uiteindelijk kom je dan weer op highway 93, waar je zonder erg de afslag naar de skywalk zou kunnen missen. De skywalk ligt aan de Westkant van de Grand Canyon en is dus alleen via een in aanleg zijnde grindweg bereikbaar. We praten over zo'n 150 kilometer, waar we 3 uur over gedaan hebben. We voelden ons wel net de Dukes of Hazzard, met een enorme stofwolk achter ons aan. Voor Sander natuurlijk wel "kaasje", zo'n of the road trail...
Uiteindelijk parkeren we midden in de woestijn bij het Visitors Center annex vliegveld voor vliegtours over de Grand Canyon. Moet je kijken hoe onze auto er uit ziet! We vragen naar de toegang naar de skywalk, die we nog niet hadden zien liggen, en toen begrepen we dat tickets hiervoor niet los te krijgen zijn. Onze bedoeling was om naar de skywalk te rijden en daar wel te kijken of we er dan ook opdurfden, maar nu bleek dat je in een tourbus een rit van anderhalf uur moest maken langs verschillende indianen-attracties en dat je er dan een bezoek aan de skywalk bij krijgt. De tour was 45 dollar p.p. en voor de skywalk kwam er nog eens 30 dollar p.p. bij. Dus hoezo, krijgen we de skywalk erbij?
Wij hadden niet bepaald behoefte aan de andere punten waar de tourbus langs ging. Bovendien reden we het stuk liever zelf, dus daar hoefden we niet lang over na te denken. Dan maar geen skywalk! Zeker niet als je 150 dollar lichter bent en niet eens weet of je überhaupt op dat ding durft! We besluiten zonder skywalk onze reis voort te zetten over Buck and Doe Road (nog steeds het grindpad) richting Route 66.
Na nog eens 2 uur over de volgende kilometers gedaan te hebben, komen we aan bij de Grand Canyon Caverns. Tot hier hebben we 80 kilometer grind gezien en zijn we geen mens tegen gekomen! Bij de caverns (grotten)
kwamen we 2 jaar geleden aan om 19.00 uur 's avonds, terwijl ze om 18.00 uur voor publiek dichtgingen. We hebben er dus alles aan gedaan vandaag om toch maar vóór 18.00 uur daar te zijn en dat lukte nog ook! Om 17.15 rijden we het terrein op en Susan zegt nog gekscherend tegen Sander dat wij het geluk wel zullen hebben dat ze de sluitingstijd een uur terug gebracht hebben. En ja hoor, weer een helderziende erbij! Sluitingstijd is 17.00 u.  .
Omdat het restaurant nog open is, gaan we toch even verhaal halen binnen. We leggen uit dat we uit Holland komen, 16 f***ing uren gevlogen hebben om hier te komen en dat de grotten dan 10 minuten geleden gesloten zijn! De baas van het restaurant legde ons uit dat het was gedaan omdat er bijna niemand meer kwam vanwege de slechte economie. We konden er niks aan veranderen, maar hij bood ons wel zijn Daily Special aan. Toen hebben we maar besloten om te blijven eten en om het goed te maken, bood hij ons het dessert aan op zijn kosten. Nou hadden we al een complete maaltijd mét drank voor $ 7,95 en dan kregen we er gratis een dessert bij. We hebben heerlijk gegeten en vanwege de slechte economie hebben we maar een dikke fooi achtergelaten...
Met 2 punten die we vandaag zouden bezoeken en een resultaat van 0,0 viel de planning een beetje in het water. De weg die we reden was een enorme goedmaker en ook het eten bij de Caverns deed een duit in het zakje. Uiteindelijk rijden we nog een stuk over de Route 66 tot Williams, waar het 59 graden (14 C) is, terwijl we vanochtend met 99 graden (37 C) vertrokken! We kijken elkaar nog eens verliefd aan en we weten dat het niet boeit wat er vandaag gelukt of niet gelukt is. Wat wel boeit is dat we gisteren zijn getrouwd!
Gereden Miles: 267 (427km)
Overnachting: Travelodge, Williams, Arizona |
|
|
|
09-09: Mr. en Mrs. Boom
Crossing USA 2009
|
11 September 2009 | 07:00:20
|
Dag allemaal,
Pas nu hebben we tijd om weer even te gaan zitten voor misschien wel het belangrijkste en meest gelezen verslagje van deze vakantie. We hadden jullie allemaal al een keer bedankt voor jullie gelukswensen, maar er zijn nog zoveel reacties, mailtjes en smsjes bijgekomen, dat we er verlegen van zijn geworden! Nogmaals heel erg bedankt voor jullie felicitaties!
Nou het was me het dagje wel... We zijn begonnen met eerst eens heerlijk uit te slapen. Toen kwam Sander met de enige echte Starbucks koffie mét (voor de gelegenheid) een heerlijke aardbeienflap. We hebben eigenlijk alleen maar geluierd tot een uur of 3. Wel een voordeel als je pas 's avonds om 19.30 trouwt!
We hebben nog even lekker gebruik gemaakt van het enorme bad op de kamer (want dat kan goed de laatste keer zijn deze vakantie) en hebben ons toen op ons gemakkie opgetut en aangekleed. In vol ornaat (met pak en jurk aan) zijn we toen naar het casino getogen, waar we plaats namen aan the Wheel of Fortune. Wat denk je? Juist, aan tafel 9. We dachten dat de negen wel geluk zou brengen, dus gooiden we 9 dollar in het apparaat en na een kwartier hadden we 2 keer een bonusronde afgesloten met 5000 punten. Een man aan tafel 4 riep nog naar ons: Again, you guys! Het resultaat was dat we met een bon van 100 dollar wegliepen...
Nog even zijn we naar buiten gelopen om ook te proberen wat foto´s bij daglicht te maken, maar het was zo heet, dat we dat niet lang volhielden. Voor de fontein bij het Paris hotel vroeg een aardige, oude man of ie misschien van ons samen een foto zou maken. Nou, dat aanbod sloegen wij niet af! Nog even aan de overkant naar de fonteinen van het Bellaggio gekeken en toen weer vlug naar binnen, naar het bijna vrieskoude casino van Planet Hollywood.
Gisteren, tijdens het bezoek aan de chapel, kregen we de opdracht vanaf 18.00 uur op de kamer te wachten. We zouden dan daar gebeld worden om af te spreken met de limousine chauffeur, die ons rond 18.30 op zou halen. Nou waren we al best zenuwachtig, dus we waren voor de zekerheid maar vast om kwart voor 6 op de kamer gaan zitten. 10000 keer gecheckt of de papieren wel in de tas zaten en de ringen niet te vergeten! Ook Susan d´r jurk zat niet helemaal lekker... Toen ze die een paar maanden geleden kocht, had ze zich voorgenomen een paar kilo af te vallen, zodat de jurk mooier zou vallen, maar dat waren dus een paar kilo te veel, want hij zakte steeds een beetje af. Steeds weer moest Sander hem een beetje ophijsen!
Toen er om half 7 nog niemand had gebeld, werden we helemaal nerveus. Een kwartier later belt Jack, de chauffeur, om te vertellen dat hij om tien over 7 beneden bij de valet parking staat met een witte limo. We zijn maar vast naar beneden gegaan, want op de kamer werden we ook niet veel wijzer. Uiteindelijk was het zover en kwam de enorme, verlengde limo aangereden. Wij namen vervolgens plaats in een enorme kermis met lichtshow en ijskoude airco! Jack vertelde ons dat het zo druk was geweest vandaag in de chapel, dat het allemaal een beetje uitgelopen was. Hij stoof met ons, in de limo, over Las Vegas Boulevard of hij in een Ferrari zat! Kundig hoor, om met zo´n ding door de bochten te manouvreren... 
Uiteindelijk kwamen we dan bij de chapel. Daar kreeg Susan meteen haar bruidsboeket en deed Jack bij Sander zijn corsage op. Owja, we moesten ook nog even betalen... Toen zijn we maar even buiten gaan wachten, omdat er nog een stel voor ons was. Konden we mooi nog even een  doen...
Eindelijk werden we binnen geroepen door Rick Strasser, de minister die ons ging trouwen. Ook was er een Texaan, die de foto´s maakte en waarvan wij de naam niet hebben kunnen onthouden, die bij gebrek aan onze gasten, dan wel onze getuige wilde zijn. We moesten achter bij de deur gaan staan en bij het begin van de muziek naar voren lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Rick had een standaard verhaaltje over de liefde en zo en toen begon hij ons de belangrijkste vraag te stellen. Wij hebben allebei vol overgave I DO gezegd en toen gingen we de ringen uitwisselen. Terwijl wij de ringen bij elkaar omdeden moesten we Rick zijn teksten herhalen. Rick heeft erg zijn best gedaan om Susan en Sander op z´n Nederlands uit te spreken en dat ging hem best goed af. Toen we de vows uitgesproken hadden zei hij: "I now pronounce you husband and wife and Sander, you may kiss your bride!"
Het was helemaal gaaf om zo te trouwen, we zijn er allebei zo blij mee! Het ging allemaal super en gladjes, dat als jullie later de film zien, je niet zou zeggen dat er buitenlanders aan het trouwen zijn. Jullie zien inderdaad later de film, want de web-broadcast die we eerst zouden hebben, hebben we gecancelled. We vonden het toch leuker om de film later zelf te kunnen laten zien... Van Rick kregen we toen ons officiële Wedding Certificate en van de Texaan alvast de dvd. De foto's moeten we via internet bestellen en die zijn pas over een paar weken in Vlijmen... Wel heeft Jack, de chauffeur, buiten nog foto's gemaakt met onze eigen camera. Daarna bracht hij ons met een rotvaart weer terug met de limo, want hij moest het volgende stel weer gaan ophalen. 
Weer in het hotel aangekomen, heeft Susan haar jurk uitgedaan en een ander jurkje aangedaan. We hadden, naast de aardbeienflap van vanochtend, nog niks gegeten, want we kregen allebei geen hap door onze keel. Dus hebben we samen pas om 22.30 uur romantisch gedineerd en van onze mooie trouwringen zitten te genieten.
Er zijn vandaag naast ons, nog 59 stellen getrouwd in alleen de Graceland Chapel. Het was de drukste dag van het jaar! Toch hadden wij niet het gevoel dat het lopende band werk was voor de mensen van de chapel. Ze waren erg begaan en namen alle tijd. We hebben nog 2 champagneglazen gekocht van de chapel, want in ons hotel halen we vanavond de 3e gratis fles drank en dit keer is dat champagne!
P.S. @ Johan & Marie-Cecile: Willen jullie ervoor zorgen dat pa Jo ook wat van de foto's ziet?
P.P.S. @ allen: We hebben de trouwkaarten aan jullie vandaag verstuurd. Wij zijn benieuwd wanneer deze bij jullie binnen zijn. Wil iemand dit ons laten weten als het zover is? |
|
|
|
Bedankt allemaal alvast!
Crossing USA 2009
|
09 September 2009 | 19:23:27
|
Beste, lieve allemaal,
Het is hier nu 10.15 uur 's ochtends en het aanstaande bruidspaar heeft de kriebels... Vooral door jullie mooie berichten, sms-jes en felicitaties, voelen we ons echt niet alleen hier. Het voelt alsof jullie er allemaal bij zijn en we weten dat dat in gedachten ook zo is!
Sander heeft net lekker koffie gehaald en we zitten hier nu elkaar een beetje nerveus aan te kijken en te bedenken hoe laat we ons nu gaan aankleden. De jurk en het pak hangen klaar, de ringen liggen in onze kluis en de benodigde papieren zitten in de tas. We zijn er bijna klaar voor!
Jullie snappen natuurlijk wel dat het nu wel even duurt voordat jullie een verslag krijgen van de grote dag, want we hebben vanavond wel wat beters te doen, dan achter de laptop zitten...
We willen jullie alvast bedanken voor alle berichten en felicitaties, dat doet ons goed! Vanavond zijn we meneer en mevrouw Boom!
Veel liefs,
Susan & Sander |
|
|
|
08-09: Las Vegas
Crossing USA 2009
|
09 September 2009 | 18:59:44
|
Doordat we een aantal dagen al heel vroeg wakker zijn geweest (en de rum zal ook wel meegewerkt hebben) slapen we vandaag voor het eerst uit. We zijn nog een dag verwijderd van 09-09-09 en we zijn al in Vegas, dus doen we het rustig aan...
We moeten vandaag gaan zoeken naar het Marriage License Bureau, waar we de vergunning moeten regelen om in Nevada te mogen trouwen. De chapel voor morgen is al lang geregeld, dus het is ook wel handig als we die vergunning krijgen! Volgens de websites gelden voor buitenlanders dezelfde regels als voor Amerikanen om te kunnen trouwen; je hebt alleen een geldig identiteitsbewijs nodig waar een foto op staat en waar op gemeld wordt hoe oud je bent. Voor de zekerheid hebben wij echter ook een internationaal uittreksel uit het geboorteregister bij ons en een bewijs van de scheiding van Susan. Niets kan ons nu eigenlijk nog in de weg staan! 
Eerst vergokken we nog even 20 dollar in het casino van het hotel. We zijn toch maar mooi anderhalf uur zoet geweest met 20 dollar en een leuk spel!
We rijden naar Clark Avenue, waar we voorbereid zijn op een enorme rij wachtende mensen, waar we voor gewaarschuwd zijn. We komen daar binnen en we kunnen meteen terecht aan één van de loketten, dus we hebben geluk! Vooraf thuis hebben we alle gegevens al ingevuld over wie wij zijn, wie onze ouders zijn, hoe oud we zijn en voor de hoeveelste keer we gaan trouwen. Deze gegevens worden door de clerk overgenomen in de computer en gecontroleerd met onze paspoorten. Alles is in orde! We moeten 60 dollars gepast betalen en dan krijgen we onze license. We mogen hiermee in de staat Nevada, binnen 1 jaar trouwen!
Ook krijgen we het Marriage Certificate al mee, wat we door de mensen van de chapel moeten laten invullen. Dat wordt dan het bewijs dat we getrouwd zijn. Als we weer thuis in Vlijmen zijn, moeten we de papieren weer opsturen naar the Secretary of State om een apostille stempel te krijgen. Deze stempel is nodig om onder het Apostille verdrag, ons huwelijk in te kunnen schrijven en te legaliseren in Nederland. Het Marriage Certificate mét stempel krijgen we dan ook weer thuis gestuurd, waarna we naar de gemeente Heusden moeten om het huwelijk in te schrijven in het GBA. Als je dit niet doet ben je officieel strafbaar. Daarna moeten we de boel opsturen naar Den Haag, waar ons huwelijk dan officieel wordt gelegaliseerd. Pffff...dat kan nog wel een paar maanden duren, voordat alles rond is!
In een half uur staan we weer buiten in de verzengende hitte. We rijden alvast even naar de chapel om te kijken en om door te geven in welk hotel we zitten en welk kamernummer we hebben. We worden daar morgen namelijk door een limousine opgehaald! Ook hebben we gevraagd in hoeverre je je naam kan veranderen voor de ceremonie. Susan heet officieel Johanna, maar om dat nou je hele leven op de dvd te horen?!?! De man van de chapel zegt dat dat geen probleem is en dus trouwt Sander met Susan (en niet met Johanna). Morgen moeten we om 18.00 uur op onze kamer wachten tot we gebeld worden om te zeggen dat de limo voorgereden staat. Wel spannend allemaal hoor!
Om de spanning een beetje te laten zakken, gaan we lekker shoppen in het Outlet Center net buiten de stad. Hier hebben we de rest van de middag doorgebracht, lekker op ons gemak. Het is maar goed dat we 4 halfvolle koffers mee hebben genomen op de heenweg, want die extra ruimte kunnen we goed gebruiken! Weer terug op de kamer beslissen we dat we nog wel een beetje honger hebben (om 22.30 uur) en dus gaan we lopend naar het nieuwe Hard Rock Café aan de Strip. Dit HRC is het afgelopen weekend pas geopend, dus hebben we een collectors item shotglass, waarop staat dat de Grand Opening geweest is. 
Het is nog steeds 35 graden als we teruglopen naar het hotel 's nachts en nog hartstikke druk op straat. Ze zeggen wel eens van New York dat dat de City that never sleeps is, maar hier kunnen ze er ook wat van! We beseffen allebei nog maar weer eens een keer dat het wel beregaaf is dat we hier morgen in het huwelijk treden...
Gereden Miles: 19 (30km)
Overnachting: Planet Hollywood Hotel, Las Vegas, Nevada |
|
|
|
07-09: Scottsdale-Montezuma Castle-Sedona-Las Vegas
Crossing USA 2009
|
09 September 2009 | 10:50:16
|
Vandaag alweer op weg naar Vegas! Maar eerst nog maar even van Phoenix daar naartoe zien te komen. We kunnen de kortste route nemen, maar daar is niks te zien, dus nemen we de lange... We hebben voor de eerste keer getankt vanochtend: 15 gallons (=60 liters) voor 40 dollar (=28 euro). Dat komt neer op nog geen 0,50 per liter! En dan klagen de Amerikanen dat de benzine zo duur is tegenwoordig...
We nemen de I-17 richting Flagstaff en onderweg nemen we de afrit naar Montezuma Castle. We hoeven hier geen entree te betalen, omdat we de Annual Pass weer mee hebben, dus weer mooi 10 dollar uitgespaard. Montezuma Castle is alleen te voet te bereiken via een voetpad van een kleine kilometer door een parkje. Na een aantal meters weten we meteen waar we voor komen. Hoog in de wand van een canyon is een complete nederzetting uitgehouwen. Ze schatten dat het in de 12e of 13e eeuw is gemaakt door primitieve boeren om zichzelf te beschermen tegen weer en wind en nog belangrijker, de indianen! We schatten dat de complete woning met zo'n 30 vertrekken een dikke 30 meter boven ons aan de wand "hangt". Heel indrukwekkend om te zien dat zo hoog boven de grond is gebouwd, zonder moderne gereedschappen. Even verderop kunnen we zien hoe de binnenkant van Montezuma er uit moet hebben gezien, want we kunnen er niet zelf in klimmen.
Hier vandaan volgen we highway 89 richting Sedona. Deze plek is vooral bekend om de "vortexen". Dit zijn een soort van aardstralen, die al jaren allerlei kwakzalvers naar het dorp trekken. Het is een echte new-age plek geworden en dat trekt ons niet zo, omdat het vooral erg commercieel is. Voor we in Sedona zijn rijden we nog door Red Rock en de naam zegt het al; je ziet hier alleen maar het bekende rode zandsteen. Mooie plaatjes heeft het in ieder geval opgeleverd.
Nog een stukje tot Flagstaff... We rijden door Oak Creek Canyon, waar we op een gegeven moment een hoogte van 7000 feet (dik 2 kilometer) halen. Prachtige vergezichten door groene canyons zien we hier. We stoppen nog even op een parkeerplaats voor het uitzicht. Hier zitten Indianen die in de vorm van een project hun eigengemaakte spullen mogen verkopen. We hebben hier voor 50 dollar een prachtige dreamcatcher gekocht. De bedoeling is dat die de goede en mooie dromen doorlaat en de slechte nachtmerries opvangt. Als dan 's ochtend de zon gaat schijnen, verdwijnt de nachtmerrie volgens de legende. Er zitten verschillende natuurlijke stenen in verwerkt en hazenbont. Echt een mooi ding, die straks op de Vlaemsche Hoeve hopelijk dienst gaat doen!
Van Flagstaff nemen we de I-40 richting Los Angeles. We komen hier langs de Route 66 en de Grand Canyon, maar die laten we nog even rechts liggen, want daar komen we aan het einde van de week weer. Via de 93 volgen we de weg naar het Noorden naar Sin City. We hebben dit hele stuk last van roadworks. Ze zijn hier een compleet nieuwe weg langs aan het leggen, die uiteindelijk op de brug uitkomt die over de Hoover Dam wordt gelegd. Het water achter de dam staat een heel stuk lager dan 2 jaar geleden en vanwege de felle zon, lukt het ons niet echt heel goede foto's te maken... 
Uiteindelijk zijn we in Las Vegas en komen we uit op de Strip naar het Planet Hollywood hotel. Luxe, luxe en nog eens luxe! Prachtig hotel, strak en modern ingericht en natuurlijk heel veel gokkers. We hebben de Hollywood Hip Room en dat betekent dat we van gratis extra's mogen genieten. Onze kamer heeft als thema Forrest Gump. Hier hangen foto's uit de film en zelfs de soldatenhelm van Forrest, toen ie in Vietnam was, hangt hier in de kamer! Wij doen ook mee aan het programma "Drinks are on us", wat betekent dat voor elke overnachting hier, we beneden een fles drank mogen halen. We dachten dat het een minibar maatje zou zijn, maar we hebben gewoon de keuze uit een aantal dranken in flessen van driekwart liter. Vandaag gaan we voor de rum en we kunnen zeggen: Dat heeft gesmaakt! Nu zullen we wel slapen!
Gereden miles: 408 (653km)
Overnachting: Planet Hollywood Hotel, Las Vegas, Nevada |
|
|
|
06-09: Scottsdale-Phoenix-Tucson-Nogales
Crossing USA 2009
|
08 September 2009 | 09:12:01
|
GVD... om 5 uur al wakker! Tja, das wel logisch ook, we hebben een omgekeerde jetlag! Gelukkig hebben we in onze kitchen een echt koffiezetapparaat en dat werkt nog ook. Na 3 bakken beginnen we elkaar weer te herkennen en beseffen we weer waarom we hier zijn...we hebben vakantie!
We gooien het hoognodige voor onderweg in de PT Cruiser. De rest laten we lekker liggen op de kamer, want vanavond slapen we hier weer. Meteen met een rotvaart terug naar Phoenix, naar de manager op ons visitekaartje. Nou, de latino had niet gelogen! We komen aan, laten het visitekaartje zien en meteen wordt via de walkietalkie de manager opgeroepen. Het duurde precies een minuut voor Mark de Manager voor onze neus stond, al excuses makend toen hij ons zag staan.
Hij heeft voor ons de beloofde auto, een Ford Escape, gewassen en wel klaar staan voor gebruik. We kwakken de spullen over in de nieuwe car en na nog meer excuses, kunnen we dan eindelijk vertrekken met de melding dat de eerste huurdag wordt gecrediteerd. Is goed joh! Wij gaan vast, want we hebben heel wat kilometers te maken de komende weken.
Omdat Sander zijn arm nog in het gips zit, gaat Susan beginnen met de roadtrip. We rijden Phoenix uit en steken onze eerste sigaretjes op in de auto. Hèhè, eindelijk on the road! Later zien we stickers op de deur met de tekst "Thank you for not smoking", maar wij besluiten dat we geen bedankje hoeven...
Via de Interstate 10 rijden we naar het Zuiden richting Tucson en vervolgens via de I-19 naar Nogales. Nogales is zoiets als Baarle Nassau. Een deel van de stad ligt in Arizona, United States en het andere deel ligt in Mexico. We parkeren op advies van de boeken de auto aan de kant van Amerika, waarna we de grens te voet oversteken in de hoop dat we straks ook weer terug mogen. Zijn we net een paar uur in Amerika, bezoeken we meteen weer een ander land! Wel apart hoor, om door een poortje te lopen en dan ineens in Mexico te zijn. Het verschil is ook errug duidelijk. Niemand in Amerika kijkt wie er uitgaat en niemand in Mexico is benieuwd wie er binnen komt. Je loopt gewoon door het poortje en zonder controle (nog niet van je paspoort) sta je aan de andere kant van de grens! Het ziet er ineens wel heel goedkoop uit allemaal. Vervallen, oud, vies en vooral heel veel irritante verkopers die alles willen slijten wat los en vast zit! We kijken per ongeluk naar een leuke schaal met Mexican print, die 97 dollar kost. Voor ons speciaal is ie slechts 75 dollar, een koopje! We proberen duidelijk te maken dat we slechts kijken en eigenlijk die schaal niet hoeven, kost ie ineens nog maar 60... We lopen de deur al bijna uit en dan kost ie nog maar 40 en 2 seconden later nog maar 30 dollar. Omdat we niet van hem afkomen, biedt Susan 20 dollar en ineens mogen we naar buiten zonder schaal, want dat is toch echt veel te weinig! Raar volk, die Mexicanen...
Dan komt de beproeving. We moeten weer terug! In een enorme rij sluiten we aan en na een drie kwartier gaan we door de controles. Paspoorten checken, visa checken en dan komt er een bedenkelijke blik op het gezicht van de douanier. Waarom weten we nog niet, want even later zegt hij dat we door kunnen lopen. Gelukkig zijn we weer terug op veilige bodem. Kunnen we toch maar mooi zeggen dat we in Mexico zijn geweest!
We zoeken de Ford weer op en gaan over dezelfde weg weer terug tot net onder Tucson. Hier gaan we highway 86 op, die door de Sonoran Desert loopt. Een gigantisch woestijngebied met vooral veel cactussen. Een eindje verderop gaan we het Saguaro National Park in, wat het mooist moet zijn bij zonsondergang. Nou hebben we onder Tucson gigantische onweers- en regenbuien gehad, dus de zon zakt een beetje achter de wolken in plaats van achter de horizon. Nou we het tijdstip zo goed gepland hebben, zou het toch wel leuk zijn om het park bij zonsondergang te zien!
Halverwege het park, rijden we de Bajada Loop Drive op. Dit is een grintpad van zo'n 15 kilometer, dwars door een cactusgebied heen. Geweldige ervaring om alleen al doorheen te rijden. Over keien en een onverhard pad met dalen en heuveltjes, lijkt het wel of we op een safari zijn. We zien een enorm gebied vól met cactussen van een paar meter hoog. Nou kunnen cactussen zo'n 16 meter hoog worden, maar het verbazingwekkendst vonden we dat de "armen" van een cactus zich pas gaan vormen als de plant zo'n 70 jaar oud is! De meeste cactussen hier zijn dus net zo oud als pa Jo!
Aan het eind van de trail, komen we op een picknickplaats, waar we recht voor ons de zon achter de bergen zien zakken. Wat een timing en wat een prachtig gezicht! Dit zijn weer foto's voor in onze Hall of Fame. Geweldig indrukwekkend... Uit het park rijden we weer over de I-10 naar het Noorden, richting Phoenix, waar we het andere doel van de reis niet vergeten. Het eerste Hard Rock Cafe shotglass van deze vakantie is binnen en de eerste Jumbo Combo is genuttigd!
Moe, maar zeer voldaan na onze eerste reisdag, komen we weer in Scottsdale (de jambuurt van Phoenix) aan bij ons hotel. Het is 22.30 uur hier, maar voor ons lijkt het ineens midden in de nacht en wederom vallen we als een blok in slaap... Owja, morgen moeten we nodig tanken!
Gereden miles: 424 (679km)
Overnachting: Villa Mirage Resort, Scottsdale, Arizona |
|
|
|
05-09: In the air again
Crossing USA 2009
|
08 September 2009 | 08:30:43
|
Een keer niet zo achterlijk vroeg uit ons bedje... Vanmiddag om 13.00 uur vertrekken we van Brussel Airport naar the US! Omdat het een intercontinentale vlucht is, moeten we wel 3 uur van tevoren inchecken.
Bart en Truus brengen ons weg in hun "gouden" auto en na een kop koffie vertrekken we om 9 uur vanuit Vlijmen. We zijn op tijd in Brussel en we kunnen bijna meteen inchecken. Als je naar Amerika vliegt volgt een compleet interview over wat je wanneer en waar gaat doen en waarom dan, maar we hadden alle vragen goed beantwoord en dus konden we op weg. 
Het vliegtuig vertrok precies op tijd en na 8,5 uur staan we dan in Philadelphia, waar het ineens 6 uur vroeger is dan in Nederland. We hebben in Philly 2,5 uur de tijd om sigaretjes te roken en even de benen te strekken, waarna we voor de volgende vlucht klaarstaan... Nu nog even 5 uur in the plane naar Phoenix! Uiteindelijk hebben we daar 4,5 uur over gedaan en hadden we ook nog 3 stoelen voor ons tweetjes, dus dat was relaxed. Uit het vliegtuig gekomen, meten we meteen een temperatuur van 35 graden. Het is hier zelfs 9 uur vroeger als in Nederland en op het moment dat we deze tropische temperatuur voelen is het dus al 20.30 uur 's avonds, dus dat belooft wat voor overdag!
We pakken de shuttle naar de gate waar alle rental car bedrijven zitten en we zijn dan ook precies op tijd om onze SUV voor de komende weken op te halen. Maar niet heus... De vriendelijke, kale latino vertelt ons dat ze helaas alle auto's op de weg hebben en dat de hele voorraad op is! Een heleboel boze klanten staan al te wachten achter ons, want die hebben hetzelfde nieuws gehad. Het enige verschil tussen ons en die mensen is dat wij vooraf alles geregeld en betaald hebben en dat ie ons niet kan laten staan. Hij biedt ons aan om een shuttle naar het hotel te nemen en morgen terug te komen met diezelfde shuttle om dan de bestelde auto in ontvangst te nemen. Echnie! Wij willen nú rijden! Uiteindelijk kan hij nog een PT Cruiser vinden, die hij ons meegeeft om naar het hotel te komen. We spreken af dat we dan de volgende ochtend terug komen om de auto om te ruilen voor de auto die we hebben besteld. Als dat maar goed komt! We krijgen het visitekaartje mee van de manager en onze vriend verzekert ons dat als we dat kaartje morgen laten zien, dat we dan meteen de goeie auto krijgen.
Nou zijn we nogal moe, na zo'n 17 uur gereisd te hebben en na een teruggang in de tijd van 9 uren, dat we het allemaal wel geloven. We willen nu gewoon een bed en slapen! We rijden naar het vooraf geboekte hotel Villa Mirage in Scottsdale, waar we een leuke suite hebben, met keuken en een terrasje buiten. Dat laatste is wel handig, want in de staat Arizona geldt een streng rookverbod. Zowel binnen in gebouwen, als binnen 20 meter van een entreedeur, mag niet gerookt worden met grote boetes als gevolg. Op ons terrasje mag het gelukkig wel.
Om 22.30 uur (in Nederland is het intussen 6 september, 7.30 u 's ochtends) kunnen we dan eindelijk slapen. We zijn bijna 24 uur wakker geweest...
Trusten!
Gereden miles: 25 (40km)
Overnachting: Villa Mirage Resort, Scottsdale, Arizona |
|
|
|
And again, and again, and again...
Crossing USA 2009
|
27 Juli 2009 | 11:45:55
|
De derde keer is scheepsrecht zeggen ze wel eens... Toen we 2 jaar geleden naar Las Vegas vlogen, was het toch wel spannend allemaal. Voor Sander was het de eerste keer dat ie zo'n eind ging vliegen. Daarnaast kenden we elkaar toen net een half jaar en dan al zo'n reis maken! Maar ja, op vakantie leer je elkaar het best kennen, zeggen ze weleens.
Susan was al verkocht aan the USA (wat wil je ook als 60% van je naam uit dit land bestaat ), maar na deze vakantie was ook Sander om. Susan heeft nog wel eens geprobeerd om Sander over te halen voor Zuid Afrika ofzo, maar dat was tevergeefs. Dus vorig jaar weer naar the promised land getogen, dit keer met Bart en Truus. Wat was dat gaaf om ook je (schoon)ouders kennis te laten maken met de enorme vrijheid die je voelt als je in je 4x4 zonder moeite 600 kilometer per dag aflegt.
Eigenlijk waren we niet van plan om dit jaar op vakantie te gaan. Net verhuisd, nog een ander huis te koop hebben, het loopt allemaal wel op dan stiekem! Maar ja, het gevoel kruipt waar het niet gaan kan en je leeft tenslotte maar 1 keer!
De Westcoast en de Eastcoast hebben we al gezien, dus we gaan nu middendoor. Natuurlijk stoppen we wel in Vegas, waar onze eerste vakantie samen begon... We hebben 4 (!) weken de tijd, dus we gaan nóg meer kilometers maken als we al gereden hebben in dit land. We vliegen op 5 september naar Phoenix, Arizona, waar onze reis begint. Phoenix ligt in het Zuidwesten van the US en uiteindelijk moeten we in het Noordoosten, in Detroit weer uitkomen.
Als we dat nou in één keer, gericht zouden rijden (over de oude Route 66) zouden we zo'n 3500 km onderweg zijn en das natuurlijk te weinig voor ons, doorgewinterde reizigers. De definitieve route moet nog worden gepland, maar globaal gaan we van West naar Oost, maar ook van Mexico naar Canada (van onder naar boven dus, dat verzin je niet... ).
Natuurlijk gaan we het weer bijhouden allemaal op de site, dus we hopen dat we jullie weer een beetje kunnen vermaken met onze avonturen in the States! Tot in september... |
|
|
|
The End
Eastcoast 2008
|
18 September 2008 | 20:39:50
|
We zijn intussen thuis. Linda & Joris waren bij Bart & Truus om ons op te wachten met koffie en Bossche bollen en later met een hele lunch. Nog steeds hebben we het koud, maar dat zal ook wel met het slaaptekort te maken hebben... We kunnen honderduit vertellen over hoe ver het was en hoe lang en we kunnen zelfs al meteen beelden laten zien.
Het toeval wilde dat we op dezelfde plekken zaten in het vliegtuig als op de heenweg en nog grappiger... de Belgische jongen, Robbie, die op de heenweg naast Truus zat, zat nu weer naast haar! Hij was alleen na ons op Newark nog doorgevlogen naar Salt Lake City en vervolgens naar de Westkust van Canada, naar een vriend van hem die daar een ranch had. Truus en Robbie hebben in "de vlieger" alle reisverhalen aan elkaar kunnen uitwisselen.
Nog even een résumé voor we ons bed induiken om een nachtje in te halen:
* We hebben 3221 miles (5154km) gereden in Amerika en Canada.
* We hebben 16 staten doorkruist: New York, Connecticut, Rhode Island, Massachusetts, Maine, New Hampshire, Vermont, Québec, Ontario, Pennsylvania, Ohio, West Virginia, Virginia, Maryland, District of Columbia, New Jersey.
* We hebben 15 verschillende hotels gezien en er in geslapen.
* We hebben een excellente chauffeur in dienst genomen en het goede nieuws is: zijn contract wordt verlengd! Hij krijgt alleen géén opslag...
* We hebben 14 Hard Rock Cafés bezocht en 1 voorbij gereden. Bij allemaal is een shotglass gekocht, behalve bij die ene, want die was óók in Toronto.
* De hoogtepunten van deze vakantie zijn ontelbaar, maar het mooiste was wel dat er tussen 4 mensen in 3 weken geen onvertogen woord is gevallen.
* Sander heeft 3 keer buikpijn gehad van het lachen om Bart.
* Truus heeft een hoop kaaien gevonden, die nu alweer in de tuin aan de Hertog Janstraat liggen.
* Bart heeft het vooral regelmatig heet (spreek uit hijeet) gehad. Verder heeft ie zich voorbeeldig gedragen voor een senior, die nog enkele keren korting heeft opgeleverd.
* etc. etc.
|
|
|
|
12 sep 08: Eatontown - Red Bank -Newark
Eastcoast 2008
|
18 September 2008 | 20:17:58
|
Vandaag is onze laatste dag in dit walhalla... We hebben nog even navraag gedaan voor de zekerheid, maar er wil NIEMAND naar huis! We hebben het zo goed naar onze zin, genieten zo van onze vrijheid en we hebben nog dollars over, dus er is eigenlijk geen reden om naar huis te gaan. Behalve dan dat er een vlucht geboekt staat...
De vlucht staat gepland vanavond om 18.30 uur, wat betekent dat we om 15.30 uur moeten inchecken op Newark wat hier nog zo'n 60 kilometer vandaan ligt. We hebben nog op de planning dat we Jon zijn huis bij daglicht willen zien, dus dat doen we als we hebben uitgecheckt bij Crystal Inn. Deze weg is door Susan ook wel zonder TomTom te vinden (hè Arank?). Deze keer stoppen we ook weer bij "de buren" op het opritje. Ineens staat daar ook nummer 744, dus het opritje is niet van de buren, maar van Jon zelf. Het uitzicht op het huis wordt elke keer minder door de begroeing, maar de grote Amerikaanse vlag op de voorgevel is onmiskenbaar van Susan haar idool...
We rijden richting Sea Bright, waar we ook nog een stukje Jersey Shore meepikken. We hebben op Cape Cod in de eerste dagen een flesje gevuld met strandzand en oceaanwater. Dit flesje heeft de hele reis op het dashboard van de auto meegereisd. Het was onze mascotte die ons overal veilig naartoe heeft gebracht en symbolisch kiepen we het flesje leeg en geven de ingrediënten weer terug aan de Atlantische Oceaan...
Naar het Noorden gereden belanden we, op zoek naar een Subway, per ongeluk in Perth Amboy. Dit is het geboortedorp van Jon en het is leuk om daar toch weer even geweest te zijn. Nog 1 keer tanken, zodat de tank weer vol wordt afgeleverd, en we zijn weer terug op het vliegveld. We leveren zonder veel problemen de auto in en stappen in de monorail die naar de gates gaat. We hebben nog steeds GEEN zin om naar huis te gaan.
Als we dan uiteindelijk weer de koffers moeten laten wegen, blijkt dat Truus teveel kaaien heeft meegenomen! We willen niet weer bijbetalen, dus gaan we maar overladen op andere tassen. We hebben in de Taj Mahal van Donald Trump een grote sporttas bijgekocht, dus we hebben wel ietsje ruimte over. Maar dan blijkt dat eigenlijk alle tassen wel op het randje hangen qua gewicht en zegt die ontzettend aardige, meedenkende beambte dat we het er ff uit moeten halen, dan voor de vorm ff moeten wegen en dan weer gauw vol moeten gooien en op de band zetten. Zo kan het dus ook! Nogmaals dank aan de Continental meneer op Newark.
We stappen in het vliegtuig, na nog een bakske koffie te hebben gedronken, en zien dat we er nog geen 6,5 uur over gaan doen. Nou is het intussen al wel 19.00 uur voor we opstijgen, maar dan zijn we om 03.30 uur weer in België. Daar is het dan alweer half acht 's ochtends en wat we vooral bedachten: Wat is het hier f***ing koud!
Gereden Miles: 63 (101km)
Overnachting: in het vliegtuig (voor zover dat lukte) |
|
|
|
11 sep 08: Eatontown - Wall Township - Seaside Heights
Eastcoast 2008
|
12 September 2008 | 06:52:46
|
11 september vandaag...40 mijl van Manhattan, 216 mijl van het Pentagon en 297 mijl van Shanksville...dat maakt indruk om op deze dag hier te zijn en niet in Elshout of in Vlijmen. We vragen ons af wat we hier vandaag zoal van merken.
Om te beginnen wordt er niemand wakker vóór 11.00 uur, we zullen het wel nodig hebben gehad na al die dagen... We beginnen met een lekkere bak koffie, die hier in het motel 24 uur per dag te krijgen is. We missen echter wel het ontbijt en intussen hebben we stevige trek! Een idee van Susan is om naar Wall Township te rijden, waar de Roadside Diner is. Onderweg zien we verschillende Amerikaanse vlaggen halfstok hangen. In de caravan, die The Roadside is, zijn de foto's gemaakt voor de cover van het album Crossroad van Bon Jovi. Al dat alles was niet zo belangrijk als we niet zo heeeeerlijk genoten hadden van onze omeletten en een hoop bakken koffie. We gaven een fikse fooi, omdat we voor de hele maaltijd maar 30 dollar hoefden af te rekenen!
Sander vroeg of ie van Susan nog wat foto's mocht maken van haar op de plek waar Jon toen zat en dat mocht natuurlijk. Toen zag Sander ineens een foto van de band voorzien van handtekeningen, die Susan de eerdere keren nooit heeft gezien. Heel gaaf om die nu wel op de foto te hebben. Susan vroeg aan de waitress of ze ook visitekaartjes had als herinnering, maar volgens de kok had hij die niet, dus liepen we zonder naar buiten. Als we buiten voor de caravan nog even foto's staan te maken, komt de kok naar buiten en vraagt Susan of ze dan een menukaart als souvenir mee wil. Ongelooflijk! Wat superleuk! Dimitri (de kok) vertelde dat hij het zo leuk vond dat wij helemaal uit Nederland kwamen. Hij komt namelijk uit Griekenland...
Van de Roadside Diner zijn we even op ons gemak gaan shoppen in Monmouth Mall. We hebben tenslotte nog helemaal niet geshopt sinds we hier zijn! We zullen jullie niet vervelen met hoe en wat, maar het was een verademing om een beetje te sjokken hier... Tegen de avond willen we nog even naar Seaside Heights, waar je over een echte oude, houten boardwalk langs het strand kan lopen. Je vind hier normaal gesproken allemaal leuke winkeltjes en cafeetjes, maar vanavond is er minder dan een derde van open. Het is ook niet druk op de boulevard en we weten eigenlijk niet of dat komt door het iets afgekoelde weer of door het feit dat het 11 september is.
Onderweg, terug naar het motel, hebben we de radio aan op New Jersey 101,5. Hierop kunnen de hele avond mensen bellen, die hun ervaring van 11 september 2001 willen delen. We hebben met z'n 4en ademloos zitten luisteren en hebben het idee dat we er voor een stukje deel van hebben uitgemaakt. Zeker nu we alle plekken des onheils met eigen ogen hebben kunnen bekijken...
Terwijl Susan dit verslagje nu tikt en Truus d'r koffer al weer aan het inpakken is, kijken Bart en Sander alle beelden op de TV van 11 september 2001. Welterusten allemaal.
Gereden Miles: 90 (144km)
Overnachting: Crystal Inn, Eatontown, New Jersey |
|
|
|
10 sep 08: Lancaster - Philadelphia - Atlantic City
Eastcoast 2008
|
12 September 2008 | 06:30:39
|
We zijn gisteravond om Lancaster blijven cirkelen, omdat we vandaag The Amish Country wilden zien. We zijn extra vroeg opgestaan, omdat we daarna ook nog een flink stukje te rijden hebben. Vanavond willen we namelijk in de buurt van Red Bank, New Jersey zijn, zodat we de laatste 2 nachten van onze vakantie in hetzelfde motel kunnen zitten. Das wel handig om de hele rotzooi die we de afgelopen weken hebben verzameld, samen met de spullen die we al hadden, te reorganiseren...
We rijden een paar kilometer naar Strasburg, een echt Amish stadje, waar The Amish Village is. Amish zijn van origine duitse boeren, die the Mennonite Church aanhingen. Eén van deze aanhangers, Jakob Amman, vond dat de mennonieten het geloof niet op alle punten correct aanhingen. Hierop startte hij zijn eigen beweging, de Amish. We krijgen een rondleiding in een oud Amish huis, wat niet meer wordt bewoond, maar wat origineel behouden is als museum. We zien hier dat Amish geen gebruik maken van electriciteit, omdat ze dat "verbindt" tot de buitenwereld. Zij hebben daarom koelkasten die lopen op propaangas en keukenmachines die lopen op door lucht aangedreven motortjes!
Ook horen we de kledingvoorschriften van Amish. Apart daarbij is dat knopen verboden zijn, omdat dat volgens hen hoogmoed betekent. Vrouwen hebben kleding aan, die elke dag weer opnieuw met spelden wordt vastgezet. Aankleden en uitkleden is een hele crime... Voor de rest geldt vooral een sober leven, zonder poespas. Foto's, schilderijen en andere accessoires om je huis aan te kleden zijn ook verboden, of het moet een gebruiksdoel hebben. Een kalender heeft een doel, dus een kalender met foto's mag wel.
Buiten zien we de dierenverblijven. Afgelopen zaterdag is een mule geboren, een kruising tussen een paard en een ezel. De moeder is een pony en de vader is een ezel. De mule is Gusty genoemd, omdat het nogal ruig weer was toen ze ter wereld kwam... Verder zien we een oud schooltje, wat volgens Bart erg lijkt op zijn oude schoolklasje; met een kachel en dezelfde bankjes. Ook is er nog een werkplaats, die ook dienst als smidse. De laatste is erg nodig omdat Amish geen auto's hebben, maar rondrijden met buggy (koetsje) en paard.
Na de rondleiding stappen we weer in de auto, want we willen naar Philly. We hebben de afgelopen 3 weken genoeg geschiedenislessen gehad en voldoende gelopen, dat we besluiten om bij het HRC het 14e glaasje te scoren. Daarna zijn we nog even naar het Citizens Bank Park gereden, waar Susan (en Aranka) 2 jaar geleden een heel gaaf Bon Jovi concert bijwoonden. Aan de overkant, bij het Wachovia Center, verwachtte Susan dat het Rocky beeld er wel weer zou staan (4 jaar geleden stond er een prachtig bronzen beeld en 2 jaar geleden stond er een stalen plaat, omdat het beeld in gebruik was voor de laatste Rocky film). Nu was er helemaal niks! Er stond geen beeld, er was geeneens een teken dat er een beeld heeft gestaan!
We rijden daarom Philadelphia weer uit, richting Atlantic City. Hier is het laatste en 15e Hard Rock Café van de vakantie. Het HRC is gevestigd in de Taj Mahal van Donald Trump. Wat een kitsch! Wel apart waren de enorme kroonluchters boven de roltrappen, die steeds van kleur veranderden. Aangezien we nu in New Jersey zijn beland, verwachten we hier in dit HRC toch wel wat meer Bon Jovi items aan te treffen. En ja hoor, dat is gelukt! We hebben heerlijk geluncht buiten op het terras (waar we ook een lekker sigaretje mochten opsteken) en waar Truus aangevallen werd door een zeemeeuw, die zo haar broodje van haar bord wilde pikken. Voor degenen die Truus kennen, weten hoe ze is met vogels en kan zich een voorstelling maken van het tafereel wat zich toen afspeelde... 
We moesten een keuze maken voor een motel en we hebben besloten dat we in de buurt wilden zitten van het (oude) huis van Jon Bon Jovi. For the record: het was niet eens op aandringen van Susan! We belanden in Eatontown, in het motel waar Susan 4 jaar geleden ook een week heeft gebivakkeerd. De baas hier van het motel herkende haar nog! Nu we hier toch zijn, kan Susan het natuurlijk niet laten om toch meteen even over de Navesink River Road te rijden (zonder TomTom, want die heeft ze hier niet nodig...), waarna ze aan de overkant van de rivier langs Umberto's, de pizzaboer komt. We halen hier nog wat te drinken en rijden weer terug naar het motel. Morgen kunnen we uitslapen!
Gereden Miles: 248 (397km)
Overnachting: Crystal Inn, Eatontown, New Jersey
P.S. aan Aranka:
Het spijt me het te moeten zeggen, maar Red Bank was vanavond een beetje een desillussie... Ten eerste woont Jon niet meer in zijn huis, Bruce is ook verhuisd naar Colts Neck en als laatste heeft Silvio helemaal geen foto's meer aan zijn muur hangen. Hij heeft ze verhuisd naar het restaurant achterin en toen ik hem vroeg naar de foto's die hij van ons heeft ontvangen, vertelde hij dat hij die thuis had. We zijn op tijd geweest met onze reis in 2006, toen we Jon zijn sporen hebben gevolgd... Ik ben hier nu met een heel ander doel, maar het voelt toch goed dat wij hier, samen als 2 gekke Bon Jovi meiden, alles hebben gezien, wat we anders nu gemist hadden. Ik denk hier wel veel aan jou en aan onze onvergetelijke reis van 2006. |
|
|
|
09 sep 08: Gettysburg - York - Lancaster
Eastcoast 2008
|
10 September 2008 | 05:49:08
|
We hebben nog bijna 100 kilometer te rijden voordat we in Gettysburg, Pennsylvania zijn. Gettysburg is een klein stadje van 7000 inwoners en raakte beroemd toen hier in de omringende velden zo'n 50.000 slachtoffers vielen tijdens 3 dagen van de Civil War. Op 1, 2 en 3 juli 1863 werd hier de bloedigste strijd geleverd tussen North en South in de Burgeroorlog. Zinloos eigenlijk dat Amerikanen toen elkaar afslachtten, omdat ze het niet eens konden worden over de slavernij.
Uiteindelijk heeft The Union het van The Confederates gewonnen, waarna de Verenigde Staten van Amerika pas echt met 52-en waren. Het verkiezen van Abraham Lincoln tot President was destijds de aanleiding van de onrust. Hij wilde Staten verenigen, maar wilde ook algehele afschaffing van de slavernij. De Zuidelijken waren het daar niet mee eens, dus brak de pleuris uit. Na een oorlog van uiteindelijk 3 jaar, was de Amerikaanse bevolking een stuk uitgedund en werd het alsnog één grote natie.
We begonnen bij het Visitors Center, wat er pas sinds dit jaar staat. Hier is ook het museum naar verhuisd, wat eerst midden in het dorp te vinden was. Ze hebben hier een prachtige tentoonstelling, deels interactief, op touw gezet. Er wordt eerst uitgelegd hoe het kwam dat mensen uit één land zo verdeeld konden zijn en hoe dat later resulteerde in een oorlog. Verder zie je de verschillen tussen de Yankees en de Rebels en leer je met welke doelen er gevochten werd. De bloedbaden kwamen regelmatig voor, maar nergens zo erg als in Gettysburg.
Als je daar loopt, bedenk je je dat het allemaal nog niet eens zó lang geleden is, 1863, en dat het interessant is dat er zoveel bewaard is gebleven. Fotomateriaal, documenten, wapens, maar ook meubelstukken met kogelgaten erin, van mensen die in Gettysburg (zo dicht bij het slagveld) woonden. Als we het museum hebben gezien, gaan we met de auto verder en rijden we over de echte slagvelden, buiten het stadje. Overal hier zie je gedenktekens van de zoveelste battalion, van de zoveelste army. Erg indrukwekkend!
We rijden aan het eind van de middag richting Lancaster, waar we te laat zijn (alweer) voor The Amish Village. Wel rijden we door de dorpjes Intercourse, Bird-in-Hand en Strasburg, waar we verschillende koetsjes met paard van de Amish aantreffen. Ook zien we nog een vader en moeder met hun dochter met mais sjouwen. Net als Susan uit het grote boek voorleest dat Amish farmers al hun land met de hand en met hun paard bewerken, zien we een Amish dame met een bosmaaier... Sander heeft tot aan het hotel gelachen!
Morgen proberen we op tijd in The Amish Village te zijn. Truste!
Gereden Miles: 162 (259km)
Overnachting: Travelodge, Lancaster, Pennsylvania
P.S. aan Roelof (van Elvira): Proficiat met je verjaardag! We nemen een borrel met je als we weer terug zijn...
P.S. aan Wilma & Leo: Wat een geweldig nieuws! Proficiat met het bezit van jullie eigen lunchroom! We leven met jullie mee hier vandaan en we willen alles weten als we terug zijn...
P.S. aan iedereen: Hoewel we ruim 2 weken weg zijn, gaat de tijd hier zo ontzettend vlug, dat er nog niemand heimwee heeft. We zien zo verschrikkelijk veel moois, dat we eigenlijk nog niks missen uit Nederland. We missen jullie natuurlijk allemaal wel...  |
|
|
|
08 sep 08: Washington DC - Baltimore
Eastcoast 2008
|
10 September 2008 | 05:00:16
|
Vandaag zetten we koers naar Washington DC. De stad Washington ligt in de staat Maryland, maar de grootste bezienswaardigheden, merendeels regeringsgebouwen, liggen in het staatje District of Columbia (vandaar DC). Dit staatje is door de eerste president, George Washington, benoemd omdat er dan geen enkele onderhevige staat wetten kon maken voor The Capitol of het Witte Huis. DC is dan ook een vierkant stukje grond midden in de stad Washington, aan de Potomac River. De rivier scheidt tegelijkertijd de staten Maryland en Virginia, want gisteren, toen we op Arlington Cemetery waren, bevonden we ons nog in Virginia, terwijl we aan de overkant van de rivier the Washington Monument en The Capitol zagen liggen. Zo, genoeg topografische kennis gedeeld...
Omdat Susan 4 jaar geleden hier een paar uur naar een parkeerplaats heeft gezocht, stellen we de TomTom meteen maar in op een parkeergarage. Daarna lag het Capitool op loopafstand. In The Capitol huist de regering van Amerika. Hier heet dat het Huis van Afgevraadigden en de Senaat. Toen we met onze rug voor The Capitol stonden, keken we uit over The Mall. Dit is het gebied tussen The Capitol en The Washington Monument (die grote obelisk). Als je deze lijn doortrekt, kom je weer uit bij Arlington House op de begraafplaats.
Als we weer richting The White House willen lopen, bedenken we dat we, met dit weer (het warmste tot nog toe) toch wel dorst beginnen te krijgen. Er is alleen in de verste verte geen barretje of terrasje te bekennen! We vragen het aan een police officer en die wijst ons naar een gebouw aan de overkant van de straat. Daarin zou een cafetaria moeten zijn... Hier binnen worden we keurig door een portier opgewacht en doorverwezen naar de cafetaria. Maar een keer naar binnen...er niet meer uit! We blijken in de bedrijfskantine van een bedrijf beland te zijn, waar je alleen met pasjes toegang hebt. We hebben keurig gewacht tot iemand, die wel een pasje bij zich had, ons weer naar buiten liet. 
Weer bijna terug bij de auto bedenken we nog zo'n stuk lopen toch wel overdreven vinden. We pakken de auto en na 20 dollar betaald te hebben voor een uur parkeergarage, rijden we richting White House. Sander vindt precies het laatste gratis plekje aan de straat tussen The Washington Monument en The White House. De Monument zetten we op de foto, maar we weten eigenlijk niet ter ere van welke heilige deze paal is neergezet. Bart ziet wel dat er 2 lampjes bovenin zitten, zodat de vliegtuigen, die hier superlaag over komen vliegen, de paal ook zien staan...
We draaien ons om en lopen over het pad naar de hekken van The White House. George is thuis denken we, want de vlag hangt uit. Nog steeds staat de fontein in de tuin uit het midden van The Oval Office. Ze hebben daar geen goeie landschapsarchitect in dienst gehad. Het is natuurlijk wel gaaf om zo dicht bij het huis te staan, als waar op dit moment zo om wordt gevochten om daar de komende 4 jaar te mogen wonen. Je hoeft hier geen TV aan te zetten, of je ziet dat van de meestal 90 beschikbare zenders er wel 60 over McCain en Obama gaan.
Hierna nemen we de snelweg naar het Noorden, waarbij we langs het Pentagon rijden. We rijden even de parkeerplaatsen op, maar daar is het vreselijk druk i.v.m. de voorbereidingen van 11 september. Ook hier is een vliegtuig op die dag in geland... We weten ook dat we niet mogen filmen of fotograferen, maar Susan dirigeert Sander naar een plekje achteraan, zodat zij vanuit het autoraam toch gewoon durft te filmen. 
Helaas zien we niets van de Westvleugel, want dat is de vleugel waar op 11 september het vliegtuig in vloog. Al na 1 jaar was de Westvleugel al weer opgebouwd! Als we verderop weer op de snelweg rijden, hebben we heel helder zicht op de vleugel. Je ziet dat het limestone in dat stuk, heel wat lichter is als de rest van het gebouw. Dat is dus het stuk wat er opnieuw is ingezet.
Morgen willen we in Gettysburg, Pennsylvania zijn en daarom rijden we terug naar het Noorden. Maar niet zonder langs Baltimore te zijn gereden, want daar zit vandaag, naast Washington DC, ons 2e Hard Rock Café. We hebben hier ook maar weer lekker gegeten, want we hadden tenslotte al 40 dollar bij elkaar gespaard van de HRC's. Dat werd zo even van de rekening getrokken!
Met een rondgegeten buikje en een tevreden gevoel, strijken we neer in Baltimore voor ons zoveelste motel...
Gereden Miles: 108 (173km)
Overnachting: Microtel Inn & Suites, Linthicum Heights, Maryland
P.S. aan Julia Sleeuwenhoek: Proficiat met je 1e verjaardag! Een leuke dag wensen we jou met iedereen die jou vandaag kadootjes komt brengen!
P.S. aan Daniel: Helaas hebben we 3 dagen geen internet gehad, net in het gebied waar jij foto's van wilde hebben... Intussen zitten we weer in Pennsylvania helaas! |
|
|
|
07 sep 08: Susan - Richmond - Arlington
Eastcoast 2008
|
09 September 2008 | 06:04:21
|
We proberen de nachtmerrie van vannacht te vergeten en positief onze reis voort te zetten. Gelukkig werkt het weer mee en is Hanna vertrokken naar het Noorden. Wij hebben gewoon weer een dikke 30 graden... Op het schiereiland in de Chesapeake Bay in Virginia ligt een dorpje wat Susan heet. Daar moeten we dus even naar toe! De TomTom brengt ons er feilloos heen, maar voordat we in de gaten dat we er bijna zijn, zijn we er alweer doorheen!
Er is geen welkomstbord te vinden (zoals elk dorp in the US wel heeft) en we zien alleen maar een kerk met ernaast en aan de overkant een groot kerkhof. Het dorp is dus letterlijk uitgestorven... We vinden wel een postkantoortje van zo'n 3 bij 2 meter in oppervlakte en daar posten we een kaart uit Colonial Williamsburg naar het adres van Sander en Susan. We hebben geen postzegels, dus we knopen er 2 dollar aan en een briefje met het verzoek de transactie te regelen. Nou maar afwachten wat er gebeurt en of de kaart ooit in Vlijmen aankomt...
Van Susan vervolgen we de weg terug naar Richmond en vervolgens richting Washington. Om een uur of 3 zijn we in Arlington, een voorstad van Washington. Hier is Arlington National Cemetery, de begraafplaats waar meer dan 200.000 graven zijn van mannen en vrouwen die hun land hebben gediend. We gaan door het Visitors Center, waar allerlei oude landkaarten hangen. Ook hangen er grote foto's van de begrafenis van John F. Kennedy, die hier in 1963 is begraven.
Truus heeft in 1966 van haar tante Zuster een kaart gekregen, waarop een grote foto stond van JFK. Het heeft destijds erg veel indruk op haar gemaakt dat die president in dat verre land vermoord werd en ze heeft de kaart altijd bewaard. Op deze reis is de kaart meegegaan, zoals je kunt zien op verschillende foto's. Als we met het treintje over de begraafplaats rijden, komen we al snel bij zijn graf (en intussen ook het graf van Jacky Kennedy). Als je ziet dat nu, na 45 jaar, nog steeds mensen emotioneel worden aan dat graf, zegt het iets over de indruk die hij heeft achtergelaten.
Verderop, met het treintje, komen we bij het graf van de onbekende soldaat, waar we ook de wisseling van de wacht meemaken. We hebben met verbazing zitten kijken hoe die mannen zo op elkaar afgestemd, in de houding staan en schieten. Voor de tombe ligt een amphitheater, waar Bart nog even plaats neemt op de stoel van de president. Hij gaat in het galmende theater ook zitten zitten schreeuwen: Hier zit Bart de Grote! Je snapt dat de overige 3 gauw ergens anders gingen lopen... (Nee hoor, grapje, we hebben hem met zijn grootheidswaanzin op de foto gezet). 
Tegenover het amphitheater liggen de graven van de slachtoffers van de Space Shuttles Challenger (1986) en Columbia (2003). Nou ja, graven, het zijn meer gedenktekens, want er liggen geen mensen in natuurlijk. Die zweven nog steeds in de ruimte. We rijden verder naar het Noorden, waar we ook nog even het Iwo Jima Memorial meepikken. Ernaast staat een Netherlands Carrilion, maar wat dat precies betekent weten we niet. Dat gaan we nog eens opzoeken op Google als we tijd hebben.
's Avonds willen we maar 1 ding: een fatsoenlijk, maar vooral schoon bed, zonder beestjes liefst. We vinden 2 heerlijke kamers, naast elkaar met een tussendeur en we zijn helemaal in onze nopjes. We nemen nog en drankje en zien United 93 (wat een toeval) op TV. We nemen het ervan, morgen weer een dag!
Gereden Miles: 230 (368km)
Overnachting: Quality Inn, Camp Springs, Maryland |
|
|
|
06 sep 08: Shenandoah National Park - Gloucester Point
Eastcoast 2008
|
09 September 2008 | 05:37:01
|
We zijn gewaarschuwd gisteravond en ja hoor... Vanochtend was alles nat en stond er een stevig windje. We zitten midden in Hanna, de tropische storm tussen de hurricanes Gustav en Ike. Hanna zou in North Carolina aan land komen en zou dan via Virginia, Maryland, Pennsylvania en New Jersey verder over de Oostkust razen. Gelukkig was het geen real hurricane, maar we kunnen nu wel zeggen dat een tropical storm ook niet mis is. 
We zouden vandaag van Front Royal naar Charlottesville rijden, zodat we van Noord tot Zuid het Shenandoah National Park konden bekijken. Je moet dan een geweldig uitzicht hebben op de Blue Ridge Mountains (of Appalachen zoals de Indianen het noemen), maar we zagen niets dan mist. Beginnend in het park bij het Visitors Center werden we al vreemd aangekeken door de Rangers die vandaag echt niemand hadden verwacht in hun park.
Stug rijden we, na wat ansichtkaarten te hebben gekocht van wat we hadden moeten zien, toch door over de bergwegen. Het is een leuke weg om te rijden, maar verder hebben we zero visibility. Sander stapt nog uit de auto om een mooie "kaai" voor Truus te pakken, maar dat blijkt later een stukje afgebroken asfalt en wordt dus met dezelfde gang weer uit het raam gegooid. Als we zo'n 30 mijl in een park hebben gereden waar we 15 dollar entree hebben betaald en niks hebben gezien, besluiten we de Tom Tom op de snelste route naar Williamsburg in te stellen...
Hoe verder we rijden, hoe meer we aan de rand van Hanna komen en klaart het stukje bij beetje weer een beetje op. We genieten van de prachtige wolken onderweg en uiteindelijk vinden we aan het einde van de middag de stad Williamsburg. Een stukje verder heb je Colonial Williamsburg, waar geen auto's zijn toegestaan. Het is een soort openlucht museum, wat behouden is in de koloniale tijd. Leuk om te zien, maar het valt wel op dat het hier vooral om het commerciële te doen is.
De bedoeling is dat we morgen richting Washington DC komen, dus besluiten we richting de Cheaspeake Bay te rijden. Deze enorme baai loopt langs Virginia, Maryland en Delaware. Hier net overgestoken over een prachtige brug met wederom prachtige luchten na zonsondergang, zoeken we ons heil in het motel wat door de TomTom wordt aangegeven... Hadden we maar aan land gebleven, hadden we maar in de auto blijven slapen, hadden we maar weet ik niet wat gedaan... Anything but this nightmare!
Het begon er al mee dat een soort Catwezel ons te woord stond bij het verkopen van de kamers. Vervolgens deden we de deuren open en kwam een muffe lucht je al tegemoet. Dan denk je nog: Och, we hebben al zoveel mooie motels gehad, er zal er ook wel eens eentje wat minder zijn...
Susan en Sander hebben redelijk geslapen, maar 's ochtends staat Truus aan de deur met de melding dat ze helemaal niet hadden geslapen, omdat er beestjes zaten in het bed waar Bart lag.
Ze hebben Catwezel zelf gebeld, die nieuwe lakens kwam brengen en op aandringen ook een bus anti insektenspray door de hele kamer heeft geleegd. Daarna gingen ze bijna kapot van de lucht van die spray en tot overmaat van ramp zat er ook nog een krolse kat bij de deur (die openstond vanwege de lucht)... Je kunt je de stemming voorstellen! Nadat we de volgende ochtend extra vroeg zijn vertrokken, heeft Susan nog even gedreigd met advocaten uit Nederland (daar zijn Amerikanen best bang voor) en dat resulteerde in het retour storten van het geld van 1 kamer op de creditcard. Hebben we dat in ieder geval nog. Zie hieronder de naam van het motel wat we iedereen sterk afraden!
Gereden Miles: 235 (376km)
Overnachting: Gloucester Motor Inn, Gloucester Point, Virginia |
|
|
|
05 sep 08: Shanksville - Front Royal
Eastcoast 2008
|
06 September 2008 | 06:52:28
|
Alweer een heerlijk ontbijtje gehad bij het hotel... Wel apart, want zover Susan zich kan herinneren van vorige trips naar de Oostkust, waren ontbijtjes bij een hotel een uitzondering. Vandaag rijden we nog Zuidelijker naar Shanksville, Pennsylvania. Dit is de plek waar op 11 september 2001 het 4e vliegtuig is neergestort.
We rijden over bergwegen in een prachtige omgeving tot we bij Somerset de snelweg afgaan. Vervolgens rijden we in mini dorpjes, waar bijna geen huis te bekennen is, maar waar het vooral groen en heuvelachtig is. Als we bijna bij Shanksville zijn, vinden we de Flight 93 Memorial Chapel langs de weg. Buiten staat een monument met de afbeeldingen en de namen van de crew van United Airlines vlucht 93 en daar omheen staan een soort bankjes met de inscripties van de namen van (slechts) 40 passagiers. Als we hier staan te kijken, rijdt er toevallig een Amish farmer met koetsje en al om de bocht. Bart heeft hem niet gezien, want die zat ff op de Dixie... .gif)
We lopen de kapel binnen en horen meteen al iemand vrij luidruchtig telefoneren, terwijl er gevraagd wordt gepast zachtjes te praten. Het blijkt Reverend Mascherino, de dominee van de chapel. De kapel was vóór 11 september een verlaten exemplaar, maar door de gebeurtenissen een paar mijl verderop is de kapel in 1 week verbouwd tot Memorial Chapel. De kapel kapel wordt onderhouden van giften van nabestaanden, bezoekers en overige weldoeners. Natuurlijk doen wij ook een duit in het zakje, waarna de reverend aan ons vraagt waar we vandaan komen...
Nadat we dat vertelden, heeft ie ons niet meer losgelaten en heeft hij alles persoonlijk aan ons getoond. Hij gaf ons zelfs houten gedachtenismuntjes! Eerst 4 voor onszelf en vervolgens een volle hand om in Nederland uit te delen. Toen moesten we nog meer boekjes en folders meenemen, zodat we het aan iedereen thuis konden vertellen. In de kapel liet hij ons resten zien van de Twin Towers, die geschonken waren door de New Jersey Port Authority en een stuk van het Pentagon. Buiten vertelde hij dat de planten om de kapel ook allemaal geschonken waren, zoals rozen uit de beroemde rozentuin van the White House, maar ook van "normale" mensen uit de hele wereld.
Toen we wilden vertrekken met de auto richting de crash site, vroeg de reverend ons met klem in Nederland te vertellen wat we hadden gezien. Wij moesten dit doorgeven aan iedereen die we kenden... Let nobody forget about 911...
Van de kapel naar de crash site vervolgen we onze weg over grindpaadjes die steil tegen heuvels oprijden. Uiteindelijk rijden we een parkeerplaats op, waar het tijdelijke memorial is opgericht. Tijdelijk, omdat er ooit een enorme muur is gepland zo groot als het vliegtuig. We weten van de reverend dat als je met je gezicht naar de crash site staat, het vliegtuig over je rechter schouder aan is komen vliegen, vervolgens ondersteboven is gegaan, waarna het met de neus recht naar beneden in de aarde is verdwenen. Een grote krater was het enige zichtbare net nadat het gebeurd was.
Op de tijdelijke herdenkingsplaats staat een muur van draadwerk, waar werkelijk alles is aangehangen wat je je maar bedenken kan. Van een brandweerjas van de Shanksville Fire Department tot een gouden ring van iemand. En iedereen laat het wel uit zijn hoofd om daar aan te komen. Enorm veel respect en stilte heerst er op deze plek. De mensen die in dit vliegtuig zaten hebben hun leven gegeven toen ze hebben geprobeerd de kapers te overmeesteren. Ze hebben in ieder geval voorkomen dat het vliegtuig op de geplande bestemming is aangekomen: The Capitol of The White House in Washington...
Bankjes op deze plaats dragen de namen van de passagiers en vanaf deze bankjes kijk je uit over een groot grasveld met in het midden een Amerikaanse vlag die de plek van de inslag markeert. Wederom hebben we iets ernorm indrukwekkends meegemaakt en het lijkt er aardig op dat onze vakantie, nadat we later deze week ook nog Washington DC aandoen, ook een beetje een 911 tour wordt.
We rijden via Pennsylvania door een klein randje Maryland, een iets groter stukje West Virginia naar Virginia waar we in Winchester, een voorstadje van Front Royal onze slaapplek vinden. Hier zien we zojuist dat Hanna, de storm na Gustav, wel degelijk onze kant opkomt. Nu is Hanna een tropical storm en net geen hurricane, maar ze voorspellen wel veel water rond 6 uur morgenvroeg (zaterdag). We gaan nu gewoon slapen en we wachten wel af of we morgen met droge voeten wakker worden...
Gereden Miles: 247 (395km)
Overnachting: Travelodge, Winchester, Virginia |
|
|
|
04 sep 08: Lake Erie - Cleveland - Pittsburgh
Eastcoast 2008
|
05 September 2008 | 16:52:17
|
We hebben vandaag de langste dag in kilometers voor de boeg... We rijden langs Lake Erie naar het Zuidwesten richting Cleveland. Dit is het meest Westelijke puntje van onze vakantie. Na het meest Oostelijke op Cape Cod en het Noordelijke in Ottawa hebben we nu de 3e windrichting bereikt. Op naar het Zuiden, waar het normaal gesproken nog warmer wordt...
We hadden ons voorbereid op ook wel een paar dagen koudere temperaturen, omdat we naar het Noorden gingen, maar het lijkt wel of het met de dag steeds warmer wordt tijdens onze vakantie. Nu Gustav 3 dagen geleden weer aan wal gekomen is in New Orleans, verwachten we nog wel een staartje ervan. Het zal wel wat winderiger en regenachtiger worden. Op de TV zien we Hanna en Ike alweer via de Carribean aankomen, maar geen nood, we zullen er weinig van meekrijgen, het is immers heel ver weg van ons onbezorgde leventje hier.
In Cleveland en Pittsburgh moeten we vandaag even stoppen voor de shotglasses van het Hard Rock Café. Zo gezegd, zo gedaan...komen we er achter dat in Cleveland de Rock & Roll Hall Of Fame is! Daar moeten we dan toch even binnen zijn geweest. Als we langs de achterkant van het gebouw lopen, kijkt Susan terloops naar binnen en ziet de Harley van Jon (Bon Jovi) staan. Insiders weten dat dit de motor uit de clip Miracle is. Meteen naar binnen zien we dat geen foto of video opnamen zijn toegestaan, maar we doen net of we geen Engels begrijpen...zie de resultaten!
We rijden vandaag door de staten New York, Ohio en Pennsylvania. Vanuit Cleveland 200 kilometer verderop, komen we aan in Pittsburgh, waar we op advies van hotelzoeker Sander een heel mooi, nieuw motel vinden op een heuvel. Penn Hills is één van de vele heuvels waar Pittsburgh uit bestaat en das heel mooi rijden. We gaan weer terug richting centrum en daar vinden we het HRC waar we te laat zijn om te eten. Wel zien we dat Bon Jovi hier in Oktober 2002 is geweest en dat ze een gitaar hebben achtergelaten met handtekeningen. Ook in Cleveland had Susan al geluk trouwens...ook daar hing een gitaar van Jon.
We gaan eten bij Bar Louie en we mogen daar binnen gewoon roken! Met een paar Heineken's erbij en heerlijk eten zitten we daar perfect. Dan ontdekt Sander een jukebox en laat ie Wanted draaien. Ook voor Bart volgt Chiquitita van Abba. We hebben het allemaal op film en je zal er wel bij geweest moeten zijn, maar we hebben helemaal blauw gelegen. Vooral toen een club dames van een vrijgezellenfeest binnenkwam. De a.s. bruid kwam aan Bart vragen of ie mee wilde dansen, maar hij liet zijn pantoffels zien en toen was het duidelijk voor de dame...Ze had een blauwtje gelopen!
Gereden Miles: 372 (595km)
Overnachting: Comfort Inn, Pittsburgh, Pennsylvania |
|
|
|
03 sep 08: Lake Ontario - Niagara Falls
Eastcoast 2008
|
05 September 2008 | 07:37:12
|
Dit was wel een dag van uitersten... Met prachtig weer beginnen (het wordt hier met de dag warmer) en met een vette regenbui eindigen! We zijn van Burlington nog zuidelijker gereden langs Lake Ontario. Na Lake Ontario volgt Lake Erie. Hiertussen loopt Niagara River en omdat er tussen de 2 lakes 50 meter hoogteverschil zit, wordt dit overbrugd door de Niagara Watervallen.
We rijden van Noord naar Zuid langs het meer, waar we het plaatsje Niagara-on-the-Lake tegenkomen. Dit is een mooi, gezellig romantisch stadje met een prachtig uitzicht over Lake Ontario. We hebben hier eerst even zitten genieten van de view op een bankje aan het meer. Daarna zijn we het stadje nog even ingelopen omdat we nog wat moesten eten. We lopen bij toeval langs een schattig winkeltje genaamd Angel Treasures, waar we ons helemaal blut kopen aan allerlei mooie dingetjes...
We vervolgen de Niagara Parkway door de 57 kilometer lange Niagara kloof. Er ligt hier een heuse canyon, die 12000 jaar geleden ontstaan is en die het water in noordelijke richting tussen de beide meren stuwt. Het water kolkt al bij onze eerste aanblik en we zijn nog lang niet bij de watervallen zelf! Halverwege de rivier ligt de Whirlpool, die zo genoemd wordt omdat het water via een bocht verder moet. Die bocht is één grote draaikolk van helderblauw water met witte schuimkoppen...
Totdat we bijna de Falls naderen, zien we ineens de Rainbow Bridge. Dit is de brug, met grensovergang, tussen de VS en Canada. De Niagara River is de grens, dus we kijken aan de overkant naar Amerika, terwijl we een stukje terug nog steeds in Canada rijden. En dan ineens komen ze in zicht... wat een watermassa! Als eerste zien we de American Falls, die worden gevormd door een rechte, 300 meter lange rand, waarover 10% van de totale watermassa naar beneden stort. Achter de American Falls ligt Niagara State Park, waar we vanavond nog meer van zullen zien...
Het allermooiste deel ligt aan Canadese kant: de Horseshoe Falls, die zo heten omdat de waterval in de vorm van een hoefijzer buigt. Dit is ook het deel wat iedereen kent van foto's. De opening is 305 meter breed en de hele boog is ruim 700 meter lang. Er valt dan ook met gemak 2,5 miljoen liter water per seconde (!) naar beneden. 
We lopen vanaf de parkeerplek naar de Horseshoe Falls en merken al meteen dat we nat worden van een soort regen, terwijl de hemel strak blauw is en de zon nog steeds fel schijnt. Het blijkt de nevel, die boven de waterval hangt, doordat de massa letterlijk naar beneden dondert. Ongelooflijk dat het al zoveel jaren stroomt en dat de kracht van de val van het water nog steeds zo indrukwekkend is. Omdat de zon zo heerlijk schijnt zien we constant regenbogen boven de watervallen, echt prachtig!
Als we even wat zitten te drinken op een terrasje wil Truus even haar andere dochter bellen. Als ze uit probeert te leggen waar ze is en wat ze ziet, wordt ze er "emootsionaal" van! Dit neemt niemand haar (en ons) meer af... We kunnen helaas niet uitleggen wat je nou precies ervaart als je daar staat, maar we hopen dat de foto's een goede impressie geven.
We bedenken ons dat we het beste eerst even een hotel kunnen zoeken hier in de buurt, zodat we ook, als het donker is, kunnen genieten van de verlichte watervallen. We vinden 100 meter van de Rainbow Bridge meteen een hotel op Clifton Hill. Uitzicht op de Falls hebben we helaas niet, maar gelukkig hebben de mensen aan de overkant dan ook geen uitzicht op ons balkon zal later blijken...
Als we ons een beetje hebben gesettled, willen we lopend de grens over. We laten onze auto en onze spullen achter in Canada en lopen onbevreesd over de Rainbow Bridge. Heengaans betalen we 2 kwartjes om door een deur te komen naar de brug. Als we in de VS aankomen, aan de andere kant van de brug, is het even anders bij de Amerikaanse grenscontrole. Alsof wij de kapers waren van 11 september! Erg streng allemaal, maar het zal wel ergens goed voor zijn. Halverwege de brug is de grens zichtbaar door een bord met een lijn tussen de VS en Canada. Tegelijkertijd hebben we hier het uitzicht van ons leven: de verlichte watervallen van zowel de American Falls als de Horseshoe Falls samen.
We lopen door een stikdonker park naar de bovenkant van de American Falls, zodat we van bovenaf kunnen zien wat een geweldige kracht water heeft. Als we verderop naar de Horseshoe lopen gaan, net voor we er zijn, de lichten uit. Het is 0.00 uur en dan is het op met de lampjes. We zijn al zo'n beetje afgebroken en willen net terug lopen als er ineens een regenbui boven ons losbarst. Het is nog steeds warm, maar we lopen als verzopen katten door een donker park. Vooral Bart heeft het even zwaar omdat zijn "voetjes" nu wel erg zeer gaan doen.
Als we uiteindelijk bij het hotel aankomen, willen we maar 1 ding: een warme douche! Truus gaat nog even, zoals het een goed huisvrouw betaamt, de natgeregende kleren in een handwasje doen en vervolgens ophangen op het balkon aan een stuk touw wat we toevallig hebben meegenomen. Het is, zoals eerder gezegd, maar goed dat ons balkon niet zichtbaar is vanaf de Falls... het lijkt de camping wel.
Gereden Miles: 70 (112km)
Overnachting: Travelodge at the Falls, Niagara Falls, Ontario, Canada |
|
|
|
02 sep 08: Toronto - CN Tower
Eastcoast 2008
|
03 September 2008 | 16:35:12
|
We hebben eerst nog zo'n 400 kilometer voor de boeg, voordat we vandaag in Toronto belanden. Het valt ons op dat we goed onderhouden wegen met veelal 3 banen hebben, maar dat de maximum snelheid in het deel van Canada waar wij zijn maar 100 kilometer per uur is. Sinds we in Canada zijn, zijn we af van de miles, hier hanteren ze weer gewoon kilometers...
We vertrekken uit Kemtpville, waar we allemaal de eerste muggebulten hebben opgelopen! Elke dag beginnen we met het vullen van de tank, zodat we nergens voor verrassingen kunnen komen staan. Ook hier weer een verschil: ze tanken hier ook in liters en niet in gallons (bijna 4 liter). We rijden over Highway 416 richting Kingston, waar het eerste stuk van Lake Ontario te zien is. Vervolgens blijven we het meer aan onze linkerkant houden tot we aan de horizon de CN Tower zien opdoemen.
Sjaantje brengt ons precies op een parkeerplek voor de Tower, wat een immens ding! We kopen all in tickets, waarmee we ook nog een simulator-ride en een documentaire kunnen zien van de bouw van het hoogste gebouw ter wereld (553,33 meter). Daarna gaan we met de lift naar the Look Out, waar we al op 346 meter staan. We kunnen 360 graden in de rondte kijken en we hebben super helder weer. Vanwege valangst blijven Susan en Sander in eerste instantie een beetje bij de rand vandaan, maar later genieten ze ook van het enorme uitzicht. 
Van de Look Out kun je met 2 trappen weer een stukje naar beneden, waar ze een deel van de vloer hebben opengewerkt en een glazen vloer hebben gemaakt. Je kan hier bovenop gaan staan, maar dat is natuurlijk alleen voor de helden Bart en Truus weggelegd om daar op te gaan staan. Bart ging er zelfs op liggen! Je kijkt dan dus onder hem door, door glas, 342 meter naar beneden kijken. Er was net een football game in het stadion eronder aan de gang, dus we hebben gratis the game gevolgd. Uiteindelijk hebben de kalmerende woorden van Bart ook op Sander gewerkt, zodat zelfs hij op de glazen vloer heeft gestaan (zonder te kijken).
Vanuit the Look Out kun je zelfs nog hoger, naar de Sky Pod. Dit is de hoogste uitkijkplaats ter wereld van 447 meter (147 verdiepingen) hoog. Het is er veel kleiner en smaller als op de Look Out en dus ben je meer gedwongen naar de rand te gaan staan. Hier is het gebeuren voor je ook van glas, dus dat maakt het nog enger. Wel zijn we hier precies op tijd om de rode zon achter de wereld voor ons te zien zakken...
We gaan weer terug met de lift naar de Look Out, waar we ook nog de maan spotten boven een roderoze horizon... We gaan weer helemaal naar beneden met de lift en als we beneden komen, zien we dat de toren van buiten verlicht is. Allerlei kleuren gaan aan en uit, een prachtig schouwspel! We gaan aan het einde van de dag nog even langs het Hard Rock Café, zodat Susan ook een exemplaar heeft van Toronto...
Gereden Miles: 294 (470km)
Overnachting: Motel 6, Burlington, Ontario, Canada
P.S. aan Karin Bouman: Van Harte Gefeliciteerd met je 50e verjaardag. Nu staat het op de site en weet de hele wereld dat je vanaf vandaag bij de club hoort. Veel plezier vanavond met feesten, wij doen hier gewoon met jullie mee! |
|
|
|
01 sep 08: Montréal - Ottawa (Canada)
Eastcoast 2008
|
02 September 2008 | 06:31:49
|
Vandaag is het Labour Day en dat geldt ook voor Canada, waar we intussen zijn. We hadden gisteren al besloten niet naar Quebec te gaan, omdat dat toch wel erg ver omrijden was. Het doel was in eerste instantie om via Toronto naar de Niagara Falls te rijden, bovenlangs dus. Je komt dan, als je via het Noorden van Amerika rijdt, automatisch langs Montréal en Ottawa, maar ook daar is bar weinig te zien hebben we wel ondervonden.
Omdat het vooral veel kilometers maken is naar Toronto, hebben we besloten alleen even in Montréal en Ottawa te stoppen voor de inmiddels wereldbefaamde shotglasses van het Hard Rock Café. We kunnen wel zeggen dat niet alleen Susan meer fan is van het HRC...
Zo gezegd, zo gedaan. We hebben vandaag dus, behalve wat gezellige straatjes en goeie muziek gezien en gehoord, weinig gedaan, maar vooral veel gereden. We hebben dan ook besloten vandaag ook op internet tot RUSTDAG uit te roepen... Bij deze.
Gereden Miles: 276 (442km)
Overnachting: Howard Johnson Inn, Kemptville, Ontario, Canada |
|
|
|
31 aug 08: White Mountains - Mount Washington
Eastcoast 2008
|
01 September 2008 | 16:51:27
|
We zijn al weer een week On The Road...wat gaat het toch snel allemaal! We vermaken ons uitstekend en er is nog geen onvertogen woord gevallen. Het gaat allemaal erg ontspannen en we doen alles op ons gemak.
We vertrellen uit West Ossipee, waar we gisteravond de laatste 2 kamers in de verre omtrek hadden. Terwijl Susan de kamers reserveerde, waren er al weer verschillende kapers op de kust achter haar. Het is morgen (1 september) Labour Day en dat betekent voor Amerikanen een vrije dag. Omdat er dan een weekend aan vooraf gaat, nemen ze het er ook even van en is het voor hen een soort korte vakantie. Dat betekent dus dat Amerikanen ook allemaal hotels aan het boeken zijn... Maar goed, we hebben geslapen in een schoon bed in een verder niet al te luxe motel, maar alles is beter dan met 4en in de auto overnachten, toch? 
We rijden vandaag door het gebied van de White Mountains in New Hampshire, waar we bij het dorpje Conway, de Kancamagus Pass oppikken. Dit is een 55 kilometer lange panorama weg die van Oost naar West door de White Mountains voert naar het plaatsje Lincoln. Hoewel het allemaal niet zo hoog is als wij bijvoorbeeld in Oostenrijk hebben gezien, heeft het wel prachtige uitzichten op allerlei bergtoppen. De hoogste berg is Mount Washington (2000 meter) waar we later vandaag bovenop willen staan.
Van Lincoln rijden we naar Bretton Woods waar de Cog Railway (een oude tandradbaan) de mensen op een steile tocht (37%) mee naar de top van Mt. Washington neemt. Kijkend naar de ticketprijzen van 59 dollar per persoon, besluiten we het zelf maar met de auto te doen. We hebben tenslotte een geweldige chauffeur bij ons en als die het niet kan!
Om op de Mt. Washington Autoroad te komen moeten we alleen wel aan de andere kant van de berg zijn. We rijden dus zo'n 50 mijl om, waar we bij de ingang alle waarschuwingen om hier naar boven te rijden echt niet over het hoofd kunnen zien. We krijgen zelfs een CD, waarop al rijdende de waarschuwingen nog weer een keer allemaal voorbij komen. Het klopt ook wel... voor Susan is het geen grapje dat we supersteil 8 mijl rijden zonder vangrails, met de diepe dalen aan haar kant van de auto, maar natuurlijk komen we veilig boven. 
Als we uit de auto stappen, merken we meteen waarom er geadviseerd werd om jassen en lange broeken te dragen. Er staat een verschrikkelijk harde wind! Dat komt volgens de boeken omdat de bergtop op het snijpunt van 3 stormgebieden ligt. In 1934 werd hier de hoogste windsnelheid op land ter wereld ooit gemeten: 371,75 km per uur! Er hangt een donkere wolk boven de top, terwijl de rest van de lucht bijna strak blauw is. We rijden beneden bij de ingang nog in 72 graden Fahrenheit, boven is het nog maar 46. Van 23 graden Celsius naar 8 in een kwartier.
Er staat ook een superkrachtige wind, waar we ons zo tegen aan kunnen laten hangen, als we onze zonnebrillen en losse attributen vasthouden. Op de top van Mt. Washington nemen we allemaal een kop warme tomatensoep en een warme hotdog tegen de kou. Weer naar beneden wordt het nog erger voor mensen met valangst (Ja hè Daniel, dat bestaat echt). Iedereen leert dat je bij afdalingen kort en krachtig moet remmen en niet de hele weg naar beneden. Laat er nou net een Amerikaan voor ons rijden die dat niet weet... We wachten maar even op een uitwijkmogelijkheid en gelukkig kan Truus hier weer een steen zoeken, want dat heeft ze op de top vergeten.
Veilig weer beneden aangekomen vinden we in de envelop met informatie een certificaat voor de chauffeur, dat ie Mt. Washington op en af heeft gereden. Ook zit er een sticker in met de tekst "This Car Climbed Mt. Washington". Die sticker gaat natuurlijk niet op de auto, maar mee naar huis voor in het plakboek. Vanaf de parkeerplaats beneden hebben we nog een keer een mooie view van de top in de donkere wolken.
Ons volgende richtpunt is Québec en ons Sjaantje (de TomTom) zegt dat het nog 446 kilometer rijden is. Nou is dat niet precies het probleem, maar we weten eigenlijk niet goed wat we daar moeten gaan bekijken wat het waard is om er 446 kilometer voor te rijden. We rijden intussen in de staat Vermont naar het Noorden en besluiten democratisch om net vóór de grens met Canada een hotel te gaan zoeken. We kunnen dan morgen meteen naar Montreal en daar een beetje een rustdag inlassen. We vinden ons hotel zo'n 20 mijl voor de grens met Canada. We gaan nog even lekker wat eten en daarna nemen we, net als elke avond, even de dag door bij Bart & Truus op de kamer, met een bakske koffie en een sigaretje. Bart en Sander zitten op de rand van het bed op TV de gang van hurricane Gustav te volgen, waarna ze samen door het bed zakken... Wat hebben we gelachen tot buikpijn toe!
Gereden Miles: 242 (387km)
Overnachting: Newport City Motel, Newport, Vermont
P.S. aan José Leblanc: Proficiat met je 60e verjaardag! We nemen hier een borrel op je gezondheid.
P.S. aan Daniel: Hebben we nog vergeten te zeggen, Hearst Tower staat op de foto! Leuk dat je onze berichten leest! Je kan gewoon mailen ook, we ontvangen hier alles en we kunnen ook gewoon antwoorden... |
|
|
|
30 aug 08: Boston - Salem
Eastcoast 2008
|
31 Augustus 2008 | 06:59:38
|
Vanochtend hebben we voor het eerst ontbeten bij McDonalds en hebben Bart en Truus kennis gemaakt met de Cinnamon Melt. We kunnen niet goed uitleggen wat het is, maar het is warm, zoet en smaakt naar kaneel. We denken niet dat het de laatste keer is dat we zo'n ding eten... 
Vanuit Braintree rijden we met de regendruppels op de auto richting Boston. We gaan hier zoeken naar de Freedom Trail (pad van de vrijheid). Dit pad loopt letterlijk als een rode draad door het oude stadscentrum van Boston. We parkeren de auto onder Boston Common, een oud park waar de Freedom Trail bij het Visitor Center begint. We kopen een kaartje van het pad en zodra we buiten komen staat er een rood geverfde lijn op het trottoir, die we alleen maar hoeven te volgen...
Aan de heuvel van Beacon Hill ligt het State House, waar het parlement van de staat Massachusetts zetelt. Een mooi gebouw van 1798 met een echt vergulde koepel! Verderop lopen we langs Park Street Church, het meest afgebeelde gebouw van Boston met een witte toren. Ernaast ligt een oude begraafplaats met o.a. de graven van 3 van de ondertekenaars van de Onafhankelijkheidsverklaring.
Weer verder komen we langs het Old South Meeting House, het belangrijkste gebouw uit de revolutiegeschiedenis. Eerst was het een kerk, toen een soort gemeenschapshuis. Toen in de 2e helft van de 18e eeuw de Engelsen belasting gingen heffen op thee, werden de in Boston wonende Engelsen daar ook mee belast. Zo'n 5000 mensen maakten zich daar kwaad om en verzamelden zich bij het Old South Meeting House. Daar verkleedden zich 90 mannen als Indianen. Zij bestormden de in de Boston Harbor liggende Engelse shepen en gooiden voor 18000 Pond Sterling thee overboord. Dit gebeuren staat wereldwijd bekend als de Boston Tea Party, waarmee de weerstand van de kolonisten tegen hun vaderland begon. Dit luidde het begin van de Onafhankelijkheid van Amerika tegenover Engeland in.
Het deel van de Freedom Trail wat wij lopen eindigt voor ons op Quincy Market. Dit is een groot centrum met allerlei winkeltjes en restaurantjes, waaronder een Hard Rock Café. Het 3e glaasje is binnen...
Na een lekkere lunch lopen we weer op het gemakkie terug naar de auto. We vervolgen onze weg weer verder naar het Noorden naar Salem, wat bekend staat om de heksen. De waargebeurde film Salem Witch Trials hebben wij een paar weken geleden met z'n 4en zitten kijken en we hopen er veel van te herkennen. Het komt er in het kort op neer dat in het stadje Salem in 1692 onschuldige vrouwen en mannen ter dood zijn veroordeeld omdat ze heks zouden zijn. Wij, als gedegen filmkijkers, bevelen u allen deze film aan. Erg interessante geschiedenis van de heksenjacht die alleen al in dit plaatsje het leven kostte van 25 onschuldige mensen.
We bezoeken hier het Salem Witch Museum, waar we in een auditorium het verhaal nog eens verteld en te zien krijgen. We mogen hier niet filmen of fotograferen helaas, dus hebben we maar wat kaarten gekocht in het winkeltje. Ook heeft Truus hier buiten weer een mooie "kaai" gevonden.
Omstreeks 19.00 uur vertrekken we weer uit Heksencity. We proberen vanavond zover mogelijk naar de White Mountains te komen, waar we morgen gaan kijken hoe koud het kan zijn in dit tot nog toe warme gebied. We hebben vandaag wederom in 3 staten gereden: Massachusetts, New Hampshire en Maine en we overladen Sander de hele weg met complimentjes over zijn rijstijl. Zo'n 25 kilometer onder Conway vinden we zojuist de laatste 2 vrije kamers in de verre omtrek (pfff...) en zitten we hier aan een bakske koffie en een apple pie van de Mac ons verslagje weer bij te werken. Tot morgen!
Gereden Miles: 149 (239km)
Overnachting: Wind Song Motor Inn, West Ossipee, New Hampshire
P.S. @ Corry & Tiny Pelders:
Proficiat met jullie 40-jarig huwelijk! Wij wensen jullie alvast veel plezier morgen met de brunch. |
|
|
|
29 aug 08: Cape Cod - Plymouth
Eastcoast 2008
|
31 Augustus 2008 | 05:38:59
|
Vandaag hebben we de weg vervolgd op Cape Cod (Kaap Kabeljauw) naar het Noorden. Cape Cod is een landtong die zo'n 45 kilometer van het vasteland in de Atlantische Oceaan ligt. De "krul" in de zee is zo'n 70 kilometer lang. De weg voert langs de kust die sinds 1961 tot de nationale parken van Amerika behoort onder de naam Cape Cod National Seashore.
We stoppen eerst in Eastham, bij het Visitors Center. Hier zien we een meer wat Salt Pond heet. Het is een "kettle" zoals het hier heet. Kettles worden gevormd door een gletsjer, die gaten in de grond achterlaat die later weer vol lopen met water waardoor deze meertjes ontstaan. Salt Pond is echter een unieke kettle, omdat deze in verbinding is gekomen met de oceaan. Hierdoor heeft het meer zout water en kent het eb en vloed.
Op het uiterste, bovenste puntje van Cape Cod ligt het stadje Provincetown. Het is een excentriek stadje vol met kunstenaars en het ziet er uit als een speelgoedstadje met mooie kleine huisjes met gezellige tuintjes. Ooit zetten hier zwaargelovige, godvrezende pilgrims voor het eerst voet aan wal, nu is het een stadje wat bekend staat om haar gay-scene...
Voordat we weer omdraaien om dezelfde weg weer naar beneden te rijden, vinden we nog een Visitor Center. Hier staat een gebouw waar we op de 2e verdieping kunnen staan en daardoor helemaal rond kunnen kijken. Aan alle kanten zien we oceaan en bijna witte duinen... Een prachtig uitzicht! Hier zien we dat het laatste stukje weg loopt naar het strand. We rijden de auto op een parkeerplek en lopen van daar vandaan zo de Atlantic Ocean in. Het water is vrij ruig en we hebben flinke golven. Ook vinden we hier onderdelen van krabben; pootjes en schaaltjes...
We hebben ook nog niet verteld dat Truus er hier een nieuwe hobby op na houdt...keien verzamelen! Ze heeft er intussen van Ground Zero, St. Paul's Chapel, Liberty Island en nu ook uit de Atlantic.
We nemen Route 6 weer naar beneden en komen weer in de buurt van het hotel waar we vannacht overnacht hebben. Van Cape Cod vandaan rijden we Highway 3 naar het Noorden. Hier komen we langs Plymouth, de plaats waar in 1620 de geschiedenis van New England begint. In die tijd voeren 102 Engelse emigranten in 2 maanden over de oceaan met het schip de Mayflower. Deze emigranten waren de Pilgrim Fathers, die qua geloof Puriteins waren en die in Engeland dit geloof niet mochten aanhangen. Ze probeerden het dus in de Nieuwe Wereld...
We lopen door de haven van Plymouth en zien in de verte de Mayflower II liggen. Het is een replica van het originele schip wat destijds van Plymouth in Engeland naar Plymouth in Massachusetts voer. Je snapt, het is een boot, en dus kan Bart hier weer geen genoeg van krijgen. De rest zit alweer op een bankje, maar Bart doet nog ff een extra rondje om het schip. Wij zien hem praten tegen een vrouw die daar ook loopt en wij denken nog: Waar heeft ie het over? Hoe maakt ie zich verstaanbaar? We moeten eigenlijk even vertellen dat Bart hier een bepaald soort Duits spreekt met een Engels accentje, maar hij komt er steeds weer uit! Nadat ie na een minuut of 10 nog steeds met die vrouw sprak, gingen we maar even checken... Bleek die vrouw een Duitse! Bart heeft haar even helemaal uitgelegd hoe het allemaal zat met de Mayflower, dus zij kan ook weer met een gerust toeristenhart naar huis...
Vanuit Plymouth proberen we vast een eindje richting Boston te komen, waar we stoppen in Braintree (vonden we wel leuk Hersenboom). Morgen gaan we weer hoger landinwaarts...
Gereden Miles: 165 (264km)
Overnachting: Motel 6, Braintree, Massachusetts |
|
|
|
28 aug 08: New York - West Yarmouth - Cape Cod
Eastcoast 2008
|
30 Augustus 2008 | 05:00:02
|
Spannend vandaag... We halen de auto op om na de hektiek van Manhattan, onze reis voort te zetten aan de Oostkust. We hebben alle bagage alweer ingepakt en Susan en Sander pakken een taxi naar 34th Street, naar de auto verhuurder, terwijl Truus en Bart op de bagage passen. Aangekomen bij Hertz verteld de dame aan de balie dat Susan de enige is die mag rijden, omdat zij de enige is met een rijbewijs én een creditcard. Ook al is de auto al betaald, iedere extra bestuurder moet beschikken over een creditcard! Nou, dat gaan we dus niet doen... Het zou de eerste keer zijn dat het zo gaat, maar ze verzekert ons ook dat als er wat gebeurt met een andere bestuurder dan Susan, de boel niet verzekerd is.
Voor de zekerheid rijdt Susan de auto wel naar het hotel en vervolgens ook via 8th Avenue Manhattan uit. We rijden een donkerblauwe Chevrolet TrailBlazer, eenzelfde auto als Susan en Sander vorig jaar hadden, maar dan veel luxueuzer! De "golden oldies" zoals Sander de senioren noemt, nemen achterin plaats en zitten meteen op hun gemak. Iedereen is geinstalleerd en de kofferruimte zit vol met de bagage van 4 personen (en dat is heel wat). We rijden om 10.45 uur Manhattan dus uit met bestemming Cape Cod, met de teller op 4772 miles.
Onderweg maken Truus en Bart voor het eerst kennis met de apple pie van McDonalds in Greenwich. Het is meteen goed bevallen. Via een groot deel van de Interstate 95 in noordoostelijke richting, komen we langs Groton. Dit stadje ligt aan de kust en herbergt de belangrijkste basis van de Amerikaanse onderzeeërvloot in de Atlantische Oceaan. Bij deze basis is het Submarine Force Museum, maar voor we daar zijn, rijdt Susan gewoon de marinebasis zelf op (per ongeluk). We worden door de portiers keurig gewezen naar de uitgang, waar we via spikes in de weg weer door kunnen rijden, waarna we zo bij het museum aankomen...
Buiten liggen er verschillende onderzeeërs en binnen is een museum met een winkeltje. Het hoogtepunt is de USS Nautilus. Het wrak van deze onderzeeër ligt in het water naast het museum en is bewaard gebleven om het publiek een unieke kijk op de binnenkant van een onderzeeër te geven. We zijn via verschillende luikjes en hokjes in de submarine gekomen en konden rondkijken naar het leven onder water. Een marinier heette ons welkom op de boot en gaf ons de attributen voor de audio tour. Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen en meteen hebben we hem geleerd dat een Nederlander "houdoe" zegt als hij vertrekt.  Toen we later weg gingen bedankte hij ons en zei hij netjes "houdoe" wat we maar meteen op film hebben vastgelegd.
Via highway 12 rijden we richting Foxwoods, waar het tweede Hard Rock Café van de reis gevestigd is in een vakantieresort voor senioren. We hebben daar lekker genoten van 2 Jumbo Combos en Heineken van de tap. Natuurlijk is hier een shotglass gekocht. Toen we weer naar buiten liepen, zagen we een kraampje met Douwe Egberts koffie, waar we natuurlijk gebruik van hebben gemaakt.
Uiteindelijk zijn we om 22.45 uur geeindigd in West Yarmouth waar we ons eerste motel buiten New York hebben gevonden. Nadat we vandaag in 4 staten hebben gereden; New York, Connecticut, Rhode Island en Massachusetts, zitten we op Cape Cod!
Gereden Miles: 268 (429km)
Overnachting: American Host Motel, West Yarmouth, Massachusetts |
|
|
|
27 aug 08: New York - Liberty and Ellis Island
Eastcoast 2008
|
29 Augustus 2008 | 07:20:39
|
Hoi allemaal!
Allereerst willen wij tegen iedereen zeggen dat het zo ontzettend leuk is dat er zo massaal gereageerd wordt! Als we 's-avonds terug komen op onze hotelkamer is het steeds weer een feest om met z'n 4en de foto's van die dag te downloaden op de laptop én nog leuker...jullie reacties te lezen!
Vandaag een 3e dag Ground Zero zou een beetje te gek worden. Daarbij zijn er nog zoveel andere dingen te zien in Manhattan. We hadden eigenlijk maandag al gepland om naar het Vrijheidsbeeld te gaan op Liberty Island, maar toen hadden we alleen maar oog voor 9-11. Opnieuw hebben we het dinsdag geprobeerd, maar toen waren we te laat om kaarten te kopen. Drie keer is scheepsrecht zullen we maar denken...
Voor de laatste keer maken we gebruik van onze All Loops bustour van Gray Line. Die kaartjes voor 72 uur onbeperkt hop-on-hop-offen hebben hun geld dubbel en dwars opgebracht! We doen er wel lang over om naar Battery Park te komen, zo'n anderhalf uur, maar dan hebben we wel steeds alle punten op de weg er naartoe weer opnieuw gezien en gehoord. Uiteindelijk stappen we uit voor de ferry die ons eerst naar Liberty Island en vervolgens naar Ellis Island zal brengen. Dan moeten we nog kaartjes halen, maar gelukkig staat er bij de uitgang van de bus meteen een zwartwerker die ons de kaartjes van 12 dollar voor 13 dollar aanbiedt.
2 minuten later zien we de rij voor Castle Clinton staan en zijn we dolgelukkig dat we voor een dollar per kaartje meer, die rij kunnen omzeilen. Weer 2 minuten later zakt de moed in de schoenen als de rij voor de ferry zichtbaar wordt. Er wordt gewaarschuwd voor 2 uur wachttijd, maar een half uur later staan we al bovenop de boot.
Met een minuut of tien stonden we op de kade van Liberty Island. Voor het eerst ziet Susan hier het Vrijheidsbeeld met helder weer en zonneschijn. De 2 eerdere keren regende het dat het goot... Wat een prachtig beeld zie je daar toch staan. Iedereen kent het wel van films of foto's, maar in het echt staat de dame daar toch wel indrukwekkend te wezen. Ze is met haar sokkel nog geen 100 meter hoog en dus véél kleiner als de meeste gebouwen aan de overkant, maar ze mag er zijn. Aan de Westkant van Liberty Island heb je een mooi uitzicht op Ellis Island, Jersey City en een hele goede view op het voormalige WTC terrein. Hier vandaan zijn destijds onnoemelijk veel foto's gemaakt van de brandende torens. Bart heeft zelf even voor gedaan op de foto hoe het er uitgezien moet hebben (zie fotoalbum).
Van Liberty Island neem je de ferry weer terug naar Manhattan, waar hij ook nog stopt bij Ellis Island. Dit is het eigenlijke immigranteneiland voor New York. Zo'n 12 miljoen Europeanen zijn eind 19e eeuw hier neergestreken om een beter leefklimaat te zoeken voor zichzelf, waarvan er ook weer 240.000 zonder pardon met dezelfde boot zijn terug gestuurd. Je kan je voorstellen wat er gebeurd zou zijn met 1500 mensen aan boord van de Titanic als die New York gehaald had...
Van Ellis Island zijn we weer terug gevaren naar Manhattan waar we door Battery Park en Bowling Green naar Wall Street zijn gelopen. Het is intussen schemerig, maar we kunnen het nog goed zien. Een dwarsstraat van Wall Street is Nassau Street, waar je de invloeden van de Nederlanders nog terug kan vinden. Net voor Trinity Church vinden we een taxi die ons weer voor een schijntje voor de deur van ons hotel afzet.
We lopen nog even de straat uit naar Times Square, waar Sander en Susan nog even het een en ander aanschaffen in de Virgin Mega Store. Morgen halen we de auto op en verlaten we Manhattan. We zijn benieuwd wat de reis ons verder nog brengen zal, na deze 4 enerverende dagen in The City That Never Sleeps...
De afgelopen 4 dagen:
Gereden Miles: 0 (0km)
Overnachting: Milford Plaza Hotel, Manhattan, New York |
|
|
|
26 aug 08: New York - Ground Zero - Empire State Building
Eastcoast 2008
|
28 Augustus 2008 | 04:01:52
|
Omdat we gisteren, na een hele dag, nog niet alles hadden gezien wat we wilden zien, zijn we terug gegaan naar het World Trade Center Site. Wederom eerst lekker ontbeten in ons hotel op ons gemak, toen via 42nd Street gelopen naar Times Square om weer op de bus te stappen. Susan is intussen zo bang van bomen dat we niet eens meer bovenop de bus belanden. We gaan gewoon netjes onderin zitten wachten tot we op de plek van bestemming zijn.
Op Vesey Street stappen we weer uit bij St. Paul's Chapel omdat die gisteren al gesloten was. We besluiten om eerst nog even naar het Tribute WTC Visitor Center te gaan. Dit centrum is een project van de September 11th Families Association, origineel bedacht om contacten te onderhouden tussen families en overlevenden van 11 september. Zij willen ook bezoekers betrekken in hun verhalen en maken er een persoon-tot-persoon verhaal van. Dit hebben we (of liever gezegd Truus) later aan den lijve ondervonden...
In het centrum werd een film getoond van de bouw van het WTC, de tijd dat mensen er gewerkt hebben en wat ze hebben beleeld, maar ook de aanslag en de puinhopen komen aan bod. Verder vind je er talloze herinneringen aan die beruchte dag. We hebben een stuk vliegtuigraam gezien wat gevonden is tussen de puinhopen, een stuk staal wat overbleef, maar ook 2 aan elkaar gemolten pistolen van police officers. Omdat Truus last had van haar voetjes, werd ze door een vrouw van het centrum naar een bankje gebracht. Daar kon je kijken naar onnoemelijk veel foto's van alle slachtoffers van 11-09.
De vrouw die Truus had gewezen op een rustplekje kwam later vragen hoe het met haar ging. Ze raken aan de praat (in het Engels!) en dan blijkt dat een foto van Michael, haar zoon, ook tussen de foto's hangt. Hij is een leerling brandweerman van de 40e batallion, die ook ter plaatse is als de eerste toren wordt geëvacueerd. Hij is op dat moment 25 jaar oud en is, net als de uiteindelijke rookie in de film, gevraagd door de 2 franse jongens of ze hem mochten volgen in zijn opleiding. Michael heeft besloten dit niet te doen, omdat hij vond dat ie zich volledig op zijn werk moest kunnen concentreren. Hij woonde bij zijn moeder thuis op Staten Island en was voor zijn opleiding in Manhattan. Niemand heeft hem ooit weer gezien...
Een foto van Michael als brandweerman kunnen jullie zien in ons foto album. Truus heeft ook dezelfde foto van Michael van zijn moeder gekregen. Het verhaal heeft voor ons nu ook een beetje een persoonlijk tintje gekregen.
Diep onder de indruk (alweer) hebben we de tentoonstelling verlaten om naar de kerk te gaan aan Trinity Place. St. Paul's Chapel bestaat al sinds 1766. De kerk heeft de grote brand van New York in 1776 overleefd, terwijl er bijna niets meer na de brand over was. Ook de terroristische aanslag van 11 september heeft hij overleefd dankzij een boom. De stronk van de boom, met een stuk staal er nog in, is bewaard gebleven en ligt buiten bij de ingang. De stad London heeft een grote bel (klok) geschonken die elk jaar op 11 september wordt geluid. Onder de Bell Of Hope ligt een plaat waarin de contouren van het WTC te zien zijn.
De kerk is in de dagen na 11 september vooral gebruikt als hotel en restaurant. Veel brandweermannen, agenten en heel veel vrijwilligers konden hier terecht voor een uurtje slaap, een hapje eten of gewoon een gebed. Vrijwilligers zorgden voor bedden, pannen, eten en drinken en alles werd in een saamhorigheid van de bovenste plank gedaan. Het is ongelooflijk als je buiten staat, zo'n 100 meter van het gat van het WTC vandaan en je ziet dat echt alle gebouwen schade hebben opgelopen of zelfs ook zijn ingestort, maar dat St. Paul's Chapel geen schrammetje had...
Volgens ons hebben we op dat moment echt wel alles gezien wat met 11 september te maken heeft. We hadden gisteren al meerdere bezienswaardigheden gepland en ook vandaag, maar dat komt er allemaal niet van als je alles wil zien van en over de Twin Towers. Het geeft allemaal niks, we doen het rustig aan en we hebben alle 4 een voldaan gevoel. We besluiten om het volgende aspect van New York te gaan bekijken... het Vrijheidsbeeld. We lopen over Broadway naar beneden richting Battery Park, waar de ferry vertrekt naar Liberty en Ellis Island.
Onderweg komen we langs Trinity Church, met haar 86 meter hoge spits. Ooit was dit het hoogste punt van Manhattan en de zeevaarders gebruikten het dan ook als baken. Nu zie je de kerk niet eens meer staan tussen al die hoge wolkenkrabbers! Tegenover is Wall Street, maar dan zijn we Truus even kwijt, dus lopen we daar zonder te kijken langs. Uiteindelijk vinden we haar, zittend van de pijn aan de voetjes op de stoep aan Broadway (dat klinkt wel goed hè?). Iedereen gaat ff lekker op een bankje zitten in het park terwijl Susan erachter komt dat de kaartverkoop van de ferry al dicht is om 16.00 uur! Dat gaat dus vandaag weer niet goed komen! Dan besluiten we om naar Empire State Building te gaan...
We proberen een taxi aan te houden, maar die hebben het allemaal erg druk met toeteren, dus dat wordt 'm ook niet. Dan maar de metro...doe eens gek! We stappen als rasreizigers in de yellow line op Bowling Green, die ons een kwartier later afzet op 34th Street naast het Empire State Building. De rij staat gelukkig niet meer buiten, maar binnen kunnen we gewoon nog een keer of 6 in de verschillende rijen. Uiteindelijk zijn we om half acht boven en is het donker. Wat een geweldig uitzicht!
We kijken op een zee van licht over alle windstreken van Manhattan. In het Noorden zien we Central Park, omdat het daar donker is. Het Oosten biedt ons een geweldige torenspits van Chrysler Building en in het Zuiden zijn de grote wolkenkrabbers op het puntje van Downtown goed zichtbaar. Ook de groene dame op het eiland in de Hudson staat er prachtig bij. Aan de Westkant kijken we op New Jersey en kunnen we (na 2 eerdere pogingen van Susan in 2004 en 2006) nu wel Giants Stadium zien liggen. Sander houdt het op een veilig uitzicht net van de rand vandaan. Hij ziet het zo ook wel...
Door een taxi laten we ons voor 7 dollar naar het hotel rijden en bedenken we dat we eigenlijk nog niet zoveel gegeten hebben. We nemen nog wat lekkers aan de overkant van het hotel en gaan uiteindelijk moe, maar voldaan te bed... What a day! |
|
|
|
25 aug 08: New York - Ground Zero
Eastcoast 2008
|
27 Augustus 2008 | 07:34:49
|
We hadden voor vandaag een aantal dingen gepland staan... Het liep heel anders...
Nadat we de vorige avond redelijk afgebroken waren, hebben we heerlijk geslapen en worden Susan & Sander al om half 7 wakker. Even naar de overkant kijkend, zien we nog geen teken van leven bij de overburen. De kamers van ons liggen recht tegenover elkaar, d.w.z. dat er een gat van 40 meter diep tussen ons ligt en een meter of 4 breed. Omdat we non smoking rooms hebben, hebben we heel snel geleerd hoe de ramen open moeten en zien we zo of er aan de overkant ook iemand zit te smoken.
We hebben ons even snel van een outfitje voorzien en zijn buiten naar de Starbucks gelopen, zo'n 100 meter verderop. Hier hebben we een lekker bakske op en hebben we, aan het raam zittend, gekeken naar alle kantoormensen die gekleed in pak of mantelpak rennen met hun Nike Airs aan. Als ze dan op kantoor zijn verwisselen ze deze snel voor hoge hakken en mooi gepoetste schoenen.
Teruggekomen is er ook bij de overburen leven in de brouwerij gekomen. Om half tien nuttigen we ons eerste ontbijtje hier in dit hotel. We hebben naast een kamer ook Milford Club geboekt wat wil zeggen dat we gratis internet en gratis ontbijt hebben. Ze hebben hier van alles en ook gewoon lekkere harde broodjes, dus Truus is helemaal in d'r nopjes.
Vanaf het hotel lopen we zo één block naar Times Square, waar een stukje verderop de Gray Line hop-on-hop-off bus ons rond rijdt. We komen weer langs alle grote bezienswaardigheden en stappen uit op Broadway ter hoogte van Spring Street. Een straatje verderop moet dan Mercer Street liggen en als het klopt wat Susan nog even heeft opgezocht, staat daar het gebouw waarin Jon (Bon Jovi) met z'n family een stuk appartement heeft gekocht. We hebben film en foto's van het betreffende gebouw gemaakt. Het viel wel op dat de mensen die Susan in d'r achtervolgingstochten weleens voor gek hebben verklaard, nu net zo zaten te hyperen bij de gedachte dat Jon weleens naar buiten kon komen. Gelukkig gebeurde dat niet...
Weer terug op de bus geklommen (Susan sinds gisteren gebukt...), rijden we verder richting Dowtown Manhattan. Hier stappen we uit op de hoek van City Hall Park, op Vesey Street. Je kijkt hier door een klein parkje, waar op 11 september verschrikkelijk veel foto's zijn gemaakt van rennende mensen die probeerden te ontkomen aan de stofwolk na het instorten van de torens.
Op het hoekje lopen we al langs St. Paul's Chapel, waar we later vandaag terug willen komen om te kijken waar de hulpverleners hebben geslapen en gegeten tijdens hun reddingswerkzaamheden op Ground Zero.
Als je doorloopt loop je zo "het gat in", ware het niet dat een groot deel van de hekken was bekleed met doeken zodat we niet naar binnen konden kijken. De reden hiervan is dat er een enorm gat achter ligt, waar momenteel het oude metro station wordt afgebroken. Building 7, het eerste gebouw wat helemaal klaar is, staat hoog te torenen boven het gat eronder. Op de eerste hoek van the World Trade Center site wordt je via een loopbrug over West Street geleid. Hier vandaan zie je veel beter de vorderingen van de bouw van het nieuwe WTC. Aan West Street staan ook de WTC 1, 2 en 3 buildings, herkenbaar aan de koperen daken in 3 verschillende vormen. Tussen 2 en 3 is de Winter Garden. Dit is een glazen koepel die veel geleden heeft door alle brokstukken die daar destijds op gevallen zijn.
We zijn hier naar binnen gegaan en hebben tussen de palmbomen even op een bankje gezeten. Als je er aan de achterkant weer uitloopt kom je aan de kade van Hudson terecht en heb je een prachtig uitzicht op Jersey City aan de overkant en op Liberty en Ellis Island. Hier hebben we onze uitgestelde lunch gegeten bij PJ Clarkes op het terras. Weer terug de Winter Garden in hebben we aan de voorkant, op de eerste verdieping door een gigantische glazen pui het beste uitzicht op Ground Zero.
Buitenom via West Street zijn we later in WTC 1 gegaan, van waar een voetgangersbrug liep naar de South Tower. De brug is er nog steeds maar de toegang tot de toren (die er niet meer is) is afgedekt en dichtgemaakt. Weer buiten lopen we via Liberty Street langs Engine & Ladder 10, het brandweerkazernetje die bijna tegen het WTC aan ligt. Van deze brandweermannen hebben het er 6 niet overleefd. Zij zijn vereeuwigd in een bronzen plaat tegen de muur. Door het raam van de roldeur kunnen we net de ladderwagen fotograferen. Vijf minuten later moeten ze uitrukken en komen ze in vol ornaat langs gereden.
Intussen hebben we het in 2006 geopende Tribute Center aan Liberty Street moeten overslaan, dat was al gesloten. Via Trinity Place lopen we weer terug naar Vesey Street waarna we het hele rondje rond Ground Zero willen besluiten met een bezoekje aan St. Paul's Chapel. Helaas, ook het kerkje is al gesloten...
De 4 wegen om het WTC gebeuren beslaan een dikke kilometer, maar we hebben er de hele dag over gedaan. Ongelooflijk dat het geen van ons vieren ook maar een beetje los kon laten, we zijn allemaal ontzettend onder de indruk en zelfs wel een beetje ontdaan. Nog steeds kan je niet helemaal bevatten wat er die dag met 3000 mensen en de wereld om hen heen is gebeurd. Vliegtuigen vliegen nog steeds erg laag over deze gebouwen, brandweerauto's rijden nog steeds af en aan voor andere brandjes, mensen werken nog steeds in hun kantoor in de WTC gebouwen die zijn blijven staan. Het gaat allemaal gewoon door, terwijl voor ons als we kijken naar de plek waar het meest gruwelijke is gebeurd, de wereld (vandaag) even stil heeft gestaan... |
|
|
|
24 aug 08: Vlijmen - Elshout - New York
Eastcoast 2008
|
26 Augustus 2008 | 15:09:04
|
Na een lekker bakske koffie van Bart en koffiebroodjes van Sander zijn we om 5 uur vertrokken met de auto naar Brussel. De auto zat goed vol, maar het is verbazingwekkend wat er, naast 4 personen, allemaal in die Almera kan!
Een goeie anderhalf uur later staan we op Zaventem, waar ze de terminals aan het verbouwen zijn. De koffers uitgeladen en de auto weg gezet op P3 en toen konden we aan onze eerste Starbucks koffie beginnen. Het was helemaal niet druk bij de checkin balies gelukkig, dus na de standaard vragen beantwoord te hebben konden de koffers op de band. Horen we daar pas dat we per persoon 2 stuks van 23 kilo bagage mogen meenemen naast een stuk handbagage. We hebben per persoon een stuk bagage bij ons, dus dat zit wel snor dachten we... Nu is de regel dat je, als je over de 23 kilo heen gaat, mag bijbetalen. Het komt er op neer dat we met z'n vieren samen 184 kilo bagage hadden mogen inchecken. Nu hadden we 86 kilo bij ons en moesten we 50 dollar betalen per koffer die over die 23 kilo ging. Met 2 koffers van 26 kilo kunnen jullie wel bedenken dat de portemonnee met dollars al open was, nog voordat we in the US waren!
De vlucht vertrok een kwartiertje later, om 10 uur met nog een dikke 8 uur te vliegen. Het ging allemaal erg voorspoedig, geen rare dingen meegemaakt, lekker gegeten aan boord en een beetje geslapen. We landden om 11.45 (17.45 bij jullie) op Liberty International Airport, Newark in New Jersey. Nog even in de rij moeten staan voor de douane en onze gezichten op de foto en de vingerafdrukken afgegeven, staan we toch om een uur of half 2 buiten aan ons welverdiende sigaretje met een lekkere kouwe koffie met ijsklontjes. We worden nog aangesproken door een Nederlander die via Berlijn is komen vliegen, omdat we onze gekochte parfums op elkaar aan het uitproberen zijn. 
Even later spreekt een man ons aan, die vraagt of we vervoer nodig hebben. Ja, toevallig wel! Hij vertelt ons dat ie uit Georgie komt en dat de vrouw van zijn president uit ons land komt. Hij heeft ook gehoord van Stan Storimans... Hij brengt ons en onze bagage voor 90 dollar naar de voordeur van het hotel. Onderweg hebben we wat mooie plaatjes kunnen schieten van de skyline van Manhattan...
Na het inchecken hebben we de koffers gauw op de kamer gegooid en zijn we een stukje verderop naar het Gray Line hoofdkantoor gelopen. We hebben thuis al kaartjes gereserveerd voor alle loops voor 72 uur. Dan kunnen we overal op de open bus stappen en weer afstappen en is ons vervoer geregeld in Manhattan voor de komende dagen.
Naast het kantoor zat een Subway, dus hebben Bart en Truus meteen kennis gemaakt met de favoriete broodjes van Sander... Een foot long turkey breast and ham. We dachten, we hebben de kaartjes nu toch, waarom doen we niet meteen de Night Loop? Zo gezegd, zo gedaan. Bovenop een dubbeldekker bus, met een lekker windje op the face door een donker Manhattan langs alle bezienswaardigheden rijden. Het mooist was toch wel het uitzicht vanaf Brooklyn op de skyline van Manhattan. Zelf tussen de skyscrapers door zie je de fakkel van Lady Liberty
Nadat Susan van bovenop de bus nog een boom had gevangen (een andere dan die naast haar zat) met haar gezicht, zijn we uiteindelijk op Times Square weer uitgestapt en terug gelopen naar het hotel. Uiteindelijk lagen we, compleet afgebroken om 22.00 uur op bed om, na een periode van dik 40 uur zonder slaap, van een welverdiende nachtrust te genieten. |
|
|
|
Op het punt van...
Eastcoast 2008
|
24 Augustus 2008 | 03:03:14
|
Het is nu 2.50 uur 's-nachts (van zaterdag op zondag)... De koffers staan gepakt, we zijn klaar om te gaan! Eigenlijk zou het wel fijn zijn als we nog even konden slapen, maar dat zal er wel niet meer van komen.
We hebben afgesproken om 4.00 uur bij Bart & Truus te zijn om voorlopig het laatste en lekkerste bakske koffie van the universe te drinken (de komende 3 weken zullen we het met slootwater moeten doen). Om een uur of 5 willen we aanrijden, zodat we op tijd zijn om om 6.45 uur in the checken in Brussel.
We zullen om 9.45 uur vertrekken met Continental Airlines vlucht 61. Een dikke 8 uur later komen we dan op Newark Liberty International Airport aan. Het is dan bij jullie een uur of 6 's-avonds, maar bij ons is het dan ineens weer 12 uur 's-middags. Is het nog te volgen?!?!? 
We hebben de eerste 4 dagen in Manhattan, New York genoeg te zien en we hebben daar het eerste en meteen het laatste hotel geboekt (de rest van de hotels moeten nog gezocht en geboekt worden). We zitten in het Milford Plaza Hotel, wat vlakbij Times Square ligt. We hopen binnen nu en de komende 24 uur ons eerste logje op de site te zetten.
We willen ook nog even iedereen bedanken die ons een fijne vakantie heeft toegewenst per mail, sms of persoonlijk. Leuk om te weten dat onze beslommeringen gevolgd gaan worden! We spreken jullie snel...
Start spreading the news... I'm leavin' today...
I want to be a part of it... New York, New York... |
|
|
|
Het Idee...
Eastcoast 2008
|
19 Juli 2008 | 16:52:56
|
Hallo allemaal,
Nadat we vorig jaar het Westen van Amerika helemaal hebben gezien en zo'n lange, avontuurlijke reis heel goed is bevallen, besloten we deze keer het avontuur te zoeken aan de Oostkust.
Niet alleen wij vonden dat een strak plan, ook de vader en moeder van Susan waren te porren om met ons mee te gaan. Vanaf nu is de reis dus niet alleen van SuSander, maar ook van Bart en Truus. Een hele hoop uren hebben al zitten in de voorbereidingen van onze trip (Bart en Sander hangend op de bank en kijkend naar de Tour de France en Truus en Susan zwetend aan de laptop dus...) en het gaat nu steeds meer leven!
Twee keer eerder was Susan al in New York...en het specifieke stukje Manhattan waar zich op 11 september 2001 twee vliegtuigen in de Towers boorden heeft zij steeds gefilmd met het idee dat Bart het dan op de film zou zien. Als er iemand gefascineerd is door dit gebeuren, is het wel Bart! Je snapt natuurlijk dat Susan erg trots is op het feit dat pa met haar mee wil om het allemaal eens met eigen ogen te aanschouwen.
Toen Susan 4 jaar geleden bovenop de Niagara Falls haar moeder belde en vroeg of ze kon horen waar ze was, was het antwoord meteen goed! Het gedonder van 7 miljoen liter water per seconde was via T-Mobile in Elshout te horen. Voor Truus gelden de watervallen als grootste aantrekking van de reis.
Sander gaat sinds vorig jaar (bijna) overal mee naartoe met Susan. Zijn eerste "grote" reis was zo goed bevallen, zoals je in ons vorige reisverslag hebt kunnen lezen, dat ook Sander gezwicht is voor veel zien, veel auto rijden en vooral de vrijheid en het avontuur, wat je alleen ervaart als je het zelf hebt meegemaakt.
Al met al kijken we alle 4 enorm uit naar deze trip. Het vliegtuig is geboekt voor zondag 24 augustus, de auto staat klaar nadat we de eerste 4 dagen in Manhattan hebben beleefd en dan hebben we nog tot 13 september om alle omliggende staten te bezoeken. We hebben berekend dat we deze keer zo'n 5000 kilometer gaan rijden volgens deze planning:
|
zondag |
24-08-08 |
Brussel |
New York City |
|
maandag |
25-08-08 |
Manhattan |
Manhattan |
|
dinsdag |
26-08-08 |
Manhattan |
Manhattan |
|
woensdag |
27-08-08 |
Manhattan-Harlem |
Manhattan |
|
donderdag |
28-08-08 |
New York City |
|
|
vrijdag |
29-08-08 |
Cape Cod |
Boston-Salem |
|
zaterdag |
30-08-08 |
Salem |
Bethlehem |
|
zondag |
31-08-08 |
Bethlehem |
Québec |
|
maandag |
1-09-08 |
Québec |
Montreal-Ottawa |
|
dinsdag |
2-09-08 |
Ottawa |
Toronto |
|
woensdag |
3-09-08 |
Toronto |
Niagara Falls |
|
donderdag |
4-09-08 |
Niagara Falls |
Pittsburgh |
|
vrijdag |
5-09-08 |
Pittsburgh |
Front Royal |
|
zaterdag |
6-09-08 |
Front Royal |
Williamsburg |
|
zondag |
7-09-08 |
Williamsburg |
Arlington-Washington |
|
maandag |
8-09-08 |
Arlington-Washington |
Gettysburg |
|
dinsdag |
9-09-08 |
Gettysburg |
Philadelphia |
|
woensdag |
10-09-08 |
Philadelphia |
Red Bank |
|
donderdag |
11-09-08 |
Red Bank |
New York City |
|
vrijdag |
12-09-08 |
New York City |
Newark |
|
zaterdag |
13-09-08 |
Newark |
Brussel |
Al met al zijn wij er van overtuigd dat het een spannende en gezellige reis gaat worden, waarin we heel veel gaan zien. We zullen jullie op de hoogte houden van onze avonturen via deze site. We hopen dat jullie het weer net zo leuk vinden als de vorige keer dat jullie ons volgden en laat vooral je reacties achter! Het is erg leuk als je zover van huis bent en je krijgt jullie berichtjes binnen.
Tot je volgende bezoek op SuSander.punt.nl!
Groetjes,
Truus & Bart
Susan & Sander |
|
|
|
|
|
